ایران خبرستان

اطلاع رسانی کنید برای اجتماع در برابر روزنامه اعتماد ملی

2009-08-15T02:28:00.002+04:30

کروبی: ما از حضور منتقدین روز شنبه (24 مرداد) استقبال می کنیم و از حاميان نیز می خواهیم که برای حفظ آرامش روز دوشنبه (26 مرداد) حضور بیابند. بنده نيز به همراه شما هواداران برای حمایت و تشکر از دست اندرکاران روزنامه اعتماد ملی و بیان نظرات و پیشنهادها، روز دوشنبه ساعت 16 مقابل ساختمان روزنامه اعتماد ملی حضور خواهم یافت

آدرس: میدان هفت تیر، صد متری اول کریمخان، سمت چپ

حاکمان نیز تاریخ مصرف دارند

2009-08-10T14:29:00.001+04:30

دیدن چهره ی عزیزانی که در دادگاه دقیقا عکس نظرات سابقشان حرف می زدند و اقرار می کردند

قلبم را شدیدا به درد آورد. تصور آنچه در این روزهای بازداشت بر آنها رفته، هر آزاد اندیشی را منقلب می کند.

.

.

تمایلی نداشتم از سه روز بازداشت خودم در سلول انفرادی و البته در شرایطی کاملا متفاوت و البته انسانی بنویسم ولی دیدن این صحنه ها انگیزه ای شد برای نوشتن چند سطر در این زمینه و مقایسه اش با شرایط زندانیان در ایران.

.

.

من به دلیل داشتن پاسپورت غیر واقعی برای رفتن به کانادا در یک فرودگاه اروپایی بازداشت شدم.

کاملا محترمانه توسط یک پلیس به پاسگاه فرودگاه راهنمایی شده، درخواست وکیل و پناهندگی کردم.

حدود یک ساعت در اتاقی بودم که به جای دیوار، پنجره ای شیشه ای داشت تا برای مامورین قابل رویت باشم، تا اینکه مترجم آمد و بدون هیچ گونه فشار روانی یا فیزیکی، انگشت نگاری و بازجویی شدم.

سپس به همراه دو پلیس و حتی بدون استفاده از دستبند، به یک زندان در حوالی فرودگاه منتقل شدم.

پس از بازرسی بدنی، تحویل دادن وسایل شخصیم و تحویل گرفتن وسایلی که باید می داشتم به سلولم وارد شدم.

اتاقی بود انفرادی به ابعاد 18.5 در 8.5 کفش (طول کفش من)، یک تلویزیون که پشت شیشه بود، روشویی و توالت، یک صندلی، تخت و میز که به دیوار پیچ شده بود، پنچره ای مات داشت که فقط می شد شب و روز را تشخیص داد.

در حیاطی به ابعاد 20 در 20 قدم روزی 3 بار هواخوری داشتیم و در صورت تقاضا سیگار هم می دادند.

کسانی را که در آن حیاط می دیدم، از کشورهای مختلف بودند از لاتویا، عراق، صربستان، نیجریه، سیرالئون، افغانستان و سایر کشورها، دزدی لپ تاپ، حمل کوکائین و یا خروج غیر قانونی از جمله اتهاماتشان بود.

بنا به درخواست ، ساعت 10 شب یک بانوی وکیلی حدودا 50 ساله به دیدنم آمد.

به او گفتم هنگام خروج دستگیر شده ام و ماوقع را شرح دادم.

گفت پیگیر پرونده ام خواهد شد.دفترچه ای به من داد که به زبان انگلیسی تمامی حقوق قانونی من در آن نوشته شده بود و دقیقا طبق آنچه نوشته شده بود عمل می کردند.

در تمام این مدت، ماموران زندان اعم از زن و مرد، با نهایت احترام و لطف برخورد می کردند.

بیش از نیمی از زندانبانان ، دختران زیبای موبلوندی بودند که برای من ،منی که از ایران آمده بودم، در نگاه اول بسیار عجیب می نمود. مخصوصا که هیچ خشونتی در رفتارشان نبود و نوع برخوردشان با زندانیان همانند برخورد یک کارمند با ارباب رجوعش بود.

صبح ها 10 دقیقه امکان دوش گرفتن داشتیم ولی اجازه اصلاح صورت نمی دادند چون از خودزنی زندانیان نگران بودند.

به وسیله آیفون موجود در اتاق امکان ارتباط با خارج از سلول فراهم بود تا اگر دارو یا هر چیز دیگری نیاز داشته باشم یا بخواهم با وکیلم تماس بگیرم، ترتیب اثر دهند.

تلوزیون را همواره روشن می گذاشتم تا صدای قدم زدن ماموران زندان اذیتم نکند.

با تمام احترام و ادب و رعایت تمامی موازین حقوق بشری که انجام می شد، صدای شنیدن گام های زندانبانها و یا صدای کلید که برای باز کردن درب سلول استفاده می شد، تنم را می لرزاند.

.

.

برای منی که در کشورم پایم به زندان نرسیده بود، بودن در یک زندان، پشت دربسته ای که اختیار باز کردنش را نداشتم و نمی دانستم که حتی لحظه ای بعد چه روی خواهد داد ،همان سه روز در آنجا بودن به اندازه سه سال گذشت . پس از این سه روز به زندان عمومی منتقل شده و پس از مدت کوتاهی آزاد شدم.

.

اکنون تصور کنید وضعیت زندانهای ویژه معروف مانند بند 209 و یا بازداشت گاه های خاصی که کشف می شوند (مانند کهریزک) و رفتار و برخوردی که با زندانیانی این چنین سرشناس می شود تا اینگونه آنها را بشکنند و مجبور به اقرارهایی کنند که در مخیله هیچ کس نمی گنجد و باور هیچ کس نمی شود.

در عکسهای منتشره می بینیم که نگاه های تک تک بازداشت شدگان هر یک به اندازه چند کتاب حرف برای گفتن دارند. ابطحی شاد و خندان هجده کیلو وزن کم می کند و اعتراف می کند، عطریانفر، عضو ارشد کارگزاران می گوید که با «فرود آوردن سرمان مقابل نظام» باید «بگوییم ای رهبر، ای پیشوا در برابر تو تسلیمیم و همچون حر ابن ریاحی خودمان را تسلیم می‌کنیم»

فراموش نکنیم که پیشوا لقبی بود که نازی ها به هیتلر داده بودند.

.

.

دختر ابطحی در گفتگوی تلفنی با بی بی سی فارسی می گوید در آخرین ملاقات با پدرش، وی گفته است به او قرص هایی می دهند که با خوردن آنها از دنیا فارغ می شود.

این مطلب را محمد رضا تابش از نمایندگان مجلس هم تائید می کند.

پس می توان تصور کرد و یقین داشت که با فشارهای عصبی، روانی، فیزیکی، حتی دارویی!! و هر نوع تهدید، توانسته اند برخی را مجبور به اعترافاتی کنند که مصرف رسانه ای داشته باشد.

واقعیت غیر قابل انکار، عدم پذیرش افکار عمومی در مورد این سناریوها و شوهای پخش شده است.

این همان چیزی است که به مذاق حاکمان خوش نمی آید و دامنه این اعتراضات و سلب اعتماد حکومتی را روزافزون خواهد کرد.

تمامی کسانی که قبلا اعترافات این چنینی داشته اند، بدون استثنا پس از آزادی گفته اند که تحت چه شرایطی مجبور به آن اعترافات شده اند و این پروسه باز تکرار خواهد شد.

حاکمان نیز تاریخ مصرف دارند، می آیند و می روند و مردم قضاوت می کنند.

تاریخ همیشه تکرار می شود.

سهراب رستمیان

sohrabrostamian@yahoo.com

انقلاب سبز فراگیر دیجیتال

2009-08-10T14:26:00.001+04:30

بارها در گفتگو با هم نسلان پدر و مادرم، کسانی که در انجام انقلاب 1357 ایران همراه بودند، یادآوری می کردم که در جریان انقلاب، رسانه هایی چون بی بی سی و غیره همواره اطلاع رسانی می کردند.

حکومت وقت مانع از نشر سخنرانی های خمینی در پاریس می شد و عده ای را به جرم نشر این سخنان دستگیر کرده، به زندان می انداخت. ولی آن سخنان توسط بی بی سی پخش می شد، با کپی استنسیل و یا زیراکس تکثیر و به دست مردم می رسید، یعنی آنها به عمد به پخش اخبار و در واقع به وقوع انقلاب کمک می کردند.

این واقعیتی غیر قابل انکار است که بی بی سی نقش بسزایی در پیروزی انقلاب 57 ایران داشته است.

حتی در جریان افتتاح تلوزیون فارسی بی بی سی و سپس در بحبوحه تحولات و اعتراضات پس از تقلب انتخاباتی در ایران و انتشار اخبار مربوط به این جریانات از تلوزیون فارسی بی بی سی، عده ای این اطلاع رسانی را با آنچه بی بی سی در انقلاب 57 انجام داد مقایسه کردند و گفتند سرانجام نهایت آن اطلاع رسانی، آن انقلاب بود و نهایت این اطلاع رسانی نیز می تواند همان گونه باشد.

بماند که پس از بازداشت کارمندان ایرانی سفارت انگلستان در ایران، این اطلاع رسانی وسیع بی بی سی بسیار محدود و این تصور را دامن زد که در پشت پرده مذاکراتی صورت گرفته و برای کاهش سطح اطلاع رسانی توافقی حاصل شده است. چیزی که صادق صبا مدیر جدید بی بی سی فارسی آن را انکار کرد و گفت کاهش میزان خبرهای مربوط به ایران تنها به دلیل کاهش تحولات در ایران است.

خواسته یا ناخواسته می توان این حرکت و خیزش عظیم مردم ایران را در پی دست بردن در نتایج انتخابات و تغییر نتیجه، انقلابی دیگر خواند.

با این تفاوت که این بار خود مردم خبر سازی کرده و برای یکدیگر و برای جهانیان، اطلاع رسانی می کنند.

روز هجده تیر، آنقدر ویدیو آپلود شده بود که من نمی توانستم تشخیص بدهم که در صفحه فیس بوک خودم، کدام را به اشتراک گذاشته و کدام را نگذاشته ام.

اسرای آشویتس کهریزک، تنها چند ساعت بعد از آزادی، آنچه بر آنها گذشته را نوشتند و می نویسند تا جهانیان را از آنچه بر آنها گذشته است آگاه سازند.

در روزگاری هستیم که حتی وقتی یک وبلاگ نویس داخل ایران برای چند ساعت نمی نویسد، همه نگرانش می شویم.

علیرضا رضایی، طنز نویس مقیم تهران که این روزها به دلیل نوشته های جسورانه و طنازانه اش بسیار محبوب شده و صفحات اینترنتی او در فیس بوک و بلاگ اسپات بسیار پر بیننده است، لحظه به لحظه گزارش می دهد که مثلا فردا به مراسم چهلم شهدا خواهد رفت و وصیت نامه طنز می نویسد، می رود، بر می گردد، از کتک خوردنش می نویسد و مطالبش را ادامه می دهد.

طی این روزها، خبرنگاران از حضور در میان تجمعات مردمی منع شده اند و هیچ گزارش رسمی از طرف خبرگزاری های مستقل منتشر نمی شود. حتی ویزای خبرنگاران غیر ایرانی مقیم درایران نیز تمدید نمی شود و بسیاری از آنها بالاجبار ایران را ترک کرده اند.

علی رغم محدودیت های ایجاد شده از طرف پلیس، بسیج و لباس شخصی ها و حضور غیر محسوس آنها در میان مردم و امکان دستگیری توسط آنها، در هر اتفاقی که این روزها و در این زمینه می افتد ، تعداد بسیاری موبایل دیده می شوند که در حال ضبط صدا و تصویر هستند.

می توان از صحنه صحبتهای مادر سهراب اعرابی بر مزار فرزندش اشاره کرد که ده ها دست از هر طرف دیده می شد که در حال تصویر برداری بودند.

این فیلم ها و خبرها بلافاصله به سایتهای اجتماعی و خبری سرازیر می شوند و حتی شاید دقایقی بعد از شکار تصاویر، آنها را در فیس بوک، تویتر، یوتیوب و سایتهای خبری می بینیم و در واقع همه جهان می بیند.

اگر در میان اسامی انقلاب ها بخواهیم نامی برای این انقلاب خاص انتخاب کنیم، هیچ نامی بهتر از انقلاب دیجیتال یا انقلاب اینترنتی نمی توان بر آن نهاد.

شاید بهتراست بگوییم: انقلاب سبز فراگیر دیجیتال

سهراب رستمیان

Sohrabrostamian@yahoo.com

پی نوشت: فراگیر از آن نظر که عمده گروه های مخالف را از هر طیف عقیدتی گرد هم آورده است.

سایت علیرضا رضایی:

http://alirezarezaee1.blogspot.com

و در فیس بوک:

http://www.facebook.com/alirezarezaei

این ها در شکنجه و مرگ در کهریزک دست داشتند

2009-08-07T05:01:00.000+04:30

در این گزارش اسامی آمرین و شکنجه گرانی که در کهریزک موجب مرگ زندانیان شده اند، اعلام شده است ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
پنج‌شنبه ۱۵ مرداد ۱٣٨٨ - ۶ اوت ۲۰۰۹

اخبار روز: فعالین حقوق بشر و دموکراسی در ایران که گزارش های مستندی در مورد نقض حقوق بشر در زندان های ایران منتشر می کنند، روز پنجشنبه گوشه های بیشتری از فجایع اردوگاه مرگ کهریزک را در اختیار افکار عمومی قرار دارند. در این گزارش گفته شده که این اطلاعات در پی مدت ها تحقیقات و گفتگو با برخی از شاهدین عینی به دست آمده است.
بر پایه ی این گزارش در اردوگاه مرگ کهریزک، یک سوله ی مستطیلی شکل ایجاد شده بود و این سوله را قفس بندی کرده بودند. مساحت هر قفس در حدود ٣۰ متر مربع بوده است. در هر کدام از این قفسها بین ۴۰ الی ۶۰ نفر جا داده می شد که زندانیان تقریبا فقط قادر به ایستادن بوده اند. در این سوله در حدود ۲۰۰ نفر از دستگیرشدگان قیام مردم ایران و تعدادی از زندانیان عادی نگهداری می شدند.
شکنجه در مورد کسانی که در جریان اعتراضات دستگیر می شدند، به محض ورود به اردوگاه مرگ کهریزک آغاز می شد و شبانه روز ادامه داشت. زندانبانان معمولا سر و صورت زندانی و نقاط حساس بدن او را هدف قرار می دادند. شکنجه گران با استفاده از ابزارهای شکنجه مانند باتون، لوله های فلزی، نبشی و شلاق شکنجه می کردند و بیشتر به سر زندانی می کوبیدند. آن ها در مواردی بر روی زندانیان آب گرم می ریختند که یکی از موارد شکنجه روتینی آنها است.
آنها همچنین حکم مرگ افراد را داشتند و خود می توانستند تصمیم بگیرند و به اجرا در بیاورند. در این اردوگاه مرگ در زیر شکنجه های سبعانه و قرون وسطائی صورت می گرفت و مرگ اکثر جان باختگان بصورت تصادفی نبوده بلکه با طرح، تشخیص و تصمیم قبلی انجام گرفته است. در زیر شکنجه های طاقت فرسا و غیرانسانی که بطور سیستماتیک و علیه تمامی زندانیان صورت می می گرفت، آنها قربانیان خود را انتخاب می کردند و به قتل می رساندند.
بنابه گفته ی شاهدین تقریبا در هر ۲۴ ساعت ۲ ال ٣ نفر را به قتل می رساندند که در مجموع کسانی که به قتل رسانده شدند در حدود ۱۵ الی ۲۰ نفر می باشند. پیکر آنها را لای پتو می پیچاندند و در وانتی قرار می دادند و به سردخانه کهریزک تحویل می دادند.
از جمله جوانانی که در زیر شکنجه به قتل رسیدند می توان محسن روح الامینی و محمد کامرانی را نام برد. فردی بنام سروان پاسدار زندی معاون اردوگاه مرگ کهریزک پس از شکنجه های زیاد با یک وسیله فلزی به سر شهید راه آزادی محسن روح الامینی می کوبد و در حالی که خون از سر او جاری بود بدستور وی توسط شکنجه گرانی به نامهای سید موسوی و سید حسینی از پا آویزان می شود و آن قدر بدین صورت می ماند درحالی که همچنان خون از سر او جاری بود تا زمانی که جان می بازد. محسن روح الامینی با هدف به قتل رساندن شکنجه می شد. با شیوه مشابه محمد کامرانی را به شهادت رساندند.
در ادامه ی این گزارش آمده است: چندین نفر از کسانی که شاهد قتل و شکنجه بوده اند حاضرند در هر دادگاه بین المللی و هیئت تحقیق بین المللی علیرغم خطر جانی مشاهدات خود را بیان کنند. آنها همچنین در صورت لزوم می توانند همراه با خانواده های قربانیان و در صورت تامین جانی، به عنوان شهود در هر دادگاه مسقل شرکت کنند.
در ادامه این گزارش نام چند نفر از کسانی که در شکنجه و قتل جوانان مسقیما نقش داشتنه و منجر به مرگ تعداد زیادی از جوانان شده اند آورده شده است: احمدرضا رادان، عامریان (عامری) معاون رادان، کشمیری (از دستیاران رادان)، حقی فرمانده گارد، کومیجانی رئیس بازداشتگاه کهریزک، سروان پاسدار زندی معاون اردوگاه کهریزک، پاسدار سید موسوی (قاتل محسن روح الامینی)، افسر پاسدار سید حسینی، افسر نگهبان زندان کهریزک و ٨ نفر از افراد گارد که با نقاب زندانیان را مورد شکنجه قرار می دادند.
احمد رضا رادان به اتفاق تعدادی از همدستانش مانند کشمیری، عامریان (عامری) و حقی با هلی کوپتر چند روز در هفته به کهریزک می آمده و زندانیان را خود شخصا مورد شکنجه های وحشیانه و تحقیر قرار می داده است. احمدرضا رادان خطاب به زندانیان می گفته است: در دنیا اول اینجا است زندانی که زندانی را آدم می کنیم، بعد ابوغریب و گوانتانامو.
علی خامنه ای ولی فقیه روز سه شنبه ۶ مرداد ماه دستور بسته شدن بازداشتگاه کهریزک را صادر کرد زیرا، بگفته وی در آنجا معیارهای لازم برای حفظ حقوق بازداشت شدگان وجود نداشته است. این در حالی است که در این اردوگاه مرگ ده ها نفر به قتل رسیدند و صدها نفر در اثر شکنجه دچار صدماتی شدند و تا پایان حیاتشان اثرات جسمی و روحی آنرا با خود دارند. علی خامنه ای که افراد فوق مجری فرامین وی بوده اند از ترس مجازات آن ها و افشای نقش خود اقدام به بستن شتاب زده بازداشتگاه و از بین بردن آثار جرم نموده و افراد فوق را برای ادامه ی جنایت علیه بشریت به شکنجه گاههای دیگر منتقل کرده است.
فعالین حقوق بشر و دمرکراسی در ایران، در پایان این گزارش از دبیر کل و کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل خواستار اعزام هیئت تحقیق برای بررسی جنایت هایی که در این بازداشتگاه و سایر بازداشتگاه ها صورت گرفته و می گیرد شده اند.

افروغ: اینها نه مخملین است و نه حتی یك اعتراف معمولی

2009-08-07T04:59:00.001+04:30

برگزاری عجولانه اولین جلسه دادگاه بازداشت شدگان اصلاح طلب بدون رعایت موازین قانونی و همچنین پخش اعترافات مبهم و غیر حقوقی آنها با موجی از حیرت و اعتراض اندیشمندان و حقوقدانان مواجه شده است تا جایی كه حتی بسیاری چهره های اصولگرا نیز به انتقاد از این موضوع پرداخته اند. در همین راستا عماد افروغ از چهره های میانه رو اصولگرایان در مقاله ای كه در شماره امروز روزنامه اعتماد ملی به چاپ رسیده است با تحلیل اعترافات ابطحی و عطریان فر در جلسه اول دادگاه نتیجه گیری نموده كه این اعترافات نه تنها به انقلاب مخملی بی ربط است بلكه حتی نمی تواند به عنوان یك اعتراف معمولی مبنای صدور حكم قرار گیرد. وی در پایان خواستار تعطیلی محاکمه‌ها با هدف جلوگیری از به خطر افتادن آبروی نظام قضایی کشور شده است.

متن كامل یادداشت افروغ به شرح زیر است:

به عنوان یک روش‌شناس که سال‌‌های بسیاری را صرف پژوهش کرده‌ام. معتقدم متهم کردن یک فرد به جریان‌سازی انقلاب مخملین چندان آسان نیست، زیرا انقلاب مخملین تصمیمی نیست که یک شبه اتخاذ شود و عده‌ای در کمتر از یک ماه آن را به سرانجام برسانند و به هدف‌شان برسند، بلکه زیربناهای تاریخی، اجتماعی و فرهنگی بسیاری می‌خواهد.

برای همین نیز سخت معتقدم آنچه در قالب برگزاری این دادگاه‌ها به نمایش گذاشته شده است نه‌تنها ارتباطی با یک حرکت مخملین نداشت، بلکه حتی یک اعتراف معمولی هم نبود.

در این دادگاه شاهد حضور افرادی بودیم که پس از گذراندن چند روزی در زندان، تحلیل‌هایشان تغییر کرده بود و حالا به این نتیجه رسیده بودند که نگاهشان در گذشته درست نبوده است، ‌بنابراین تغییر دیدگاه را چطور می‌توان به برنامه‌ریزی برای انقلاب مخملین ربط داد؟ چرا باید عده‌ای دستگیر شوند، آن هم تنها برای تنبه و اصلاح دیدگاه، فکر و عقیده‌شان یا حتی اینکه معتقد بودند تقلبی صورت گرفته است؟ مگر در این میان پولی دریافت شده است؟ کدامیک از معترضان این معترفان چه جریانی را سازماندهی کرده بود، کجا جریان‌سازی کرده بودند و ملت را کجا جمع کرده بودند و به آنها درس انقلاب مخملین داده بودند که باقی بی‌خبر هستند و تنها ضابطان قانونی باخبر؟ آیا در جریان پخش مشروح دادگاه حرفی از استخدام این افراد به دست قدرت‌های خارجی شنیدیم یا اینکه این افراد پا به میدان گذاشته بودند تا نظام جمهوری‌اسلامی ایران را از اساس و جوهره تغییر بدهند و به ساختار تازه‌ای برسند؟

اصلا بحث ارتباط با خارجی‌ها و خط گرفتن را هم اگر کنار بگذاریم، با کدام عینک واقع‌بینی می‌توان به این نتیجه رسید که محمد عطریانفر و محمدعلی ابطحی چنین قدرتی در اختیار داشتند؟ چطور است که دو چهره مانند ابطحی و عطریانفر که همیشه از مدیران میانه بوده‌اند به یک باره دارای چنین قدرت براندازانه‌ای شده‌اند؟ اگر این نیست شاید هم موقعیت و پایه‌‌های نظام برای تغییر قدرت زیادی نمی‌خواهد!

برادران من! انقلاب مخملین تعریف روشنی دارد، زیربناهایی می‌طلبد، به این آسانی‌‌ها نیست که هر کس که اعتراض کرد، نافرمانی مدنی کرد یا بر حسب ذهنیت خود تن به تصمیمی ندارد، را خیلی زود به عنوان نشانه‌ای از وقوع انقلاب مخملین تعبیر کرد.

به عنوان یک جامعه‌شناس می‌گویم و نه از منظر سیاسی! چه کسی و با چه استدلالی می‌تواند ثابت کند که حضور مردم در خیابان‌ها و اعتراض‌شان نسبت به شرایط اخیر ناشی از هدایت و تصمیم محمدعلی ابطحی و عطریانفر بود؟ چرا موقعیت و قدرت افراد را براساس واقعیت‌های موجود مورد قضاوت و کنکاش قرار نمی‌دهید؟ مردم ایران یک حرکت خودجوش داشتند، رسانه خارجی نبود، پولی نگرفته بودند و در میتینگی به آنها نگفته بودند «ملت پیش به سوی انقلاب مخملین!» تنها ذهنیت حاکم بر افکارعمومی این ماجرا را پیش می‌برد.

چرا شعور مردم و ملت را دست کم بگیریم و فکر کنیم ملت و افکار عمومی همیشه باید دنباله‌رو باشند و خود قادر به گرفتن هیچ تصمیم جمعی نیستند، کاش در جریان این محاکمات و تئوری‌پردازی‌ها ذره‌ای هم واقعیت‌های موجود را لحاظ می‌کردیم. کجای قانون اساسی آمده است که اعتراض مدنی و آرام جرم است؟ این افراد که در بازداشت به سر می‌برند، کجای این پروسه، قانون اساسی را از بیخ و بن نادیده گرفته‌اند، کسی که در صدد انقلاب مخملین است که مدام پافشاری نمی‌کند تا حقوق قانونی که قانون اساسی برایش در نظر گرفته در جامعه پیاده شود، مگر اینکه قانون اساسی ما دستورالعمل دستیابی به انقلاب مخملین باشد و ما بی‌خبر، زیرا خواسته مردم کوچه و خیابان انقلاب مخملین نیست، بلکه استفاده از تمام آزادی‌های سیاسی و اجتماعی قانون اساسی است.

از سوی دیگر انقلاب مخملین نسخه‌ای است که تنها در جغرافیای سیاسی خاصی پیاده می‌شود. کشورهای سوسیالیستی اروپای شرقی که سال‌ها زیر نوع کمونیسم شوروی بودند تنها بخش‌هایی هستند که این نسخه ناقص در آنها عمل کرده است. دلیل اصلی وقوع انقلاب مخملین در این کشورها هم منش دیکتاتوری حاکم بر آنها بوده است، آیا کسی می‌پذیرد که به لحاظ ساختار سیاسی دولت ایران منش دیکتاتوری داشته که حالا ما باید شاهد بروز انقلاب مخملین در آن باشیم؟ قطعا جواب واقع‌بینانه وجود این رویکرد را از بیخ و بن نفی می‌کند. اما به هر حال هر معادله‌ای از یک وجه ساختاری برخوردار است و نمی‌توان آن را تنها از یک بخش مورد بررسی قرار داد، باید دو سوی معادله را نگریست.

برای رسیدن به انقلاب مخملین ملزوماتی نیاز است، که از مهم‌ترین آنها وجود و نفوذ قدرت خارجی به اضافه دولت دیکتاتوری است، کدامیک از این دو در کشور ما وجود دارد که اکنون ما براساس آن باید به توهم توطئه مخملین رسیده باشیم؟ کشور ما هرگز خصایص یک کشور سوسیالیستی یعنی بی‌توجهی به آزادی را نداشته است، پس امکان پیاده شدن این نسخه از سوی دشمن خارجی و داخلی برای همیشه در نظام جمهوری اسلامی ایران منتفی است. این منش زیبنده جمهوری اسلامی نیست و صداوسیما سردمدار این منش جدید و تخریبگر شده است. اگر بپذیریم که این افراد بدون اعمال هیچ‌فشاری دچار چنین تغییر نگرش ژرفی هم شده‌اند، باز هم باید گفت این رویکرد جدید چه ربطی به اعتراف دارد و چه ربطی به کودتای مخملین که مدام این ترکیب نوآمده در صداوسیما تکرار می‌شود؟

مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که دیگر اظهارنظر و نقد فایده‌ای ندارد، اما نگرانم به عنوان یک شهروند پایبند به نظام جمهوری اسلامی ایران، نگرانم. نگران جوهره انقلاب، نگران وجهه آزادی که قرار بود در کشورم مستقر شود و نگران اعتماد عمومی ملتی که ٣٠ سال برای کسب آن زحمت کشیده شده است.

قرار نیست که برای تحکیم پایه‌های قدرت یک جناح دست به هر رویارویی‌ای بزنیم، زیرا رویارویی‌ اینچنینی می‌تواند تبعاتی داشته باشد. اگر اینچنین باشد پس امر به معروف و نهی از منکر در نظام ما چه می‌شود، مشورت، همدلی و همگرایی را در کجای این رویارویی می‌گنجانید؟

ای کاش محکمه قضایی تصمیم بگیرد، حتی در همین جای کار با استناد به مدارک مستدل مخملی بودن اعتراض‌ها را ثابت کند و متهمان را با اتهام‌هایی در اندازه توان‌شان به محاکمه بکشاند و از همه مهم‌تر مردم را عاقل بپندارد، در غیر این صورت باید گفت که این اعتراف نیست و از این رویکرد نمی‌توان مدرکی یافت مبنی بر برنامه‌ریزی انقلاب مخملین، اگر قدرت هم وجود ندارد بهتر است که محاکمه‌ها تعطیل شود تا آبروی قضایی کشورمان بیش ازین به خطر نیفتد.

من هم مانند هر شهروندی نگرانم، نگران روزی که پس از این حرکت، هر اعتراضی نشانه‌ای از قصد به انقلاب مخملین تعبیر شود و این لحظه دردناکی است.

141

شکنجه در بازداشتگاهها بیداد می کند

2009-08-07T04:57:00.001+04:30

شکنجه در بازداشتگاهها بیداد می کند
عبدالله مومنی قدرت تکلم و حرکت خود را از دست داده است

عبدالله مومنی، سخنگوی سازمان دانش آموختگان (ادوار تحکیم وحدت)، 45 روز پیش در حالی در دفتر ستاد شهروند مهدی کروبی بازداشت شد که به گفته شاهدان عینی، ماموران امنیتی او رابا خشونت هر چه تمام تر و ضرب و شتم شدید و بدون ارائه هیچ حکمی با خود بردند، اکنون اما با گذشت 45 روز زندان، وی نزدیک به 20 کیلو وزن کم کرده و تعادل روحی و جسمی اش را از دست داده است.

به گزارش روزآنلاین، همسر وی که دیروز با وی ملاقات داشته از این وضعیت نگران‌کننده با روز سخن گفته است. همسر، برادر و فرزندان عبدالله مومنی روز گذشته در زندان اوین با او در حالی دیدار کردند که این فعال دانشجویی نه قدرت تکلم داشت و نه قدرت راه رفتن. فاطمه آدینه وند، همسر مومنی که به شدت نگران و ملتهب بود به روز گفت: بچه‌های من اصلا آقای مومنی را نشناختند و به شدت از دیدن او شوکه شدیم.

وی می‌افزاید: از زندان اوین او را با ماشین سبز رنگی آوردند؛ از ماشین که پیاده شد اگر من و برادرش او را نمی‌گرفتیم می‌افتاد. حتی نمی توانست یک قدم راه برود. کمک کردیم و وارد اتاق ملاقات شدیم. همسر مومنی با بیان اینکه "آنچه که می‌دیدیم را باور نمی‌کردیم" توضیح می‌دهد: ریش و موهای عبدالله بلند شده و کاملا به هم ریخته و صورتش از فرط لاغری به شدت سیاه شده، زیر چشم‌ها گود رفته و کبود بود.

خانم آدینه‌وند می‌افزاید: صدای عبدالله به شدت لرزان بود و اصلا قدرت حرف زدن نداشت و بچه‌ها از دیدن وضعیت او به شدت ترسیده و فقط گریه می‌کردند و مدام می‌پرسیدند چه بلایی سر بابا اومده؟ به گفته او عبدالله مومنی تعادل روحی و روانی نداشت و فقط احوالپرسی می‌کرد و مدام می‌گفت "جای من خوب است". خانم آدینه وند با بیان اینکه "اگر جای او خوب است پس چرا به این شکل درآمده" می‌افزاید: تنها چیزی که عبدالله گفت این بود که دو روزست روزه ام. ما دیگر هیچ چیزی از او نشنیدیم.

وی با بیان اینکه همسرش همچنان در انفرادی است و بازجویی او تمام نشده می‌گوید: همسرم شدیدا تحت فشار روحی و جسمی و شکنجه است و نزدیک 20 کیلو وزن کم کرده است. خانم آدینه وند تاکید می‌کند: آن کسی که امروز دیدیم اصلا عبدالله مومنی نبود؛ فقط یک پوست و استخوانی بود که تعادل روحی و روانی و قدرت حرف زدن وایستادن و راه رفتن نداشت. هیچ چیزی از عبدالله نمانده است. به گفته همسر مومنی این ملاقات فقط ده دقیقه و در حضور بازجوی این فعال دانشجویی صورت گرفته و بازجو با قرار دادن ضبط صوتی روی میز تمام مکالمات را ضبط کرده است.

همسر مومنی با بیان اینکه "بچه‌ها شوکه شده و ترسیده‌اند" می‌گوید: از وقتی برگشته‌ایم بچه‌ها فقط در حال گریه کردن هستند و نگران پدرشان که چه اتفاقی افتاده و نمی‌توانیم آنها را آرام کنیم. وی با انتقاد شدید از وضعیت همسرش می افزاید: امروز که گریه بچه‌ها و وضعیت عبدالله را دیدم به بازجو گفتم آیا این حق ماست در زندگی که 5 شهید داده‌ایم و عزیزانمان رفته اند تا ما در آرامش زندگی کنیم؟ اکنون با این آدم چه کرده‌اید؟ چه بلایی سر او آورده‌اید؟

بازجوی مومنی هیچ پاسخی نداده و زود ملاقات را به پایان رسانده و مجددا مومنی را با ماشین سبز برده‌اند. خانم آدینه وند می‌گوید: یکبار صدام زندگی مرا نابود کرد و شوهرم رفت و شهید شد که بچه های این مملکت و ما در آرامش زندگی کنیم. امروز با دیدن عبدالله در آن وضعیت، باز صدام جلوی چشمان من زنده شد. چیزی از عبدالله من نمانده و من متاسفم که اینها مدام دم از عدالت می‌زنند و اینگونه رفتار می‌کنند.

خانم مومنی که به شدت نگران و ملتهب است، توان صحبت بیش از این را ندارد. روز سه شنبه نیز عبدالله مومنی را مجبور کرده بودند با همسرش تماس گرفته و از او بخواهد هیچ گونه مصاحبه و اطلاع رسانی درباره او انجام ندهد. در این تماس تلفنی مومنی با لحنی به شدت عصبی و صدایی لرزان از همسرش خواسته بود: "به جای مصاحبه درباره پرونده و وضعیت من، به بچه داری بپرداز."

از سوی دیگر همسر مومنی روز دوشنبه خبر از تماس تلفنی این فعال سرشناس دانشجویی داده و گفته بود: صدای او به قدری ضعیف و بریده بود که در کلام اول او را نشناختم. او در جملات کوتاه و بریده بریده خود تصریح کرد که در زندان انفرادی و زیر فشار شدید بازجویی است.

فاطمه ادینه‌وند با بیان اینکه "این اولین بار نیست که عبدالله مومنی بازداشت و زندان انفرادی را تجربه می‌کند اما لحن صدای او و نحوه صحبتهایش نشان می داد که شدیدا تحت فشار قرار دارد"، نسبت به زیر فشار بودن فعالان سیاسی برای اعتراف ساختگی هشدار داده و گفته بود: "من در پایان تماس تلفنی به عبدالله تاکید کردم که مبادا از قرص‌هایی که به آقای ابطحی دادند و او را مجبور به اعتراف ساختگی کرده‌اند بخورد."

این مصاحبه چنان بازجوها را به هراس انداخت که این زندانی را که بیش از 50 روز است در انفرادی و در شرایط ایزوله کامل و تحت شدیدترین فشارهای روحی و جسمی قرار دارد مجبور کردند با همسرش تماس بگیرد و با عصبانیت از او بخواهد هیچ گونه مصاحبه و پیگیری در باره پرونده و وضعیت او انجام ندهد.

وقتی که زندانی، بازجو را تنها پناه خود می‌بیند

2009-08-07T04:48:00.000+04:30

گفت و گو با رامین جهانبگلو، هوشنگ بوذری و حنیف مزروعی درباره زندان انفرادی و اعتراف

وقتی که زندانی، بازجو را تنها پناه خود می‌بیند

نیک‌آهنگ کوثر

nikahang@radiozamaneh.com

مجله‌ی «تایم» آمریکا در گزارشی درباره‌ی دادگاه متهمان ناآرامی‌های اخیر، ضمن آن‌که آن را یک نمایش خوانده، به وضعیت یکی از شاخص‌ترینشان یعنی محمدعلی ابطحی اشاره کرده است و می‌نویسد: «این معاون سابق رییس‌جمهوری، خودش نبود.» مشاهده‌ی اعترافات تلویزیونی محمد عطریانفر و محمدعلی ابطحی برای کسانی که این دو را می‌شناختند، باعث تعجب شده است؛ چه کلام و منطق این سیاسیون باسابقه کاملاً با گذشته فرق می‌کرد.

دکتر رامین جهانبگلو استاد دانشگاه تورنتو سه سال پیش پس از نزدیک به چهارماه بازداشت، عملاً پس از مصاحبه‌ای اعتراف‌گونه در خبرگزاری ایسنا، آزادی خود را به‌دست آورد. جهانبگلو که مدت‌ها در سلول انفرادی نگهداری می‌شد، به تشریح وضعیت زندانی تا نقطه‌ی شکست می‌پردازد:

شرایط زندان بویژه زندان انفرادی فشارهای روحی روی فرد می‌آورد. و اگر بگوییم که فشارهای جسمانی نمی‌آورد، یعنی فرد شکنجه نمی‌شود، ولی به هر حال انفرادی فشارهایی روحی می‌آورد که فرد را خسته می‌کند؛ امید به آینده‌اش را از بین می‌برد و به نوعی رابطه‌اش با دنیای بیرون و واقعیت قطع می‌شود. به طور کلی او در یک دنیای مالیخولیایی مثل دنیای کافکایی، مثل کتاب محاکمه‌ی کافکا زندگی می‌کند.

و به خاطر همان فشارهایی که روی او می‌آید، موجب می‌شود که کم‌کم آن آدم ارتباطش با خودش هم تغییر کند و اگر نتواند ذهنش را زنده نگه دارد، به نوعی می‌توانیم بگوییم که انفرادی و اعتراف، خودش یک نوع ذهن‌کشی است.

حنیف مزروعی، روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس

حنیف مزروعی روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب که هم‌اکنون متواری است و در سال ۱۳۸۳ در پرونده‌ی وبلاگ‌نویس‌ها و شبکه‌ی «عنکبوت» تحت فشار بازجوها در انفرادی بود، معتقد است که تمام تلاش بازجویان و دست‌اندرکاران شکستن زندانی‌ است:

حقیقتش این است که در دوران بازداشت، به هر نوعی می‌خواهد باشد، وقتی زندانی تحت فشار است و تحت بازجویی قرار می‌گیرد، بازجو هدف اولش این است که غرور زندانی یا بازداشت‌شده را بشکند. و برای این‌که به این هدفش برسد، از انواع و اقسام راه‌های مختلف استفاده می‌کند. می‌تواند ضرب و شتم باشد؛ می‌تواند فشار فیزیکی باشد و می‌تواند خیلی روش‌های مختلف باشد.

وقتی زندانی به این نقطه می‌رسد که دیگر توانی برای مقابله کردن با بازجو پیدا نمی‌کند، در آن فاز که به قول معروف می‌گویند خودش را وا می‌دهد و در اختیار بازجو قرار می‌گیرد. از آن زمان است که بازجو دیکته می‌کند و زندانی مجبور می‌شود که بر اساس دیکته‌ی او عمل کند.

هوشنگ بوذری (عکس: CBC)

تشدید فشار بر متهمان تا نقطه‌ای است که تنها پناهجوی خود را بازجو می‌بیند. بازجویی که او را وادار کرده است علیه خودش هم دروغ بگوید. متهم گاه در اقرار تلویزیونی سخن از تحول و تغییر می‌زند. هوشنگ بوذری که در سال‌های اول دهه‌ی ۷۰ نزدیک به هشت ماه در بازداشت وزارت اطلاعات بوده و شکنجه را از نزدیک تجربه کرده و امروز در کانادا همراه با فعالان حقوق بشر علیه شکنجه در سطوح مختلف تلاش می‌کند، معتقد است که تحول در شرایط زندان عملاً حرفی بی‌معنی‌ است:

چه طور می‌شود که یک شخص می‌رسد به نقطه‌ای که چنین حرف‌هایی می‌زند که تماماً به ضرر خودش است! و غیر از این که به ضرر خودش است، این دقیقاً مطابق خواست بازجویش است. قربانیان معمولاً بعد از این‌که از مرحله‌ی شکستن گذشتند، ناچار در فاز بعدی با بازجو وارد معامله می‌شوند. معامله‌ای که معامله‌ی روحی هم هست؛ نه معامله‌ای که چیزی در آن رد و بدل می‌شود. در آن معامله‌ی روحی به بازجو وابسته می‌شود و در عین‌ حال اطمینان‌هایی هم یا به صورت سطحی یا به صورت ضمنی می‌گیرد.

منظور از این اطمینان‌ها این است که یعنی وضع شما با دیگران فرق می‌کند و شما به زودی آزاد می‌شوید و همه‌ی این‌ها قربانی را به آن جایی می‌رساند که چیزی را که بازجو می‌خواهد، مطرح کند. بنابراین تحول را اگر به صورت روحی و روانی‌اش نگاه بکنیم، نه! تحولی در کار نیست.

یک فاز است که قربانی شروع می‌کند به اولاً خوداغفالی؛ یعنی خودش خودش را گول می‌زند؛ خودش خودش را قانع می‌کند و نهایتاً به خودش می‌گوید من که چیزی نمی‌گویم؛ این‌ها چیزهایی است که قبلاً هم مطرح بوده و بیرون هم همه می‌دانند و غیره‌ و ذلک و حداقل حسنی که این داستان برای من خواهد داشت، یعنی اعتراف به آن چیزهایی که بازجو از من می‌خواهد، راه را برای این که من بتوانم راهی از این مخمصه پیدا کنم، باز می‌کند.

دکتر رامین جهانبگلو

معمولاً کسانی که زندان انفرادی و بازجویی را نچشیده‌اند، ممکن است با خواندن متن اعتراف یا مشاهده‌ی گفت و گوهای اعتراف‌آمیز تلویزیونی، نگاهی منفی به متهمان پیدا کنند. درک این نکته برای کسانی که از این فضا دور بوده‌اند، از این‌که ممکن است فردی دقیقاً سخن و خواسته‌های بازجویان را تکرار کنند، اندکی سخت است. جهانبگلو در این باره چنین می‌گوید:

کسانی که زندان نکشیده‌اند، اگر بروند و بعضی از رمان‌ها را مثل «۱۹۸۴» اورول یا مثلاً «در ظلمت نیمروز» آرتور کویستلر یا «اعتراف» آرتور لاندن را بخوانند، می‌بینند که این سه نویسنده دقیقاً همین فضا را تشریح کرده‌اند. یعنی فضایی هست که متهم یا به قول معروف مجرم در مقابل بازجویش قرار می‌گیرد و آن بازجوها به طور مختلف و گوناگون هر کدامشان به نوعی آن مجرم و متهم یا آن فردی که در مقابلش قرار گرفته است، شخصیت آن‌ها را خرد کنند؛ تحقیرش کنند؛ کوچکش کنند. خصوصاً که هر سه کتاب در مورد رژیم‌های کمونیستی است و در مورد این صحبت می‌شود که این افراد در حقیقت درمان می‌شوند. یعنی تبدیل به یک سوژه فاعل جدید بشوند. و طبیعتاً من به عنوان کسی که این تجربه را داشتم، شما در فشارهای روحی و حتی در خود انفرادی به این وضعیت دچار خواهید شد.

اما طرف دیگر ماجرا خود زندانی است. بسیاری از زندانیان سیاسی و مطبوعاتی که مجبور به اقرار علیه خویش و تک‌نویسی علیه نزدیکترین دوستان خود شده‌اند، مشتریان روان‌شناسان و روان‌پزشکان هستند و از نابسامانی‌های روحی رنج می‌برند. قضاوت و شماتت نزدیکان و مردم عادی گاه باعث رنجش این‌ها می‌شود که مجبورند تا مدت‌ها سکوت کنند و نمی‌توانند برای کسی بگویند که تحت چه شرایطی عملاً مجبور به اعتراف و اقرار شده‌اند. جهانبگلو به وضعیت تلخ زندانی آزادشده اشاره می‌کند:

فرد با تلخی خیلی زیاد روبه‌رو است، وقتی که از زندان می‌آید. تلخی‌اش حالا می‌تواند به طور کلی در مورد بشریت باشد که چرا بشریت یک چنین بلاهایی می‌توانند سر همدیگر بیاورند.

دوم می‌تواند دچار نوعی ناامیدی کامل در مورد مسائل اجتماعی و مسائل سیاسی بشود.

طرح جلد رمان «۱۹۸۴» نوشته جورج اورول

سوم اگر زنده بماند، مسأله‌ این‌جاست که تا چه حد می‌تواند دوباره ذهنش را زنده و بیدار کند. ولی این وضعیتی‌ است که ممکن است به وجود نیاید. یعنی شما ممکن است از چنین وضعیتی بگذرید و همیشه این تلخی در شما وجود داشته باشد که دیگر فکر کنید هیچ وقت بشریت نمی‌تواند به سمت یک آینده‌ مفید و سالم پیش برود.

حنیف مزروعی نیز به همین وضعیت تلخ می‌پردازد و معتقد است که زندانی حق دارد شرایط سخت را بپذیرد و تحت فشار اقرار کند. اما می‌گوید که جامعه هم به نقطه‌ای رسیده که وضعیت اعتراف‌کنندگان را بهتر درک می‌کند:

چیزی که از آن برای آدم می‌ماند، یک خاطره‌ تلخ و یک طنز تلخ است و یک احساس شاید نامطلوب. اما در نهایت من خودم شخصاً به هر زندانی حق می‌دهم این کار را بکند. چون به نظر من ما نمی‌توانیم درک کنیم که هر زندانی تحت چه شرایط غیر متعارف و غیر قانونی و شرایطی قرار می‌گیرد که برای ما قابل قبول نیست.

شاید من در دوره‌ی بازداشت خودم یک شرایط داشته باشم و یک نفر دیگر ممکن است شرایط دیگری داشته باشد. برای همین آن زندانی است که فقط درک می‌کند چرا به آن نقطه رسید و شاید برای آدم‌هایی که با او ارتباط دارند، درک این نکته سخت باشد. اما من حس می‌کنم که خوشبختانه جامعه به جایی رسیده است که آن‌ها هم این درک را دارند که به زندانی حق بدهند.

خانه روزنامه نگاران را بستند - مجموعه گزارش و عكسهاي امروز پنجشنبه 15 مرداد مقابل انجمن

2009-08-07T04:46:00.000+04:30

آقاي شمس در حال صحبت هستند سمت چپ ايشان پروين امامي و در سمت راست بدرالسادات مفيدي ، ابوالحسن مختاباد ، عزرا فراهاني ديده ميشوند

امروز صبح پنجشنبه قرار بود كه در محل انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران ، نوبت دوم مجمع عمومي انجمن صنفي برگزار شود ، اما به گفته شاهدان و دوستاني كه در محل حضور داشته اند با درب بسته پلمپ شده مواجه شده اند ،‌هرچند ديشب تعدادي از دوستان به اين امر پرداتخ بودند كه انجمن پلم پده است ، اما گزارشها حكايت از آن دارد كه تعداد بسيار زيادي عليرغم آنكه مي دانستند خانه روزنامه نگاران پلمپ شده است باز هم آمده بودند. آمده بودند تا بگويند ، ما همچنان ايستاده ايم و از خانه خود دفاع ميكنيم ،‌هرچند كه بي خانه شده ايم ،‌ گزارش ها حكايت از آن دارد كه خانم بدرالسادات مفيدي ابتدا در مورد اينكه چگونه ديشب ماموران آمدند و از محل عكس برداري نمودند و سس اقدام به پلم آن نموده اند ، ‌حتي شركت تعاوني كه اصلا ربطي به امور اداري انجمن ندارد را نيز پلمپ نموده اند !؟اين گزارش مي افزايد در ادامه آقاي ماشاالله شمس الواعظين براي حاضرين صحبت نموده اند و ابتدا از جمعيت حاضر مي خواهند كه براي شادي روح خبرنگار شهيد ، عليرضا افتخاري يك دقيقه سكوت و يك فاتحه بخوانند و در ادامه از اينكه در ساعت غير اداري خانه روزنامه نگارن را پلمپ كرده اند انتقاد نموده اند ، وي ادامه داده اند كه دقيقا شب قبل از برگزاري مجمع اين خانه را مي بندند معلوم است كه چه هدفي را دنبال ميكنند ، آقاي شمس ادامه داده اند كه شخصا از طريق مجاري قانوني پيگير اين مسئله خواهند بود تا بدانند كه آقاي مرتضوي بر چه اساسي دستور پلمپ اين خانه را كرده اند. گزارش مي افزايد كه در ادامه خبرنگاران حاضر در محل اقدام به امضا نمودن درب ورودي انجمن نموده اند تا سندي باشند به يادگار. در گزارش آمده است كه در اين تجمع تعدادي بيش از يكصد نفر در اين محل حضور داشته اند كه با توجه به اينكه ميدانستند كه انجمن بسته شده است و باز هم آمده اند جاي تقدير دارد. از چهره هاي شاخص آقاي ماشالله شمس الواعظين ، عمادالدين باقي ، بدرالسادات مفيدي ، عليرضا رجايي ميتوان نام برد.

افروغ: محاکمه‌ها را تعطیل کنید تا آبروی کشور نرود

2009-08-07T04:43:00.002+04:30

در مقاله او که در روزنامه اعتمادملی روز پنجشنبه منتشرشده، آمده است:

به عنوان یک روش‌شناس که سال‌‌های بسیاری را صرف پژوهش کرده‌ام. معتقدم متهم کردن یک فرد به جریان‌سازی انقلاب مخملین چندان آسان نیست، زیرا انقلاب مخملین تصمیمی نیست که یک شبه اتخاذ شود و عده‌ای در کمتر از یک ماه آن را به سرانجام برسانند و به هدف‌شان برسند، بلکه زیربناهای تاریخی، اجتماعی و فرهنگی بسیاری می‌خواهد.

برای همین نیز سخت معتقدم آنچه در قالب برگزاری این دادگاه‌ها به نمایش گذاشته شده است نه‌تنها ارتباطی با یک حرکت مخملین نداشت، بلکه حتی یک اعتراف معمولی هم نبود.

در این دادگاه شاهد حضور افرادی بودیم که پس از گذراندن چند روزی در زندان، تحلیل‌هایشان تغییر کرده بود و حالا به این نتیجه رسیده بودند که نگاهشان در گذشته درست نبوده است، ‌بنابراین تغییر دیدگاه را چطور می‌توان به برنامه‌ریزی برای انقلاب مخملین ربط داد؟ چرا باید عده‌ای دستگیر شوند، آن هم تنها برای تنبه و اصلاح دیدگاه، فکر و عقیده‌شان یا حتی اینکه معتقد بودند تقلبی صورت گرفته است؟ مگر در این میان پولی دریافت شده است؟ کدامیک از معترضان این معترفان چه جریانی را سازماندهی کرده بود، کجا جریان‌سازی کرده بودند و ملت را کجا جمع کرده بودند و به آنها درس انقلاب مخملین داده بودند که باقی بی‌خبر هستند و تنها ضابطان قانونی باخبر؟ آیا در جریان پخش مشروح دادگاه حرفی از استخدام این افراد به دست قدرت‌های خارجی شنیدیم یا اینکه این افراد پا به میدان گذاشته بودند تا نظام جمهوری‌اسلامی ایران را از اساس و جوهره تغییر بدهند و به ساختار تازه‌ای برسند؟

اصلا بحث ارتباط با خارجی‌ها و خط گرفتن را هم اگر کنار بگذاریم، با کدام عینک واقع‌بینی می‌توان به این نتیجه رسید که محمد عطریانفر و محمدعلی ابطحی چنین قدرتی در اختیار داشتند؟ چطور است که دو چهره مانند ابطحی و عطریانفر که همیشه از مدیران میانه بوده‌اند به یک باره دارای چنین قدرت براندازانه‌ای شده‌اند؟ اگر این نیست شاید هم موقعیت و پایه‌‌های نظام برای تغییر قدرت زیادی نمی‌خواهد!

برادران من! انقلاب مخملین تعریف روشنی دارد، زیربناهایی می‌طلبد، به این آسانی‌‌ها نیست که هر کس که اعتراض کرد، نافرمانی مدنی کرد یا بر حسب ذهنیت خود تن به تصمیمی ندارد، را خیلی زود به عنوان نشانه‌ای از وقوع انقلاب مخملین تعبیر کرد.

به عنوان یک جامعه‌شناس می‌گویم و نه از منظر سیاسی! چه کسی و با چه استدلالی می‌تواند ثابت کند که حضور مردم در خیابان‌ها و اعتراض‌شان نسبت به شرایط اخیر ناشی از هدایت و تصمیم محمدعلی ابطحی و عطریانفر بود؟ چرا موقعیت و قدرت افراد را براساس واقعیت‌های موجود مورد قضاوت و کنکاش قرار نمی‌دهید؟ مردم ایران یک حرکت خودجوش داشتند، رسانه خارجی نبود، پولی نگرفته بودند و در میتینگی به آنها نگفته بودند «ملت پیش به سوی انقلاب مخملین!» تنها ذهنیت حاکم بر افکارعمومی این ماجرا را پیش می‌برد.

چرا شعور مردم و ملت را دست کم بگیریم و فکر کنیم ملت و افکار عمومی همیشه باید دنباله‌رو باشند و خود قادر به گرفتن هیچ تصمیم جمعی نیستند، کاش در جریان این محاکمات و تئوری‌پردازی‌ها ذره‌ای هم واقعیت‌های موجود را لحاظ می‌کردیم. کجای قانون اساسی آمده است که اعتراض مدنی و آرام جرم است؟ این افراد که در بازداشت به سر می‌برند، کجای این پروسه، قانون اساسی را از بیخ و بن نادیده گرفته‌اند، کسی که در صدد انقلاب مخملین است که مدام پافشاری نمی‌کند تا حقوق قانونی که قانون اساسی برایش در نظر گرفته در جامعه پیاده شود، مگر اینکه قانون اساسی ما دستورالعمل دستیابی به انقلاب مخملین باشد و ما بی‌خبر، زیرا خواسته مردم کوچه و خیابان انقلاب مخملین نیست، بلکه استفاده از تمام آزادی‌های سیاسی و اجتماعی قانون اساسی است.

از سوی دیگر انقلاب مخملین نسخه‌ای است که تنها در جغرافیای سیاسی خاصی پیاده می‌شود. کشورهای سوسیالیستی اروپای شرقی که سال‌ها زیر نوع کمونیسم شوروی بودند تنها بخش‌هایی هستند که این نسخه ناقص در آنها عمل کرده است. دلیل اصلی وقوع انقلاب مخملین در این کشورها هم منش دیکتاتوری حاکم بر آنها بوده است، آیا کسی می‌پذیرد که به لحاظ ساختار سیاسی دولت ایران منش دیکتاتوری داشته که حالا ما باید شاهد بروز انقلاب مخملین در آن باشیم؟ قطعا جواب واقع‌بینانه وجود این رویکرد را از بیخ و بن نفی می‌کند. اما به هر حال هر معادله‌ای از یک وجه ساختاری برخوردار است و نمی‌توان آن را تنها از یک بخش مورد بررسی قرار داد، باید دو سوی معادله را نگریست.

برای رسیدن به انقلاب مخملین ملزوماتی نیاز است، که از مهم‌ترین آنها وجود و نفوذ قدرت خارجی به اضافه دولت دیکتاتوری است، کدامیک از این دو در کشور ما وجود دارد که اکنون ما براساس آن باید به توهم توطئه مخملین رسیده باشیم؟ کشور ما هرگز خصایص یک کشور سوسیالیستی یعنی بی‌توجهی به آزادی را نداشته است، پس امکان پیاده شدن این نسخه از سوی دشمن خارجی و داخلی برای همیشه در نظام جمهوری اسلامی ایران منتفی است. این منش زیبنده جمهوری اسلامی نیست و صداوسیما سردمدار این منش جدید و تخریبگر شده است. اگر بپذیریم که این افراد بدون اعمال هیچ‌فشاری دچار چنین تغییر نگرش ژرفی هم شده‌اند، باز هم باید گفت این رویکرد جدید چه ربطی به اعتراف دارد و چه ربطی به کودتای مخملین که مدام این ترکیب نوآمده در صداوسیما تکرار می‌شود؟

مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که دیگر اظهارنظر و نقد فایده‌ای ندارد، اما نگرانم به عنوان یک شهروند پایبند به نظام جمهوری اسلامی ایران، نگرانم. نگران جوهره انقلاب، نگران وجهه آزادی که قرار بود در کشورم مستقر شود و نگران اعتماد عمومی ملتی که 30 سال برای کسب آن زحمت کشیده شده است.

قرار نیست که برای تحکیم پایه‌های قدرت یک جناح دست به هر رویارویی‌ای بزنیم، زیرا رویارویی‌ اینچنینی می‌تواند تبعاتی داشته باشد. اگر اینچنین باشد پس امر به معروف و نهی از منکر در نظام ما چه می‌شود، مشورت، همدلی و همگرایی را در کجای این رویارویی می‌گنجانید؟

ای کاش محکمه قضایی تصمیم بگیرد، حتی در همین جای کار با استناد به مدارک مستدل مخملی بودن اعتراض‌ها را ثابت کند و متهمان را با اتهام‌هایی در اندازه توان‌شان به محاکمه بکشاند و از همه مهم‌تر مردم را عاقل بپندارد، در غیر این صورت باید گفت که این اعتراف نیست و از این رویکرد نمی‌توان مدرکی یافت مبنی بر برنامه‌ریزی انقلاب مخملین، اگر قدرت هم وجود ندارد بهتر است که محاکمه‌ها تعطیل شود تا آبروی قضایی کشورمان بیش ازین به خطر نیفتد.

من هم مانند هر شهروندی نگرانم، نگران روزی که پس از این حرکت، هر اعتراضی نشانه‌ای از قصد به انقلاب مخملین تعبیر شود و این لحظه دردناکی است.

من و حداد و یک دماسنج شکسته

2009-08-07T04:43:00.001+04:30

جناب آقای حداد می دانم هیچ یک از نامه های مودبانه و سرشار از متانتم، خمی به ابرویت نیانداخت و آب از آب گل آلود قضاوتت تکان نخورد. پس اینبار از جنس خودت و با ادبیات خویشاوندان فکری خودت با تو سخن می گویم. خوب گوش هایت را باز کن.

برای چندمین بار است که به پر و پای من می پیچی. ستون نصفه نیمه ام را در فضای خفه رسانه ای ایران می لرزانی. ستونی که عین کودک برای یک مادر می ماند. اما خوب آن چشم های حقیرت را باز کن و پنبه بی عاری از گوش تنگت در آر. تاثیر ستون و حضورم در رسانه های ایران در برابر حماسه دختران و پسران جوانی که سینه چاک چاک شده اند و زیر خاک خوابیده اند، هیچ است. من می مردم و زنده می شدم تا چند خطی بنویسم که شاید صدایم به گوش تو و از تو کرتر ها برسد اما چه خام خیال بودم که اینک صدای ناله مادر ندا گوش فلک را پر کرده اما گوش تو و باقی کبک های دور و برت را حتی به یک زنگ کوچک هم تکان نداده است. حضور بی اثرم در برابر حضور اثرگذار هم نسل هایم همان به که قربانی توهمات واهی شما باشد آقا!

از همان روزی که با انتشار فیش حقوقی مجلس تحت نظارتت کینه از من به دل گرفتی، دانستم که تا نیش نزنی رهایم نمی کنی.

نیش اول را روزی زدی که حمایت هم جانبه خاتمی و کروبی را از یک خبرنگار یک لاقبا باور نداشتی و گمان بردی وقتی از مجلس بی رونقت حذفش کردی، دیگران هم چشم به دهان تو دوخته اند و باور می کنند که این رانده شده از خانه ملت، دزد و بی ادب است و طناز و عشوه گر. برای همین وقتی دیدی کتاب تاج خارم و قصه حقارت مجلسی که خار بر سر خبرنگار گذاشت، از دولت خاتمی مجوز انتشار گرفت ابتدا سر در گوش معاون خاتمی در حاشیه مجلس فرو کردی و با همان لحن حقیرانه ات، مثلا دلسوزانه و دوستانه توصیه کردی: آبروی تان را پای این خبرنگار نگذارید که فسادش آبروی اصلاحات را می برد، غافل از اینکه در تمام این سالها هم به آنها و هم به یاران تو اثبات شد که اگر ریگ کوچکی به کفش حقیر یک خبرنگار بود، شما به در گوشی گفتن نمی افتادید و پیراهن رسوایی ما را بر همان سر در مجلستان علم می کردید. یاران خاتمی هم که عادت به شیوه کهنه شما داشتند، گوش بر پچ پچ های عبث تان بستند و خود به آزمودن خبرنگار رانده شده از خانه ملت برآمدند و چون شما طردم نکردند.

پس از آن من نیز یافته بودم، فاسد کسی است که خودش را به قدرت فروخته است نه او که چشم بر وسوسه های قدرت می بندد و می شود منتقد قدرتمداران. فاسد کسی است که با دوپینگ شورای نگهبان جای منتخب واقعی ملت را گرفته است و این روزها همان منتخب ملت و مغضوب دولت (علیرضا رجایی) در زندان است و شما جای او در خانه ملت. فاسد کسی است که صدای ناله و ضجه مردم را می شنود اما روی صندلی وکالت ملت، به جای آنکه گلوی آنان باشد پرخاشگر و پاچه بگیر آنان می شود و مدافع حقوق دولت و دولت دوستان.

پس از پچ پچ معروفتان زیر گوش معاون آقای خاتمی که از قضا کارگر نیافتد، نوبت به کروبی رسید. در همان مجلس فرمایشی نمایندگان را به دفترتان فرا خواندید و انگار که یک دستور جلسه مهم را نباید از قلم بیاندازید دوباره چشم و چار تنگ کرید و از موضع دوستانه تقاضا برای کروبی فرستادید که این از خانه رانده شده را از روزنامه نیز برهانند و ستون مجلس از او بستانند. اما آنقدر موضع حقیرانه تان بی سند و مدرک بود که آنها هم نترسیدند و ستونم را روی سرم آوار نکردند و چشم های شما بارها از حدقه در آمد که چرا آن همه پچ پچ های شما کارگر نمی افتد و آخر هم نفهمیدید آنچه مرا تا کنون در خانه نگه داشت پرونده سفیدم از آن همه اتهامات کذایی و مضحک شما بود ورنه اگر یک هزارم توهمات و اتهامات شما درست بود، شما و دوستان "موازی"تان که سایه شان همیشه بالای سر من و همسایه هایم بود، خواب آرام بر من حرام می کردید و هزار بار پشت دوربین های آشنا می نشاندید مرا تا ریز ریز برایتان شرح فساد اعتراف کنم.

همه اینها گذشت اما شما نگذشتید. ول کن ماجرا نبودید، چشمتان هرجا به چشمم می افتاد تا بناگوش لبخندهای ریاکارانه و گل و گشاد نثارم می کردید و در اتوبان های شهر هم تا کمر از ماشین پرمحافظتان بیرون می آمدید تا دستی برای این رعیت رانده شده از خانه تکان دهید تا نشان از بی گناهی شما در بی آبرو ساختن یک زن بی پناه در تمام این سالها باشد اما هرجا که ردی از شما بود یک توصیه دوستانه هم به همه کردید که دل یاران و همراهان و مدافعانم را بلرزانید تا رهایم کنند. آخر هم نفهمیدم این همه کینه از یک خبرنگار ساده برای چه بود که این همه برای حذف اش احساس مسولیت می کردید.

در حقارت ذهن بیمار همین بس که من یک حاشیه ناچیز برای روزی که گل یاس به خبرنگاران دادید نوشتم و شما فردای چاپ همان حاشیه در ستونم، از جایگاه رییس مجلس کنایه انداختید "بگذار بعضی ها بنویسند عطر یاس پیشکش من کار خودم را می کنم، دوباره گل یاس برای خبرنگاران آوردم". از همانجا دانستم که هنوز ستون و حاشیه نوشته هایم روی متن سیاست ورزی و زندگی شما سنگینی می کند.

کار خودتان را کردید و پچ پچ آخرتان هم به گوشمان رسید آقا! فرمودید خانم مینی ژوب پوشیده اند و در سانفرانسیسکو، سی سال انقلاب را زیر سوال برده اند و بعد طعنه به آقای کروبی زده اید که نیروهای جوانش کل نظام و انقلاب را زیر سوال می برند و نه فقط چهار ساله احمدی نژاد را. چه ذوقی نشست توی دلتان که بلاخره من گاف را داده بودم و پچ پچ شما کارگر افتاد. نه آنکه از سوی روزنامه حذف شده باشم و یا آنکه آنها چشم خودشان را بسته باشند و از دریچه نگاه هیز و حقیر شما آن همه پالتو و کلاه ما را مینی ژوب دیده باشند، نه، من خودم نگران آن شدم که مبادا این روزها که روزنامه اعتماد ملی به سختی نفس می کشد تا صدای نفس های به شماره افتاده ملت تب دار ایران را منعکس کند، زیر سوال بردن کلیت نظام از طرف یک جوجه روزنامه نگار، بهانه ای باشد برای تذکرهای بعدی آنان که کینه به دل دارند و دست بردار هم نیستند. آنها بزرگوانه سکوت کردند در برابر ستونی که فرستادم اما من پیغام حقیرانه شما را شنیدم و اینجا در بلاد غرب زانوی غم به بغل گرفته ام که چرا ردای وکلای خانه ملت آنقدر به تن مردانش زار می زند که این همه بلبشو در خانه را رها کرده اند و چسبیده اند به کینه های دیرینه خود تا مچ بگیرند و کمی دلشان را خنک کنند. این سخنرانی سانفرانسیسکوی ما اگر برای هیچ کس نان نداشت برای حداد عادل حداقل یک دل خنک شدن را داشت، یک تسویه حساب کردن را داشت که بلاخره سبک بال بنشیند روی صندلی اش و مسولیت سنگین درگوشی گفتن برای این و آن و متقاعد کردنشان به حذف این مفسد فی الارض از روی شانه اش برداشته شود. خبرنگاری که روزی وادارش کرد تا در برنامه مخصوص بزرگان در شب عید به جای اینکه از مهمترین رخدادهای سالانه در پیام نوروزی سخن بگوید، بنشیند جلوی دوربین و به عنوان سران یکی از سه قوای مهم کشور از میزان حقوق و پاداش نمایندگان دفاع کند و از ملت بخواهد که جوسازی های یک خبرنگار را جدی نگیرند.

معلمان و کارگرانی که با تیتر نخست چاپ شده در مورد میزان پاداش نمایندگان در مقابل مجلس تجمع کرده بودند هرساله چشم شان به خانه ملت است تا ببینند امسال کدام خبرنگار سند دروغگویی و ریاکاری وکلای شان را منتشر می کند، دیدید که من در مجلستان نبودم اما شاگردی خبرنگارانی را می کنم که در همین چهارسال رسوایی هایتان را روشنگری کردند، پس یادتان باشد جهان بی من و شما هم خوب می گذرد و ننگی اش برای کسی می ماند که آویزان قدرت مانده است.

در پایان چندان نگران عکس هایی که در گوشه گوشه های لندن از گردش های روزانه شما و همسر مکرمه تان در مراکز خرید لباس و پوشاک های "خارجی" منتشر می شود نباشید، درست است که در همان لندن هم تا بناگوش خندید و "دلسوزانه" توصیه کردید برای مصاحبه با اوباما نروم که در تضاد امنیت ملی کشور است اما من کینه ای از شما به دل نگرفتم و عکس هایی که از شما و همسر نازنینتان در هنگام خرید لباس های رنگارنگ منتشر می شود هم کار من نیست. امروز هر شهروند یک رسانه است و منتظر انتشار عکس های بعدی تان در مراکز خرید انگلستان باشید. مهم نیست که در کسوت یک رییس ساده زیست اصولگرا، به کرات انگلیس را پلید می نامید، این حق شماست که در مقام یک مسافر برای دختر و دامادتان که از قضا پسر آقا نیز هستد، از انگلستان سوغاتی ناچیزی ببرید.

من هم می نشینم خبر خشم شما و آقایتان از استعمار پیر را تنظیم می کنم تا جهان بداند که شما چه راست گویید و ما چه فاسد!

مهدی نیا مهدی نیا ، من ، و سربازان گمنام !

2009-08-07T04:38:00.000+04:30

یکی از رفقا گفته بود "من قسم میخورم که سربازان گمنام هم میشینن نوشته های تو رو میخونن میخندن" . واقعیت اینست که این اتفاق با محتوای دیگری یکبار جلوی چشم خودم افتاده که الآن دلم خواست اینجا بگویمش .؛

زمانی من یک گروه تئاتر نسبتاً موفق داشتم . تمام کارهای ما طنز بود و طبیعتاً خودم نویسنده ی تمام نمایشنامه ها و یا میان پرده ها بودم . ضمن اینکه ما موسیقی پاپ هم بطور زنده اجرا میکردیم . آن اواخر شده بودیم گروه "تئاتر و موسیقی" . استقبالی که از کارهای گروه ما میشد اغلب کار دستمان میداد . یا جمعیت هجوم می آورد درها و صندلی های سالن را می شکست ، یا زیادی دست و سوت و هورا بود و گاهاً اندکی هم قر اضافه میشد ، یا ملت رسماً فکر میکردند رژیم عوض شده زن و مرد پا میشدند د برقص !؛

خب سربازان گمنام هم عموماً حال ما را میگرفتند . تقریباً هیچ برنامه ای نشد که اجرا بشه و تهش من حداقل بازداشت سربازان گمنام نشم . آنموقع چون خودم سمتی در ارشاد داشتم و خاتمی هم تازه آمده بود و همه برای هم تیز کرده بودند اینبود که قضیه از یک اجرای ساده ی گروه ما شروع میشد و آخرش یک هیئت باید از فلانجا می آمد تا ما موقتاً آتش بس اعلام کنیم . طبیعتاً با اجرای بعدی که عموماً زمان زیادی هم فاصله نداشت جنگ دوباره از مسجد جامع شروع میشد میرفت فرمانداری برمیگشت ارشاد حراست سپاه تهدید میکرد ما مردم را با خبر میکردیم دار و دسته های طرفین که خوب جمع میشد حالا نزن کی بزن ! بارها هم نطق کرده بودم که من از اون عشق هنری های سوسول بنگی نیستم که گیس بلند کنم حرف بد نزنم بگم روح هنر جریحه دار میشه . یک کلام اینکه داداش زیاد ویز ویز کنی کتک میخوری . بعد هم که تساهل گفتنهای مهاجرانی باب شد و دست و پای ما رو بست ! حیف شد اون اواخر !؛

یکبار حدود ساعت دوازده شب یک لشکر سرباز گمنام ریختند تو سالن . تقریباً اواخر اجرا بود . داد و هوار و عربده و سایر رسومات این قوم جاری شد . ملت بیچاره ساکت شدند و شروع کردند صلوات فرستادن . تابستان بود و من پشت صحنه بودم و از شدت گرما تمام دکمه های پیراهنم را باز کرده بود . اساساً آماده برای دعوا ! بچه ها همیشه سعی میکردند هر مشکلی را خودشان حل بکنند و اگر نشد من با خبر میشدم . به همین جهت تقریباً همیشه آخرین نفری بودم که از اتفاقات مربوط به خودم با خبر میشدم . ناگهان برادران هجوم آوردند پشت صحنه و خب برای دستگیری من و معطل نکردم همان اولین نفری که دیدم را چنان زدم تو گوشش که هنوز یادش که می افتم دستم درد میگیرد . آنشب پیراهن یکی از سربازان گمنام موقع کتکاری از طول پاره شد که همانرا بعداً از من شکایت برد به دادگاه . در تمام طول مدت خنده دار ترین شکایتی که از من شد همان بود !؛

من گیر دادم که امشب اجرا بدون کم و کاست به تمام و کمال برگزار میشه بعدش من هرجا که بگید میام . نهایتاً قرار شد که همین اتفاق بیفته . برادران لشکرکشی کردند رفتند انتهای سالن ایستادند تا بعد از اجرا که منرا ببرند . یهو یکی از بچه های گروه آمد دست منرا کشید گفت بیا اینجا رو ببین . رفتیم از شکاف پشت صحنه نگاه کردیم دیدیم برادران نه انگار که برای دستگیری و بر هم زدن برنامه آمده باشند و نه انگار که آنهمه کتک خورده باشند . دستهای همدیگر را میگرفتند به سر و پا می کوبیدند و غش میکردند از خنده ! گفتم زکی !؛

این حرف آن رفیق را که خواندم یاد آنشب و آن خنده های مستانه ی برادران گمنام افتادم . شدیداً آمپر نوستالوژی زد بالا و دلم خواست که اینها را بگویم . اینکه بعدش و آنشب چه شد و چه گذشت بماند . حتی اینهم که خبر دستگیری گل پسر به مامانعلی رسید و آمد جلوی هزار نفر زد تو گوش ما هم بماند . صد هزارتا خیطی بود با آنهمه دک و پزی که من آنموقع برای خودم داشتم !؛

خوش روزگاری بود ...؛

کروبی: از حق کشته‌شدگان وقایع اخیر نمی‌گذریم

2009-08-07T04:36:00.003+04:30

مهدی کروبی، کاندیدای اصلا‌ح‌طلب دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، ضمن تأکید دوباره بر «تقلب» در انتخابات، تصریح کرد که از حق کسانی که در رویدادهای اخیر کشته‌ شده‌اند، نمی‌گذرد.

آقای کروبی روز چهارشنبه در دیدار با اعضای سازمان شورای مرکزی دانش‌آموختگان (ادوار تحکیم وحدت) به انتقاد از دادگاه زندانی‌های انتخاباتی اشاره کرد و گفت: «برگزاری شتاب‌زده این دادگاه و اعترافات پخش شده، حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری را وارد فصل جدید کرده است.»

سازمان شورای مرکزی دانش‌آموختگان (ادوار تحکیم وحدت) در انتخابات ریاست جمهوری خرداد ماه از آقای کروبی حمایت کرده بودند.

دبیرکل حزب اعتماد ملی در این دیدار کیفر خواست دادگاه [معترضان به نتایج انتخابات] را «یک اعلامیه سیاسی» خواند و با اشاره به سوابق محاکمه‌شوندگان که دارای مناصبی از «معاونت رئیس جمهور تا وزارت» بوده‌اند، اظهار داشت که برگزارکنندگان این دادگاه‌ها «خود را برای برنامه‌های جدیدی آماده کرده‌اند.»

در این دادگاه دسته‌جمعی که روز شنبه برگزار شد، ده‌ها نفر از چهره‌های برجسته اصلا‌ح‌طلب، از سوی دادستان به تلاش برای انجام انقلاب مخملی متهم شدند.

مهدی کروبی در ادامه، تحلیل خود از این «برنامه‌های جدید» را اینگونه بیان کرد: «می‌خواهند این موضوع را بگویند که اساساً تقلبی در کار نبوده است بنابراین اصل حرکت‌های انجام شده زیر سؤال است و عنوان تقلب برای صحنه‌سازی جهت آشوب بوده است.»

وی در ادامه تصریح کرد: «ما از حرف خود بازنگشته‌ایم به صراحت می‌گوییم که در این انتخابات به صورت گسترده تقلب شده است و در انتخابات قبلی نیز تقلب وجود داشته است اما در این انتخابات این تقلب گسترده نتیجه انتخابات را تغییر داده است.»

دبیرکل حزب اعتماد ملی همچنین با بیان اینکه از ابتدای انقلاب بر «قانون اساسی و جمهوری اسلامی تأکید داشته‌ایم» خطاب به حاکمیت اعلام کرد در برابر «برخوردهای شدیدتر» هم از مواضع بیان شده کوتاه نمی‌آید.

مهدی کروبی در بخش دیگری از سخنان خود قانون اساسی را نیز قابل اصلاح دانست و گفت: «اصل برای ما قانون اساسی و عمل به آن است البته همانطور که قبلا نیز گفته شده قانون اساسی قرآن نیست که قابل تغییر نباشد بلکه می‌توان آن را اصلاح نیز کرد.»

دبیر کل حزب اعتماد ملی در اظهارات خود با نام بردن از دو عضو شورای نگهبان افرود: «حرف ما این است که جمهوری اسلامی که در سال ۵۷ به دنبال پیروزی انقلاب اسلامی با رهبری امام بر اساس رای مردم شکل گرفت آن جمهوری اسلامی نیست که آقای جنتی و آقای یزدی می‌گویند و بر اساس همین اصول جمهوریت و اسلامیت بر حرف خود پای می‌فشاریم.»

احمد جنتی دبیر شورای نگهبان، محمد یزدی عضو دیگر این شورا، با تکرار مواضع آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری‌ اسلامی، اعتراض‌های مردمی به نتایج انتخابات را به طور شدیداللحن به باد انتقاد گرفتند.

مهدی کروبی در ادامه سخنان خود به جانباختگان انتخاباتی نیز اشاره کرد. جانباختگانی که به دلیل فشارهای امنیتی، اطلاع‌‌رسانی درباره آنها با مشکل مواجه است و آمار دقیق آنها هنوز مشخص نشده است.

دبیر کل حزب اعتماد ملی در این باره گفت: «افرادی که در حوادث پس از انتخابات کشته شده‌اند، مرگشان یک مرگ شخصی نبوده است. ما از همه مردم خواستیم که در انتخابات شرکت کنند و پس از آنکه آن حوادث اتفاق افتاد مردم به خیابان آمدند تا ببینند تکلیف رأی آنها چه شد؟»

مهدی کروبی تصریح کرد: «کسانی که کشته شدند برای پیگیری رأی خود اعتراض داشتند و ما نمی‌توانیم از کنار حق پایمال شده آنان بگذریم چرا که ما از آنها خواستیم که در انتخابات شرکت کنند تا سرنوشت امورشان به دست خودشان باشد.»

احمد زیدآبادی و عبدالله مومنی، دو عضو شورای مرکزی سازمان دانش‌آموختگان ایران، در جریان وقایع پس از انتخابات ایران، از سوی نهادهای امنیتی بازداشت شدند و هم اکنون در زندان انفرادی به سر می‌برند.

علاوه بر این در روزهای پس از انتخابات شمار دیگری از این تشکل «بازداشت، تهدید یا احضار» شده‌اند.

حسب شواهد موجود امام زمان چهار هزار سال دیگر ظهور میکند

2009-08-07T04:36:00.001+04:30

ستاد تعیین زمان ظهور وابسته به موسسه ژئوفیزیک قم که پیش از این روی روز جمعه برای ظهور به قطعیت رسیده بود با مطالعه و بررسی دقیق فسیلهای نظام از شورای نگهبان تا بیت رهبری و نیز با نمونه برداری از مایعات چاه جمکران و مطالعات میکروسکوپی آنها با انتشار نامه ای سال ظهور آن حضرت را سال پنج هزار و سیصد و هشتاد و هشت حالا یک سال اینور اونور ذکر کرد . متن نامه به این شرح است :

از : ژئوفیزیک تعیین ظهور
به : نمایندگی امام زمان
رونوشت : خود امام زمان (به دلیل عدم حضور به درب چاه جمکران الصاق شد)
موضوع : مهدی نیا مهدی نیا

بسم الله المموتی و الجبارین

با نهایت شعف مستفیض میرساند که پس از سخنرانی آیت الله امامی کاشانی در جماران در مورد کم سو شدن ولایت فقیه و التماس ظهور آن حضرت اینجانبان جهت رفع نگرانی ایشان در یک حرکت ضربتی اقدام به بررسی های دقیق نموده به نتایجی رسیدیم که به میمنت و مبارکی در زیر می آید :

مطالعات فسیل جنتی نشان داد که صلاحیت هیچکدام از عناصر طاغوت اعم از وابسته ، جاسوس ، برانداز ، گرم ، نرم و امثالهم به این زودیها برای تصدی در هیچ پست و مقامی تائید نمیگردد در حالیکه پیش از ظهور آن حضرت لازم است تا حداقل یک و حداکثر تمام این افراد روی کار بیایند تا دنیا را ظلم و کفر فرا بگیرد و زمینه برای ظهور آن حضرت کاملاً فراهم شده ایشان بدون نگرانی از این بابت تشریف بیاورند .
با روئیت گسل دادگستری کاملاً مشهود است که تمام عناصر طاغوت که قبلاً قرار بود زمینه ی ظهور آن حضرت را فراهم بکنند الآن همه شان تواب شده ضمن تشکر و قدردانی از نحوه ی بازجوئی و شرایط زندان که باعث شکوفائی فکری این افراد گردیده است (احتمالاً نامبردگان در کتابخانه زندانی شده اند یا با کتاب توی سرشان میزنند) به بیان حقایق پرداخته کاملاً جا عوض کرده اند لذا بیم آن میرود که در آینده ای نزدیک امام زمان با مشکل کمبود طاغوت برای ظهور مواجه بشود که البته جای نگرانی شدید میباشد .
نمونه برداری از غار آرشیو صدا سیما بخوبی نشان میدهد که کلیه ی عناصر طاغوت روزی هشت دفعه هر بار به مدت سه ساعت به مسلمانان جهان معرفی و ضایع میشوند لذا با عنایت به این مهم که عناصر طاغوت باید تا زمان ظهور آن حضرت ناشناخته بمانند با روند معرفی های موجود یکدفعه دیدی آن حضرت ظهور کرد دید طاغوتها را همه می شناسند آمد یقه ی من بدبخت را گرفت که بیخود ظهور نکرده باشد یا زبانم لال ظهورش سر کاری نباشد .
نگاه میکروسکوپی به مایعات شبیه ریغ در مجلس روشن کرد که تمام کسانی که اصولاً وزیر میشوند تا دست طاغوتها را قلم بنمایند حتماً رأی اعتماد میگیرند و تمام لوایحی که باعث قلم شدن دست طاغوتها میشود پیش از رأی گیری کلاً تصویب و قبلش اجرا هم میشود . مورد کمبود طاغوت بعنوان زمینه ساز ظهور آن حضرت در اینجا به شکل جدی تری مطرح شده استدعا دارد تا در دور جدید چندتا اصلاح طلب هم برای رفع بحران ظهور آن حضرت وزیر بشوند و چندتا لایحه هم همینطوری بیخود و بی جهت رأی نیاورد .
مطالعه روی میکروب جوراب نمازگزاران روز جمعه حاکی از اینست که اینها بیخودی دعای فرج میخوانند زیرا رهبرشان که بطور جداگانه ای نماینده ی آن حضرت میباشد بکلی معتقد است که در حال حاضر ende مساوات و عدل و داد کاملاً حاکم بوده و چه بسا که با ظهور آن حضرت عدل و داد از آنطرفش بزند بیرون که برای آن حضرت خوبیت ندارد که چیزی از جائیش بیرون زده باشد .

با توجه به موارد فوق و محاسبات انجام شده با این وضع زمان ظهور آن حضرت همانطور که ذکر شد سال پنج هزار و سیصد و هشتاد و هشت محاسبه میگردد . جا دارد تا عاشقان ولایت چنانچه خیلی منتظر برقراری حکومت عدل و داد میباشند تا حدی که خطر جر خوردگی وجود داشته باشد از این پس بجای دعای فرج هر روز بعد از نمازهای یومیه سی مرتبه دستهایشان را بگیرند بالا قایم بگویند مهدی نیا مهدی نیا ! اوضاع همینجوری که هست خوبه !

آیا میخواهند رئیس مجلس خبرگان را از نماز جمعه هم طرد کنند؟ حضور آیتالله هاشمی در نمازجمعه آینده، بسته به تصمیم رهبر!Share

2009-08-07T04:35:00.001+04:30

سید رضا تقوی، رئیس شورای سیاستگذاری ائمه جمعه تهران، که سخنان طولانیاش در نماز جمعه سبز و قبل از خطبههای تاریخی آیتالله هاشمی رفسنجانی با اعتراض حاضران مواجه شده بود، اعلام کرد که حضور هاشمی در نمازجمعه آینده بستگی به نظر رهبر جمهوری اسلامی دارد.

به گزارش «موج سبز آزادی» آقای تقوی ماه قبل، وقتی در برابر پرسش گسترده رسانهها و فشار افکار عمومی قرار گرفت مبنی بر اینکه چرا هاشمی برای هشت هفته متوالی در نماز جمعه حاضر نشده، ادعا کرد که همهچیز بین خطیبان جمعه تهران نوبتی است و چون آقای خامنهای در هفته بعد از انتخابات نوبت هاشمی را گرفته بود، نوبت بعدی او به چهار هفته بعد از آن موکول شده است.
اما او این بار توجیهش را برعکس کرده و به روزنامه «خبر» گفته است: «حضور آیتالله هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه آینده هنوز مشخص نیست و بستگی به صحت و سلامت و نوبت ایشان دارد. حضور خطیب جمعه یک هفته زودتر و توسط مقام معظم رهبری تعیین میشود. از دفتر مقام معظم رهبری با امامان موقت جمعه هماهنگی میشود.»

از بابت نوبت که واضح است روز 23 مرداد نوبت هاشمی است، و از بابت صحت و سلامت نیز مشخص نیست که منظور تقوی چه چیزی است. اما تعیین نوبت خطیب جمعه توسط رهبر، امر جدیدی است و با این حساب ظاهرا - از نگاه آقای تقوی - ایشان علاوه بر کل مملکت و حتی قانون اساسی، بر نوبت و ترتیب هم ولایت دارد و میتواند آنها را تغییر دهد.

به نظر میرسد نگرانی اصلی آقای تقوی و همفکران، تکرار تجربه شیرین نمازجمعه سبز روز 26 تیر ماه است که همانطور که در نهمین موج آفرینی سبز نیز بر آن تاکید شده، بیشک با حضور دوباره هاشمی رنگ و بوی نمازجمعه را بار دیگر تغییر خواهد داد.

نهمین موج آفرینی سبز بدین قرار است:

جنبش سبز تا بدینجا پایبندی خود را به شئون و موازین اخلاقی و دینی به خوبی نشان داده و اثبات کرده است که عدالت و حقطلبی، آرمانی دینی و اخلاقی است و نمیتوان کسانی را با تمسک به دین و اخلاق، که آرمان پیامبران و امامان نیز بوده است، به خاک و خون کشید. یکی از مظاهر این تعهد، شرکت میلیونی سبزها در نمازجمعه سه هفته پیش به امامت آیتالله هاشمی رفسنجانی بود.
اهمیت آن اتفاق، نه فقط حضور میلیونی سبزها، که شکستن انحصار سی ساله نهاد نماز جمعه و گرفتن آن از دست مشتی انحصارطلب و متحجر بود. اما آن بار اول و آخر نبود که سبزها چنان حماسهای در نماز جمعه که از پراهمیتترین مناسک دینی در اسلام به حساب میآید، آفریدند. آن اتفاق باز هم قابلیت تکرار دارد. هفته دیگر دوباره نوبت آقای هاشمی است که خطیب نمازجمعه باشد، اگر که بیاید. آمدن دیگر بزرگان مخالف کودتا نیز منوط و مشروط به تکرار حماسه سبز پیشین است. اگر ما سبزها برویم، میرحسین موسوی، مهدی کروبی و اکبر هاشمی رفسنجانی نیز با مردم همقدم خواهند بود. ما باید با حضورمان صفآرایی میان اسلام سبز عدالت و صداقت را با اسلام سیاه خشونت و تحجر آشکار کنیم. این امر تنها با حضور سبزها در صفوف نمازجمعه ممکن خواهد شد. پس سجادهها، چادرنمازها و تسبیحهای سبزتان را برای یک نمازجمعه سبز دیگر آماده کنید و گوش به زنگ باشید! اگر بگذارند و مانعتراشی نکنند، 23 مرداد نمازجمعه تهران را بار دیگر سراسر سبز خواهیم کرد.

یک دهه اعتراف گیری تحت شکنجه

2009-08-06T12:17:00.000+04:30

در هفته ای که گذشت، با پخش "اعترافات" چهره های اصلاح طلب از تلویزیون جمهوری اسلامی، شرایط اعتراف گیری از آنان و میزان اعتبار این شیوه رفتار با زندانیان، در کانون بحث رسانه های داخل و خارج کشورقرار گرفت.
"روز" در آستانه دومین جلسه "دادگاه" چهره های اصلاح طلب، که طبق اعلام قوه قضاییه در ابتدای هفته آینده برگزار خواهد شد، در یک گزارش تحلیلی به مرور تعدادی از دیگر پروژه های مشابه تبلیغاتی جناح محافظه کار جمهوری اسلامی در دهه گذشته خواهد پرداخت. در این گزارش، با انتخاب هشت پرونده که موضوعات آنها، زیرمجموعه های متنوعی از اتهامات امنیتی را در بر می گیرد، سرنوشت آنها را بررسی خواهیم کرد. موضوعات هشت پرونده انتخاب شده به ترتیب عبارتند از: تدارک انقلاب مخملی، فروش اطلاعات هسته ای به خارج، جاسوسی نظامی، "براندازی قانونی"، تحرکات ضد امنیتی در دانشگاه ها، هدایت آشوب های خیابانی، ارتباط عملیاتی با سرویس های اطلاعاتی بیگانه، و سرانجام ترور مسوولان نظام. پرونده هایی که تماماً به سرنوشت مشابهی انجامیدند و آن، اثبات رسمی نادرست بودن اعترافات و اتهامات مطرح شده، در داخل خود دستگاه قضایی جمهوری اسلامی بود.

در این گزارش، حتی المقدور از استناد به اظهارات اصلاح طلبان و منتقدان حکومت خودداری خواهیم کرد و تنها با یادآوری سرنوشت پرونده های جنجالی امنیتی در قوه قضاییه، نشان خواهیم داد که چگونه بی اعتباری اتهامات وارده شده بر متهمان، در دادگاه های محافظه کار جمهوری اسلامی به اثبات رسیده است.

اتهام: تدارک انقلاب مخملی

هاله اسفندیاری، استاد ایرانی - آمریکایی دانشگاه و مدیر بخش مطالعات خاورمیانه موسسه غیر دولتی وودرو ویلسون در واشنگتن، در 18 اردیبهشت 1386 به اتهام دست داشتن در پروژه های براندازی دولت آمریکا علیه جمهوری اسلامی بازداشت شد. در پی این دستگیری، وزارت اطلاعات در بیانیه ای خاطر نشان کرد که اسفندیاری به تلاش برای براندازی نظام "اعتراف" کرده است.

در روزهای 28 و 29 تیر همان سال، این استاد زندانی (به همراه کیان تاجبخش و رامین جهانبگلو) طی اعترافاتی که از شبکه یک صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد به تشریح اقدامات "ضدامنیتی" خود در ايران پرداخت.
وي در بخشي از سخنان خود به تشریح تلاش هایش برای "ايجاد شبكه ارتباطي" بين كارشناسان ايراني و محافل برانداز آمریکایی پرداخت و تاکید کرد: "هدف اصلي من شناسايي افراد كليدي، ارتباط دادن آنها و وصل كردن اين افراد به «شبكه» در داخل و خارج از كشوربود." او همچنین از ارتباطات خود با ماموران وزارت خارجه آمریکا، شخصیت های اسراییلی و "افسران سابق اطلاعاتی" سخن گفت. اعترافات او، به طور گسترده در صدا و سیما و روزنامه های محافظه کار به عنوان سند ارتباط پژوهشگران و فعالان تشکل های غیر دولتی ایران با پروژه های براندازی آمریکا مورد استناد قرار گرفتند.
اما با وجود آنکه طبق قوانین جمهوری اسلامی، مجازات همکاری آگاهانه با سرویس های جاسوسی بیگانه برای براندازی (نرم یا سخت) بسیار سنگین است، هاله اسفندیاری نهایتا چهار ماه بعد در در 30 مرداد 86 با قید وثیقه از زندان آزاد شد و به آمریکا باز گشت.

شاید بهترین توصیف از میزان اعتبار اتهامات وارد شده بر هاله اسفندیاری، توسط شخص محمود احمدی نژاد بیان شده باشد. به نوشته سایت محافظه کار الف (4 مرداد 88) وابسته به احمد توکلی رئیس مرکز پژوهش های مجلس، احمدی نژاد اخیرا در سخنانی در جمعی از دبیران تشکل‏های دانشجویی درباره علت ناراضی بودن خود از وزیر بر کنار شده اطلاعات، پرونده هاله اسفندیاری را به عنوان یک مثال ذکر کرده و گفته است: "در موضوع هاله اسفندیاری [محسنی اژه ای] خوب عمل نکرد و من به او گفتم که چرا رفتاری می‏کنید که مورد تمسخر واقع شوید؟، یک پیرزن ۷۰ ساله را گرفته‌اید می‌گویید می‌ خواهد انقلاب مخملی راه بیندازد؟"

اتهام: فروش اطلاعات هسته ای به سفارتخانه ها

عبدالفتاح سلطانی، عضو هیات مدیره کانون مدافعان حقوق بشر، در 8 مرداد 84 دستگیر شد. مدت کوتاهی پس از دستگیری سلطانی، بزرگی اتهامات امنیتی مطرح شده توسط دستگاه قضایی علیه وی، باعث شگفتی ناظران شد.
جمال کريمی راد، سخنگوی وقت قوه قضاييه ايران اعلام کرد اتهام اين وکيل دادگستری "انتشار اسرار و اسناد فعاليت ‌های هسته ‌ای" ايران است. قاضی مرتضوی متهم دادستان عمومي و انقلاب تهران نیز در مورد پرونده او گفت: "بر اساس گزارش معاونت ضد جاسوسي وزارت اطلاعات، سلطاني جاسوس است و اطلاعات سري و محرمانه‌‏اي در اختيار سفارت‌‏خانه‌‏هاي مختلف قرار داده است... وزارت اطلاعات نيز به دنبال درخواست بازپرس دادسراي انقلاب، تحقيقات جامعي را انجام داده و آخرين گزارشي كه از دادسراي انقلاب در دست ماست، حكايت از اين دارد كه وزارت اطلاعات به طور صريح با احصاء دلايل در هفت صفحه به دادسرا گزارش كرده است كه سلطاني جاسوس است چون اطلاعات محرمانه و طبقه‌‏بندي شده را به عوامل و كاردارهاي نظامي سفارت‌‏خانه‌‏هاي مختلف منتقل كرده است" (ایلنا، 25 مرداد 84).

این اظهارات در شرایطی بیان می شدند که دو روز پیش از آن (23 مرداد 84) ، فریده غیرت، یکی از وکلای سلطانی به ایلنا گفته بود: "بازپرس شعبه 14 دادگاه انقلاب وارد كردن اتهام جاسوسي به سلطاني را بي‌‏اساس دانسته و مقرر شده كه در راستاي تقاضاي وكلاي پرونده براي تصحيح موضوع اتهامي مطرح شده نسبت به عبدالفتاح سلطاني، سخنگوي قوه قضاييه تا پايان هفته جاري، اتهام مطرح‌‏شده در پرونده را صريحاً اعلام كند."

غيرت همچنين اخبار نشریات محافظه کار در مورد تهیه فیلم تهيه فيلم از موكلش و" اعتراف" به فروش اسناد جاسوسي را تكذيب كرد و گفت: " اين موضوع نيز مورد اعتراض وكلا قرار گرفت كه رسماً تكذيب شد."

اما عبدالفتاح سلطانی بیش از 7 ماه را در زندان اوین گذراند و سرانجام پس از 266 روز زندان، به قید وثیقه آزاد شد. وي به اتهام جاسوسي و تبليغ عليه نظام به 5 سال زندان و 5 سال محروميت از حقوق اجتماعي محکوم گردید. اما طبق راي شعبه 17 دادگاه تجديد نظر استان تهران، پس از دو سال از اتهام جاسوسي و کليه اتهامات ديگر خود تبرئه شد.
دستگاه قضایی بدون عذرخواهی و اعاده حیثیت سلطانی را آزاد کرد و تلاش های او برای تحت پیگرد قرار دادن قاضی مرتضوی به نتیجه‌ای نرسید.

اتهام: جاسوسی

در 12 آبان 81 عباس عبدی روزنامه نگار اصلاح طلب و عضو شورای سردبیری "نوروز" به اتهام جاسوسی و به حکم سعید مرتضوی دستگیر شد. عبدی و همکارانش متهم بودند که با برقراری ارتباطاتی مخفی با موسسات آمریکایی، به انجام نظر سنجی های "ساختگی" به منظور مثبت جلوه دادن نظر ایرانیان راجع به آمریکا پرداخته اند. برخورد با موسسه نظرسنجی آینده، که عبدی یکی از مدیران آن بود، هنگامی آغاز شد که نتایج سه نظر سنجی توسط این موسسه و دو موسسه دیگر (پژوهشکده علوم انسانی و اجتماعی جهاد دانشگاهی و موسسه ملی سنجش افکار عمومی) در مطبوعات منتشر گشت که حاکی از موافقت 75 درصد مردم ایران با مذاکره میان ایران و آمریکا بود. اما در پی موضع گیری علنی رهبر جمهوری اسلامی علیه نظرسنجی ذکر شده، دستگاه قضایی این نظر سنجی را جعلی دانست و موسسه "آینده" را متهم به تبلیغ علیه نظام کرد. در ادامه، اتهام جاسوسی برای آمریکا و کشورهای غربی نیز به اتهامات اضافه شد. در 12 آبان 81، قاضي مرتضوی از روابط مخفيانه مديرعامل مؤسسه نظرسنجي "آينده" با سفارتخانه های بیگانه و عناصر ضد انقلاب خارج از کشور آمريكا خبر داد. (كيهان- 13 آبان 81)

در پی برگزاری دادگاه این روزنامه نگار، عبدی در دادگاه مجبور شد بگوید: "اشتباه کردم و جبران می‌کنم." (4 آذر 81) . او بعدا در تاریخ 24 خرداد 82 در نامه ای که از زندان به بیرون فرستاد به توصیف رفتار تکان دهنده مرتضوی برای اعتراف گیری از خود پرداخت و نوشت که وی چطور در جریان بازجویی ها، در مورد اعضای خانواد و حتی کودک خردسال عبدی نیز تهدیداتی را مطرح کرده است. عبدی متذکر شد: "پس از مدتي تامل به اين نتيجه رسيدم كه براي نجات خانواده‌ام همراهي كنم."

پس از دادگاه، حسین شریعتمداری در سرمقاله کیهان اهمیت برخورد با عبدی و همکارانش را با تسخیر سفارت آمریکا در سال 58 مقایسه کرد و نوشت: "اسنادي كه در بازرسي از دو مؤسسه نظرسنجي وابسته به وزارت ارشاد و مؤسسه پژوهشي آينده به دست آمده و بخشي از آن در جلسه علني ديروز دادگاه و در كيفرخواست مدعي‌العموم عليه سه تن از متهمان اين پرونده مورد اشاره قرار گرفت جاي كمترين ترديد باقي نمي‌گذارد كه در جريان اين اقدام قضايي، يكي از اصلي‌ترين پايگاه‌هاي جاسوسي آمريكا و ستاد عملياتي ستون پنجم دشمن در داخل كشور كشف شده است. اهميت كشف اين پايگاه با توجه به نقش تعيين‌كننده‌اي كه مي‌تواند در خنثي‌سازي «طرح براندازي خاموش» دشمنان عليه نظام جمهوري اسلامي ايران داشته باشد، اگر به لحاظ وسعت دامنه و آثار بين‌المللي با تسخير لانه جاسوسي در سال 1358 قابل مقايسه نباشد به يقين در همان مقياس قابل ارزيابي است." (13 آذر 81) اتهامات مطرح شده از سوی دستگاه قضایی علیه عبدی و همکارانش، تا آنجا گسترش یافتند که عبدی را به فروش اطلاعات هواپیماهای نظامی به کشورهای خارجی متهم کردند.

اما تنها مدتی کوتاه لازم بود تا معلوم شود پایه و اساس اتهام فروش اطلاعات مربوط به فروش هواپیماهای نظامی ایران به کشورهای بیگانه چیست: "متن كيفرخواست عبدی و همکارانش كه در دادگاه قرائت شد، مدعي شده كه مؤسسات متهم در اين پرونده اطلاعات مربوط به خلبانان كشور را به بيگانگان داده‌اند. نكته جالب اين بخش آن است كه تنظيم‌كنندگان از حداقل سواد لازم در اين موضوع تخصصي بهره‌اي نداشته‌اند؛ تا آنجا كه حتي نمي‌دانستند كه كلمه پايلوت (Pilot) در حوزه علوم اجتماعي به نمونه مقدماتي آمارگيري گفته مي‌شود و به هيچ‌وجه در فرهنگ علوم اجتماعي اين كلمه به معناي خلبان استفاده نمي‌شود. به عنوان مثال در فرهنگ و ترمينولوژي علوم اجتماعي عبارت pilot project به معناي پروژه و طرح آزمايشي و pilot survey به معناي پيمايش مقدماتي است." (رويداد-17/9/81)

عباس عبدی بر اساس اعترافاتی که علیه خودش از او گرفته شد، به هشت سال حبس محکوم شد. بعداً در مرحله تجديدنظر حکم زندان او به پنج و نيم سال زندان کاهش يافت. در نهایت نیز، در اردیبهشت 84 قضات شعبه های پنجم و سوم تشخيص ديوان عالی کشور به ‌اتفاق آرا عبدی را از اتهام فروش اطلاعات به کشور متخاصم و تبليغ عليه نظام جمهوری اسلامی تبرئه کردند. متعاقب صدور حکم تبرئه، وکيل عبدی تاکید کرد با توجه به اينکه او به دليل اتهامی که اکنون از آن تبرئه شده، بيش از سی ‬ماه در زندان به سر برده، می تواند در خصوص حقوق مادی و معنوی که از او تضييع شده است، از قاضی ای که او را به زندان فرستاده (مرتضوی) شکايت کند. اما این شکایت، هرگز انجام نشد.

اتهام: "براندازی قانونی"

در 21 اسفند سال 1379، به ناگهام تلویزیون و رسانه های دولتی خبر دستگیری یک "شبکه برانداز" متشکل از حدود 40 نفر از چهره ها و فعالان جریان "ملی- مذهبی" را منتشر کردند. در آن زمان، شخص رهبر جمهوری اسلامی ایران در یک سخنرانی شدید اللحن، نسبت به عملیات "براندازی قانونی" برخی فعالان سیاسی در کشور هشدار داد و خواستار برخورد با آنان شد. اتهام براندازی قانونی، سپس توسط قوه قضاییه نیز علیه ملی – مذهبی ها مورد اشاره قرار گرفت که ظاهراً منظور از آن، برنامه ریزی برای تغییر حکومت با استفاده از روش های دارای ظاهر قانونی بود.

در همین راستا، رئیس دادگاه انقلاب اسلامی استان تهران در 27 فروردین 80 در تلویزیون ظاهر شد تا پاسخ دولت خاتمی و مجلس اصلاح طلب ششم را، که اتهامات وارد شده علیه ملی – مذهبی ها را نادرست می دانستند، این گونه بدهد: "هنگامی که اطلاعات مستندی از متهمان به طور علنی منتشر شود، آن عده افراد و گروه هایی که شتابزده از متهمان حمایت می کردند شرمنده خواهند شد... افرادی که اخیراً احضار و بازداشت موقت شده اند به استناد دلایل و مدارک غیر قابل انکاری در صدد تلاش برای تغییر نظام و براندازی بوده اند... به طور سربسته می گویم، تمام سرویس های اطلاعاتی آمریکا و غرب در ایران زیر تله و چشم تیز بین مراقبان قرار دارد." همزمان، اطلاعیه مفصلی از سوی دادگاه انقلاب منتشر شد که در بندی از آن آمده بود که "در یکی از جلسات گروه برانداز [ملی –مذهبی] که نوار و اسناد آن موجود است، راهکار اقدام مسلحانه به عنوان یک تاکتیک و نه استراتژی مورد بحث قرار می گیرد و عنوان می شود که گهگاهی ترور نیز مفید است."

در چنین شرایطی بود که ناگهان دادگاه انقلاب متنی را تحت عنوان "اعترافات" مهندس عزت الله سحابی مدیر مسوول ایران فردا منتشر کرد. متن نامه منسوب به آقای سحابی، از زبان نامبرده تأکید داشت که وی از چند سال پیش درصدد براندازی آرام حکومت دینی و تبدیل حکمت متدینین به حکومت غیر دینی بر مبنای خواست آمریکا بوده و به علاوه اقدام به راه اندازی اتئلافی از گروه های سابقه دار ضد نظام و ضد انقلاب نموده که با هدف ایجاد هرج و مرج حوادثی چون کوی دانشگاه تهران را به راه انداخته است (ایرنا، 13 خرداد 80). هر چند متن نامه منتشر شده به اسم مدیر مسوول ایران فردا (آن هم درست 5 روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری هشتم) چنان مملو از غلط های نگارشی بود که از همان ابتدا اصالت آن در معرض تردید مطبوعات قرار گرفت، اما سحابی خود، پس از خروج از زندان در مصاحبه ای با ایسنا توضیح داد که چگونه فشار بازجویان برای نگارش نامه توبه آمیز او را دچار حمله قلبی کرده و کارش را به بستری شدن در اتاق سی سی یو کشانده است.

اما علی رغم تمام این فشارها، دادگاه انقلاب کوچکترین دلیلی در اثبات اتهام براندازی علیه ملی – مذهبی ها به دست نیاورد و این در حالی بود که وزارت اطلاعات، در فروردین 80 و در پاسخ به سوال 80 نماینده مجلس در مورد مدارک "براندازی" ملی – مذهبی ها، رسما اعلام کرده بود که چنان مدارکی از اساس وجود ندارند.

تنها طی 5-6 هفته پس از دستگیری ملی – مذهبی ها، به ناگهان موج اتهامات محافظه کاران علیه آنان فرونشست و حتی روزنامه رسالت در سرمقاله خود از قوه قضاییه انتقاد کرد که چرا "بدون در اختیار داشتن مدارک کافی وارد فاز عملیاتی شده و سعی نموده تا از طریق اقرار و شهود و جمع آوری مدارک این مرحله پرونده را پیش ببرد." (5 اردیبهشت 80).

در چنین شرایطی بود که با گذشت حدود یک سال از زندانی شدن ملی – مذهبی ها، آنها به تدریج با قید وثیقه از زندان آزاد شدند. اگرچه در 20 ارديبهشت 82 شعبه بيست وشش دادگاه انقلاب اسلامي تهران در پشت در های بسته به صدور احکام زندان برای آنها پرداخت، اما اجرای این احکام معلق ماند و از آن، تنها برای تحت فشار نگه داشتن شخصیت های این جریان مورد استفاده قرار گرفت که بعدها، بعضا به بهانه های دیگر مورد احضار و بازداشت قرار گرفتند...

اتهام: تحرکات ضد امنیتی در دانشگاه ها

علی افشاری مسوول واحد سیاسی دفتر تحکیم وحدت در آذر ماه 79 دستگیر شد. درست سه هفته مانده به انتخابات ریاست جمهوری 80، تلویزیون به نمایش فیلمی پرداخت که در جریان آن افشاری "ماهیت و عملکرد دفتر تحکیم در اجرای مأموریت محوله از سوی جریان های سیاسی برانداز را بیان می کرد" (کیهان 27 اردیبهشت 80). وی در بخش های مختلف مصاحبه به نمایش در آمده از تلویزیون، از پیگیری طرح براندازی به وسیله راهکارهایی چون "جدایی دانشجویان از حکومت دینی، بهره برداری از حادثه کوی دانشگاه تهران، زمینه سازی استفاده تبلیغاتی برای بیگانگان" و امثال آن سخن می گفت و توضیح می داد که چگونه مطبوعات "در بعد عملیاتی براندازی از دانشجویان استفاده می کرده اند" (واحد مرکزی خبر، 26 اردیبهشت 80). اندکی قبل از پخش فیلم اعترافات افشاری، دادگاه انقلاب با صدور اطلاعیه ای تأکید کرده بود که مصاحبه نامبرده به درخواست وی صورت گرفته است (واحد مرکزی خبر، 26 اردیبهشت 80). چند روز پس از نمایش این فیلم هم، رئیس دادگاه انقلاب مجدداً تأکید کرد که اعترافات افشاری "زیر شکنجه و فشارها و شرایط خاص نبوده است" (رسالت، 31 اردیبهشت 80).
اما به رغم تمامی این تأکیدات، علی افشاری وقتی سرانجام پس از ماه ها به مرخصی آمد، در اولین فرصت توضیح داد که مصاحبه پخش شده از او اعتبار ندارد و افزود: "از 356 روز دوران باداشت موقت 338 روز در انفرادی بودم و در این مدت مسائلی که در کشور اتفاق می افتاد بر عکس به اطلاع من می رسید ... مصاحبه ای که در اردیبهشت ماه در زندان با من شد، در شرایط تحمیلی و اجباری صورت گرفت و من تحت فشار جسمی و روحی قرار داشتم و مقاومتم درهم شکسته شده بود" (همبستگی، 2 اسفند 80).

او در مرداد 84 در نامه ای به رئيس قوه قضائيه در مورد اين مصاحبه تلويزيونی نوشت پس از دوره پرفراز و نشيب 45 روزه ای که در اوج فشار قرارداشته، بناچار تن به مصاحبه علیه خود داده تا مجبور به اعتراف دروغ عليه ديگران نشود. وی یادآور شد که قاضی پرونده به شکلی صريح به او اعلام کرده بوده که مصاحبه تنها برای استفاده تيم بازجويی و پاره ‌ای از مقامات است و در رسانه ‌های عمومی پخش نمی ‌شود، اما مصاحبه نهایتا به صورت گزينشی و مونتاژ شده در بخشهای خبری صداوسيما پخش شده است. افشاری تصریح کرد که در اين مصاحبه متنی را که از پيش نوشته شده و او آن را تمرين کرده بوده خوانده و کلماتی که از زبانش جاری شده در واقع سخنان او نبوده، بلکه اراده و خواست تيم بازجويی بوده است. علی افشاری در نامه اش آورد که در دوران بازجويی فشار بسياری بر او وارد شد تا اطلاعاتی در خصوص فعالان اصلاح طلب و دانشجويی بنويسد اما سرانجام در حالی که بشدت به لحاظ روحی به هم ريخته و پريشان بوده و حتی چند بار تا آستانه خودکشی با سيم برق رفته بوده، در نيمه دوم خرداد ماه 80 که شش ماه از بازداشتش گذشته بوده، شخصيت به هم ريخته خود را باز یافته و از پذیرش خواسته بازجویان سرباز زده است.

قوه قضائیه نهایتا با علی افشاری را به قید وثیقه آزاد کرد، اما او پس از چندی مجددا دستگیر شد و دو سال دیگر را در زندان گذراند. افشاری در مهر 84 ایران را بدون ممانعت ترک کرد.

اتهام: هدایت آشوب های خیابانی

به فاصله اندکی از وقوع فاجعه 18 تیر 78 و در شرایطی که افکار عمومی منتظر رسیدگی به جرایم ارتکابی لباس شخصی های مهاجم به کوی بود، به ناگهان صدا و سیما خبر اعترافات چند نفر را به عنوان "مسببان اصلی" این فاجعه پخش کرد.
قسمت مهمی از این اعترافات ملوس رادنیا، غلامرضا مهاجری نژاد و روزبه فراهانی پور تعلق داشت که به ادعای تلویزیون، مثلاً اولی "واسطه انتقال اخبار تشکیلاتی و دستورات گروهک های ضد انقلاب خارج از کشور" بود (تلویزیون 28 تیر 78)، دومی از خارج برای "ایجاد خشونت در داخل کشور" مأموریت داشت (تلویزیون 1 مرداد 78) و سومی به "ارتباط سازمان یافته با ضد انقلاب خارج از کشور وهدایت آشوبگران" در روزهای پس از 18 تیر پرداخته بود. متعاقب انتشار مطالبی از این قبیل بود که روزنامه کیهان، مطالب فراوانی را بر مبنای اعترافات دستگیر شدگان انتشار داد و به عنوان نمونه نوشت: "این اعترافات اثبات کرده حوادث تیر ماه 78 نقشه سرویس های اطلاعاتی و جاسوسی بیگانه بوده است که در پی عواملی چون زمینه سازی برخی از مطبوعات داخلی و میدان داری بعضی از عناصر به ظاهر خودی به اجرا درآمده است" (سرمقاله 6 مرداد 78).

در صورت راست بودن اتهامات فوق، مجازات افرادی که طبق "اعترافات" خود از طریق ارتباط مستقیم با سرویس های اطلاعاتی بیگانه زمینه ساز تشنجات ضد امنیتی براندازانه در داخل کشور بودند، می توانست بسیار سنگین باشد. اما هر سه نفر فوق به فاصله کمتر از 2 سال از دستگیری، از زندان آزاد شده و کشور را ترک کردند. البته در این میان خروج روزبه فراهانی پور و مهاجری نژاد با حاشیه کمی همراه بود. اما وقتی نوبت به خروج رادنیا از کشور رسید، چند نشریه مدافع اعترافات دو سال پیش نامبرده، دولت خاتمی را به خاطر خروج ویه مورد بازخواست قرار دادند. در نتیجه، وزارت اطلاعات با صدور بیانیه ای در ارتباط با وضعیت رادنیا (که پس از ترک کشور تأکید کرده بود به طور قانونی از مرز خارج شده است) توضیح داد: "فرد یاد شده... در تیرماه سال 78 دستگیر و پس از سیر مراحل قانونی به همراه پرونده جهت رسیدگی و صدور حکم نهایی تحویل مقامات قضایی گردیده. بنابراین، وزارت اطلاعات در سیر مراحل بعدی، به دلیل خروج از حیطه اختیارات و لزوم عدم دخالت در حوزه قضایی، هیچ گونه مسوولیتی نداشته است" (جراید 10 خرداد 80). پاسخی که با هیچ واکنش یا دفاعی از جانب دستگاه قضایی مواجه نشد.

اتهام: همکاری عملیاتی با سرویس های جاسوسی بیگانه

در پی قتل های زنجیره ای عده ای از منتقدان حکومت در پاییز 77 و تاکید خاتمی بر لزوم پی گیری عاملان قتل ها، وزارت اطلاعات در 15 دی با صدور اطلاعیه ای اعلام کرد که قتل ها کار "معدودی از همکاران مسئولیت ناشناس، کج‌اندیش و خودسر این وزارت" بوده است.

سه روز بعد از صدور این اطلاعیه بود که آیت الله خامنه ای، در خطبه های نماز جمعه به اظهار نظر در مورد قتل ها پرداخات و تصریح کرد: "با توجّه به تجربه خودم در زمينه‏هاى گوناگونِ اداره كشور در طول اين بيست سال و آشنايى با جريانهاى سياسى داخلى و خارجى، من نمى‏توانم باور و قبول كنم كه اين قتلهايى كه اتّفاق افتاد، بدون يك سناريوى خارجى باشد؛ چنين چيزى ممكن نيست... يك گروه داخلى كه جزو وزارت اطّلاعات هم باشند، هرچه هم حالا فرض كنيد كه متعصّب باشند و بناى اين كار را داشته باشند، در سطوحى از وزارت اطّلاعات كه اهل تحليلند، امكان ندارد دست به چنين قتلهايى بزنند." (سایت آیت الله خامنه ای، 18 دی).
سیزده ماه بعد، فیلم‌‏‎ اعترافات‌‏‎

شش تن از متهمان قتل‌های زنجیره‌ای با اصرار و حضور محمد نیازی رئیس سازمان قضایی نیروهای مسلح و عهده‌دار رسیدگی به پرونده قتل‌ها، در یکی از جلسات غیر علنی مجلس پنجم برای نمایندگان پخش شد. این فیلم "پیش بینی" سال پیش رهبر جمهوری اسلامی در مورد وابستگی عاملان قتل ها به خارج را اثبات می کرد، چون در آن ماموران بازداشت شده وزارت اطلاعات و نیز همسر سعید امامی، به همکاری با اف بی آی، سیا و موساد "اعتراف" می کردند. در فیلم، متهمان اظهار می داشتند که در تلاش برای ممانعت از پیگیری پرونده قتل‌ها، نزد مسئولین رفته تا اینگونه القا کنند که روند دستگیری ها، باعث ایجاد سستی در روحیه نیروهای اطلاعاتی شده و موجب سوء استفاده مخالفین می‌شود، به همین دلیل با بمب‌گذاری در حرم امام رضا در مشهد، قصد اثبات این فرضیه را داشته اند. در واکنش به انتقادات تعدادی از نمایندگان که واقعی بودن اظهارات مطرح شده در فیلم را زیر سوال می بردند، نیازی بر نبود هیچ‌گونه فشار برای اعتراف گرفتن از متهمان تاکید کرد (همشهری، 5 بهمن 78). فیلم اعترافات متهمان، اگر چه به واسطه مقاومت رئیس جمهور از تلویزیون پخش نشد، اما در محافل خصوصی تر برای مسوولان مختلف نظام به نمایش درآمد و مهمتر آنکه سازمان قضایی نیروهای مسلح، هر از گاه نتایج بازجویی از متهمان را به عنوان ثمره رسیدگی قضایی به پرونده قتل های زنجیره ای از رادیو و تلویزیون بیان می کرد.

اما یک سال و نیم بعد، در تابستان 80، فیلم دیگری بر روی اینترنت منتشر شد که جریان کار را یکسره عوض کرد و آن تصاویر پشت صحنه فیلم اعترافات بود که به بیرون زندان راه یافته بود. این فیلم سه ساعته، به وضوح نشان می داد که چگونه بازجویان به شیوه هایی وحشتناک زندانیان خود را شکنجه می کنند تا به ارتباط با سازمان های جاسوسی بیگانه و ارتباطات نامشروع جنسی اعتراف کنند. یک سال بعد، محمد نیازی رییس سازمان قضایی نیروهای مسلح، که نمی توانست صحت صحنه های به نمایش درآمده در فیلم را انکار کند، در دفاع از بازجویی هایی که زیر نظر وی صورت گرفته بود تنها گفت که یک فیلم سه ساعته از بازجویی ها برای قضاوت کافی نیست و "وقتي كسي مي‌خواهد راجع به اين فيلم نظر بدهد، بايد تمام 300 ساعت فيلم [کل بازجویی ها] را ديده باشد." (نوروز، 29 خرداد 81) این در حالی بود که در مقابل، تهيه‌كننده فيلم سه ساعته شكنجه متهمان قتل‌هاي زنجيره‌اي طي نامه‌اي كه نسخه‌اي از آن به مجلس نیز ارسال شد، هر نوع دخل و تصرفي را در ضبط اين فيلم‌ها به شدت رد كرده و افزود: "بازجويي از متهمان-به ويژه متهمان زن- داراي صحنه‌هايي بسيار وحشتناك‌تر بوده است كه در فيلم موجود نيست." (19 مرداد 81)

در نهایت، سازمان قضایی نیروهای مسلح نیز به بدرفتاری با متهمان اعتراف کرد و تنها دفاعی که محمد نیازی توانست از بازجویانش بکند این بود که "خود بازجوها هم فیلم اعتراف گیری را دیدند و از خطایی که انجام داده بودند متأثر شدند" (29 تیر 81). سخن فوق، در شرایطی عنوان می شد که پیشتر وزیر اطلاعات در اعتراض به نحوه رفتار بازجویان گفته بود: "در حالی که واقعیت پنهان نبود، این عده [بازجویان] به جای آنکه واقعیت را روشن کنند، با انجام شکنجه های وحشتناک بر روی کسانی که هیچ ربطی به پرونده نداشتند و همچنین با دستگیری و آزار و اذیت افراد مختلفف پرونده را از مسیر اصلی خود منحرف کردند." (5 تیر 81). این در حالی است که - هادي‌زاده، نماينده محلات، شهادت می داد که نیازی "در مجلس قسم خورده كه اينها [متهمان] در كمال آرامش مصاحبه [سال 87] را انجام داده‌اند". (ايران-17 تیر 81)

اتهام: ترور معاون دادستان تهران

در 11 مرداد 84، حسن (مسعود) احمدی مقدس، معاون دادستان تهران، ترور شد. تنها یک روز بعد، در 12 آذر 84، فخرالدين جعفرزاده سرپرست دادسراي امور جنايي و معاون دادستان تهران از دستگيري ضارب قاضي "حسن مقدس" پس از مدتها تعقيب و پيگيري و كار اطلاعاتي خبر داد. وی گفت که ضارب یک مجرم سابقه دار بوده و قبلا توسط قاضی مقدس زندانی شده و گفته بوده كه "اگر از زندان بيرون بيام، مقدس را مي‌كشم". وی همچننن از "اجیر" شدن ضارب از سوی برخی "گروه ها" خاص خبر داد.

بلافاصله پس از دستگیری "ضارب" فوق، که "علی اشرف پروانه" نام داشت، محمد تورنگ رييس مركز اطلاع رساني نيروي انتظامي تهران بزرگ در گفت و گو با فارس اظهار داشت که ردپاي نامبرده "كه خرداد ماه از زندان فرار كرده" در چند فقزه قتل دیگر هم کشف شده است.

چند روز بعد، روزنامه ایران گزارش قابل تاملی را چاپ کرد که حکایت داشت على اشرف پروانه وقتى مطلع شده که "مظنون اصلى" ترور تلقي مي شود، در بازجويى تيم تحقيق با حضور قاضى جعفرزاده گفته است: "وقتى قاضى مقدس را ترور كردند، هنوز در زندان بودم و فرار نكرده بودم. ماجراى اين ترور را از تلويزيون شنيدم و دخالتى در ترور قاضى مقدس نداشته ام." قاضى جعفرزاده، در دفاع از تئوري قبلی خود، مظنون را دروغگو دانسته و به روزنامه ايران گفته بود که نامبرده حدود دو ماه پيش از ترور قاضي مقدس از زندان فرار کرده است. معاون دادستان تهران افزوده بود: "همه مدارك و قرائن نشان مى دهد على اشرف پروانه، ضارب اصلى ترور قاضى شهيد مقدس است".

اما با گذشت تنها حدود دو هفته، خبرگزاری فارس اظهارات سخنگوی قوه قضاییه را نقل کرد که نشان می داد اتهامات اولیه علی اشرف پروانه چندان موثق نبوده است: "فرد دستگير شده در آن مرحله مظنون اصلي نبود، بلكه يكي از مظنونان به ترور بوده است. " (فارس – 29 آذر 84).

همین خبرگزاری در در 23 اسفند 85 اطلاعیه دادگاه انقلاب را چاپ کرد که این بار، نام ضاربان قاضی مقدس را "مجيد كاووسي‌فر" و "حسين كاووسي‌فر" اعلام می کرد. در نهایت هم، همین دو نفر بودند که در 11 مرداد 86 به خاطر قتل قاضی مقدس به دار آویخته شدند، در حالی که احتمالا کمتر کسی به خاطر داشت که معاون دادستان تهران تاکید داشته که "همه مدارك و قرائن" نشان مى دهد "على اشرف پروانه، ضارب اصلى ترور قاضى شهيد مقدس است". جالب آن که اگرچه نام قاتل قاضی مقدس فرق کرده بود، اما انگیزه قتل، به گفته مقام های قضایی، تفاوتی نداشت: اینکه "ضارب" توسط قاضی مقدس محکوم شده و تصمیم به انتقام گرفته بود.

... آیا این بار اتهامات درست خواهند بود؟
مروری بر پرونده های امنیتی جنجالی مبتنی بر "اعتراف گیری" در سال های گذشته، که موارد بررسی شده در این گزارش، تنها نمونه هایی از انواع مختلف آنها بودند، نکته مشترکی را اثبات می کنند: در تمام پرونده ها، بعد از مدتی ثابت شده که حتی دستگاه قضایی – امنیتی جمهوری اسلامی نیز، اعتقادی به درست بودن اتهامات و اعتبار اعترافات گرفته شده از متهمان در شرایط زندان و فشار ندارد.

در چنین شرایطی، عجیب نیست که در پی پخش اعترافات دستگیر شدگان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم، نه تنها اصلاح طلبان، که بسیاری از حتی سیاستمداران محافظه کار نیز از هم اکنون بی اعتمادی خود را نسبت به اعتبار اعترافات اخذ شده از دستگیر شدگان نشان داده اند.

به نظر بسیاری از ناظران تحولات ایران، تردیدی وجود ندارد که این بار نیز، چون گذشته، نادرستی اتهامات مطرح شده علیه زندانیان "اعتراف کننده علیه خود" به اثبات خواهد رسید. به عقیده این ناظران، اینکه چه مدت طول خواهد کشید تا خود دستگاه قضایی به دروغ بودن اتهامات خود علیه "اعتراف کنندگان" اذعان کند، تنها چیزی است که از هم اکنون نمی توان در مورد آن مطمئن بود.

حکومتی که در کلوزآپ زنده است

2009-08-06T12:16:00.000+04:30

حکومت کودتا و حامیان آن دیگر در حد "کلوزآپ" زنده اند. به سیمای جمهوری اسلامی نگاه کنید، عکس های خبرگزاری فارس را ببینید، سخنرانی هایی را که منتشر می شود بخوانید، در هیچکدام نشانی از "لانگ شات" کشورنیست. حکومتی که قرارست پیشرو مستضعفان جهان باشد و مدیریت دنیا را برعهده بگیرد، چرا در کادرهای بسته نشان داده می شود؟

انتخاباتی برگزار می شود، حکومت، ادعای رایی بیست و چند میلیونی می کند، اما در جلسات بسته شادمانی اش، مشتی بیشتر دیده نمی شوند. همه عکس ها و فیلم ها در کادری بسته گرفته شده اند. کجا هستند صاحبان آن بیست و چند میلیون که با خطی یکسان، در برگه هایی تا نخورده نوشتند: محمود احمدی نژاد؟ چرا آنها را نمی بینیم؟

مردم به اعتراض به خیابان ها سرریز می شوند؛رئیس حکومت کودتا می گوید "خس و خاشاکی" بیش نبودند ـ عکس ها و فیلم های غیررسمی که چنین نمی گوید ـ اما ازاین خس و خاشاک، تصویر بازی در هیچ رسانه دولتی دیده نمی شود؛در عوض "کلوزآپ" دادگاه هایی را می بینیم که به محاکمه این "خس و خاشاک" های بسیار نشسته و حتی از حاضران لباس شخصی آن نیز عکسی در نمای باز وجود ندارد.

جوانان کشور را در سوله کهریزک می زنند و می کشند، اما وابستگان دولت کودتا در "کلوزآپ" می گویند زندانی غیراستاندارد تعطیل شد. سردار دولت کودتا ـ احمدی مقدم ـ نیز در کلوزآپ، خبر از بازسازی کهریزکی دیگر می دهد.

نجات یافتگان گوانتاناموی اسلامی می گویند شخص سردار رادان، مسئول اراذل و اوباش، درضرب و شتم، از همه بی رحم تر بود. احمدی مقدم، همدست او در کادری بسته می گوید: نه بابا! برادرمان اهل این کارها نیست؛شان اش اجازه نمی دهد!

مراسم تنفیذ برگزار می شود با حضور آقای خامنه ای، ولی مطلقه فقیه. مراسمی که قاعدتا صاحبان بیست و چند میلیون رای، باید آن رابا هزار دوربین به نمایش می گذاشتند، اما باز کادر بسته ای پیش روست که در آن رئیس مجلس راهیافتگان برکشیده، رئیس قوه قضاییه مخروبه و شورای نگهبان گوش به فرمان، زانوی غم بغل کرده اند و به گفته نویسنده گاردین، "شرم" شان است که دیده می شود نه "عزت و افتخار اسلامی شان." سیمای حکومت کودتا، مراسم را نشان نمی دهد، عکس ها و خبرها را دفتر مقام معظم رهبری برای مطبوعات می فرستدو خبرگزاری فارس، در کادرهایی بسته نشان می دهد که مشتی ترسیده از قدرت "نمای باز" جامعه، گوش شان به صدای مردمانی ست که بیرون این کادر بسته فریاد می زنند:

http://www. facebook. com/video/video. php?v=101740953170288&ref=nf

در همین مراسم، مجتبی خامنه ای، فرزند رهبر مستضعفان جهان، در پنهان ترین زاویه این«کلوزآپ » دیده می شود. از اوهیچ عکسی، حتی در کلوزآپ هم نیست؛ عجیب نیست؟

مراسم تحلیف راه می اندازند. رئیس دولت کودتا، با هلکوپتربر مجلس نازل می شود؛تصاویر منتشره تنها کادر بسته مجلس را نشان می دهد و مشتی جیره خوار راکه لبخند های دروغین می زنند و در چشمان شان، هراس فردا حک شده ست. رسانه های کودتا، می گویند: "آقای رئیس جمهور و همراهان با ماشین آمدند"؛ سردار رادان، رئیس اراذل و اوباش، می گوید: "تجمعی برپا نشد و شهر آرام بود" اما هیچ عکسی از این آرامش در جایی به چاپ نمی رسد. کسی لانگ شاتی را نمی بیند که هزاران مامور، مجلس تسخیر شده را محافظت می کنند؛کسی نمای باز شهری را که مردمانش در روز تحلیف رئیس جمهور، فریاد می زنند "کوتوله بیا بیرون" نمی بیند.

و در همان حال، کوتوله دیگری، تدارک دادگاه فرزندان این مرز و بوم را می بیند که در نمای باز جامعه گفته اند "رای من کو" ودر کادر بسته مرتضوی و شریعتمداری، "اعتراف" را پچپچه کرده اند. آری اسیران را هم در کلوزآپ می بینیم نه در نمای باز!

درسی از سینما: هیچ فیلمی نیست که تنها با نمای بسته ـ کلوزآپ ـ ساخته شود. حتی سازندگان فیلمفارسی ها هم مجبورند چند نمای باز ـ لانگ شات ـ در فیلم هایشان بگنجانند؛و درنماهای بازست که لایتچسبک بودن شخصیت ها و ابتذال داستان ها، آشکار می شود. وای به حال کودتاچیان حکومت اسلامی که نمای باز ایران چنان آنان را به هراس افکنده، که وقتی هم مونتاژ می کنند، به نماهای باز سال های پیش نیازمندند.

درسی از تاریخ: حکومتی که تنها در نماهای بسته زنده ست و نمایش قدرت می دهد، می داند که قافیه را باخته؛از همین روست که هر روز نمای اش تنگ تر می شود؛ غیر از این اگر بودنمایش "لانگ شات" می دادندآقایان. و یادمان باشد هرگاه که نمای بسته حکومتی بریده از مردم، به نمای باز آن جامعه پیوند خورده، نه از تاک حکومت نشان مانده و نه از تاک نشان استبداد. از یاد نبریم که تاریخ در حافظه خویش، همه نماها را جمع می کند؛چه باز و چه بسته ؛ و سپس در لحظه مناسب، تدوینگر زمان، پشت هم می کند صحنه ها را و می آفریند واقعیت را. واقعیتی که روزهاست ما آن را فریاد می زنیم و دیکتاتور هم می شنود؛ حتی در نمای بسته.

هدف خامنه ای از اعتراف گیری؟ علی کشتگر

2009-08-06T04:49:00.000+04:30

اعتراف گرفتن از زندانیان در بند، یک جنایت است. جنایتی که کودتاگران مرتکب می شوند تا زندانی را به تایید حقانیت خود وادار کنند. خرد کردن و له کردن زندانی جنایتی است که باید همه آن را محکوم کنند. هربار که یک زندانی در مقابل دوربین های تلویزیون علیه عقاید پیش از زندان خود حرف می زند و یا می نویسد، هربار که یک زندانی به کارهایی که هرگز نکرده است اعتراف می کند، باید به یاد آوریم که طبیعت انسان برای شکنجه شدن آفریده نشده است.

بهترین واکنش در برابر هر نمایش تلویزیونی و هر " اعترافی " اعتراض و ادامه مقاومت است. چگونه حرفهای یک جاسوس اسرائیلی را درباره دهها تن از سران پرسابقه نظام سند می دانند؟ آیا از نظر آنها جاسوسان اسرائیلی نیز به خودی و غیرخودی تقسیم می شوند و این یکی جزو جاسوسان اسرائیلی خودی است؟ اگر برنده انتخابات هستند چه نیازی به این گونه روش های صددرصد کودتایی دارند؟

اینک نزدیک دو ماه است که به دستور آقای خامنه ای دهها تن از چهره های سرشناس اصلاح طلب در سلولهای انفرادی زیر شکنجه های روانی و جسمی دایمی زجرکش می شوند، تا دست از اعتراض بردارند و کودتای ننگین او را "سالم ترین" انتخابات جهان اعلام کنند. دولت کودتا خود را به " اعترافات" آنان درباره سلامت انتخابات سخت نیازمند می بیند.

زندانیان از آنچه در بیرون می گذرد کاملا بی خبر نگهداشته شده اند.

بازجویان به آنان می گویند: همه چیز در بیرون تمام شده است. موسوی و کروبی و خاتمی هم بر نتایج انتخابات صحه گذاشته اند. آنها هم به خیانت اعتراف کرده و از رهبر طلب عفو کرده اند. مردم همه نتایج انتخابات را پذیرفته اند. هیچ کس هم اعتراضی ندارد. تکرار این دروغها توسط بازجویان در سلولهای انفرادی همراه با فشارهای روانی و جسمی طی روزها و هفته ها سرانجام می تواند زندانی اسیر را به این جا برساند که به آنچه بازجو می خواهد اعتراف کند. تا شکنجه و نگرانی او و خانواده اش پایان پذیرد.

اعتراف گرفتن از زندانیان در بند، یک جنایت است. جنایتی که کودتاگران مرتکب می شوند تا زندانی را به تایید حقانیت خود وادار کنند. در یک جامعه هوشمند این روشها به ضد خود تبدیل می شود. خرد کردن و له کردن زندانی جنایتی است که باید همه آن را محکوم کنند. هربار که یک زندانی در مقابل دوربین های تلویزیون علیه عقاید پیش از زندان خود حرف می زند و یا می نویسد، هربار که یک زندانی به کارهایی که هرگز نکرده است اعتراف می کند، باید به این فکر کنیم که بازجویان و شکنجه گران به دور از چشم مردم با زندانی چه کرده اند؟ باید به یاد آوریم که آستانه تحمل انسانها متفاوت است که طبیعت انسان برای شکنجه شدن آفریده نشده است.

هربار که رژیم کودتا به اقدام بیشرمانه و ضد انسانی استفاده از نمایش اسرای شکنجه شده برای توجیه ادعاهای خود اقدام می کند باید بدانیم که زندانی هنگام شرکت در اجرای این نمایش ها چه زجری می کشد، برای درک درجه قساوت و بی اخلاقی خامنه ای همین بس که ببینم شکنجه گران او در این پنجاه روز با سعید حجاریان ترور شده چه ها کرده اند! آیا تنها همین مورد سعید برای شناخت ماهیت کودتاگران کافی نیست؟

باید از همه راههای ممکن با زندانی همدردی کنیم و با صدای بلند حکومتی که زندانی را برای ارضای هوسهای خود لت و پار می کند محکوم کنیم. اگر همه چنین کنیم، کودتاگران از روشهای جنایتکارانه خود نتیجه عکس خواهند گرفت. شکست این روشها، شکست کودتاگران است.

فراموش نکنیم که کودتا گران با اجرای پروژه ننگین اعتراف گیری می خواهند زندانیان را نسبت به هم بدبین کنند، ملت معترض را منفعل کنند و اعتماد پدید آمده میان مردم و زندانیان را نابود کنند. ابراز همدردی با زندانیان و گسترش اعتراضات به رژیم کودتا بهترین راه مقابله با نقشه کودتا گران است.

خامنه ای کسی را که قبلا به دست عوامل خود وی ترور شده و حالا به قول همسر این زندانی به لحاظ جسمانی مانند یک طفل شیرخواره به مراقبت احتیاج دارد را به شکنجه گران سپرده است تا از او اعتراف بگیرند. "داد" ستان خامنه ای برای آن که "داد" رهبر را از حجاریان بستاند او را بی خوابی می دهد، زیر آفتاب داغ نگه می دارد، او را تهدید به دستگیری فرزند و همسرش می کند تا از او اعتراف بگیرد.

خامنه ای و ایادی کودتا از گسترش و ادامه اعتراضات به وحشت افتاده اند. تئوری ارعاب شکست خورده است. مردم در هر فرصتی که پیش می آید – که این فرصت ها هم خوش بختانه در ایران زیاد است- علیه بزرگترین تقلب انتخاباتی تاریخ دست به اعتراض می زنند. او در این خیال است که می تواند با این گونه اعتراف گرفتن ها، مردم را منفعل و جنبش اعتراضی را خاموش کند. بهترین واکنش در برابر هر نمایش تلویزیونی و هر " اعترافی " اعتراض و ادامه مقاومت است.

بی دادگاهی که ایادی کودتا علیه اصلاح طلبان به راه انداخته اند و کیفرخواستی که در نخستین پرده این نمایش قرائت شد همان قدر اعتبار دارد که ادعای احمدی نژاد که می گوید انتخابات ایران "سالم ترین" و "زیباترین" انتخابات است! همان قدر معتبر است که ایادی کودتا بگویند "ندا آقا سلطان" توسط کارکنان بی بی سی به قتل رسیده است.

نظیر این گونه نمایشهای ننگین تحت عنوان محاکمه اغشاشگران، توطئه گران و یا جاسوسان در کارنامه رژیم های کودتایی و انواع دیکتاتوری های فاسد گذشته که حالا دیری است در گوشه ای از قبرستان تاریخ مدفون شده اند، کم نبوده اند.

اساس اتهامات وارده به زندانیان سیاسی اصلاح طلب اظهارات یک "جاسوس اسرائیلی" است که دادستان از افشای نام وی نیز خودداری کرده است.

تنظیم کنندگان کیفرخواست "داد" ستانی که ماموریت داشته اند نظرات رهبر و احمدی نژاد را مبنی بر وابستگی اصلاح طلبان به قدرت های بیگانه به اثبات برسانند، چنان با فقر سند و مدرک روبه رو بوده اند که از سر استیصال دست به دامان گفته های این جاسوس بی نام و نشان اسرائیلی شده اند. گفته هایی که به قول بیانیه سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی به دشمنی همه قدرت ها علیه رژیم ایران بجز روسیه و چین اشاره دارد.

خامنه ای و احمدی نژاد که مدام از توطئه خارجی و ضرورت مبارزه با دشمن خارجی حرف می زنند، چگونه گفته یک جاسوس اسرائیلی را درباره دهها تن از سران پرسابقه نظام باور می کنند؟ آیا از نظر آنها جاسوسان اسرائیلی نیز به خودی و غیرخودی تقسیم می شوند و این یکی جزو جاسوسان اسرائیلی خودی است؟

کدام ذهن ساده ای کیفرخواستی را جدی می گیرد که بر ادعاهای یک جاسوس بی نام و نشان بیگانه استوار باشد؟ شکنجه گرانی که به دستور رهبر و احمدی نژاد دهها تن از اصلاح طلبان معترض به کودتا را روز یکشنبه به "بی داد" گاه کشاندند، با ناشیگری حیرت انگیزی به دست خود سند دیگری در اثبات کودتا و جنایات آن در اختیار افکار عمومی ایران و جهان گذاشتند؟

این دادگاه ظاهرا علنی بود. اما هیچ یک از مشخصات دادگاه علنی را نداشت. تعریف دادگاه علنی آن است که همه کس از جمله خانواده زندانیان و اصحاب رسانه های مستقل می توانند در آن شرکت کنند و وکلای زندانی از قبل با محتوای پرونده آشنا هستند و در دادگاه نیز در کنار زندانی حضور دارند. اما دراین نمایش فقط شکنجه گران و رسانه ها و روزنامه نگارانی که همدست شکنجه گران بودند، با زندانیان در تماس بودند.

"داد" گستری و "داد" ستانی که می بایست مرجع رسیدگی به قربانیان سرکوب و شکنجه باشد در این نمایش به ابزاری در خدمت شکنجه گران تبدیل شده بود.
اگر کودتایی در ایران رخ نداده، حکومت ایران چه نیازی به این گونه روش های صددرصد کودتایی دارد؟

اگر خامنه ای و احمدی نژاد همان گونه که مدعی هستند 25 میلیون رای دارند چرا تا به این حد از معترضانی که به قول خودشان بیش از خس وخاشاک نیستند می ترسند؟ چرا 25 میلیون رای دهنده خود را به یک نمایش عظیم خیابانی دعوت نمی کنند تا برای همیشه به ادعاهای معترضان خاتمه دهند؟

چه نیازی بود که همزمان با اعلام نتایج انتخابات چهره های سرشناس و موثر اصلاح طلب را دستگیر کنند؟ چرا آنان را 50 روز زیر شکنجه های جسمی و روانی و در بی اطلاعی کامل از ادامه اعتراضات مردم علیه کودتا قرار دادند؟ چرا می خواهند آنان را مجبور به اعترافاتی کنند که نه مرتکب شده اند و نه باور دارند؟

آیا حکومت برآمده از نتیجه انتخابات سالم و رای اکثریت ملت نیازی به این روشهای کودتائی و استبدادی پیدا می کند؟ مگر می شود که یک حکومت انتخاباتی آنهم با رای اکثریت مطلق 70 درصدی، مجبور باشد به بدترین روشهای شناخته شده کودتایی پناه ببرد؟

خامنه ای و احمدی نژاد انتخابات 22 خرداد را "سالم ترین"و "زیباترین" انتخابات تاریخ ایران اعلام کرده اند. اگر چنین است دادگاه زندانیان سیاسی نیز "سالم ترین" و "صالح ترین" دادگاه است. قاضی مرتضوی نیز "عادل ترین" و " بهترین" دادگر و دادستان است، ندا آقا سلطان را هم روزنامه نگاران بی بی سی کشته اند نه ماموران سرکوب، به خوابگاههای دانشجویان نیز اصلاح طلبان حمله کرده اند نه لباس شخصی های زیر نظر سپاه. کیهان و صداوسیما نیز راست گو ترین رسانه های جهان اند. در این صورت این مردمی که هر روز فریاد خود را علیه کودتا و بیدادهای آن بلندتر می کنند عوامل بیگانگان هستند.

Mail :ali.keshtgar@yahoo.fr

ابطحی و عطریانفر در مهمانی حاجی آقا

2009-08-06T04:43:00.000+04:30

"به یاد رحمان هاتفی و محسن روح الامینی که هر یک به شکلی و در دوره ای زیر شکنحه جان باختند".

دهه شصت آغاز نمایش اعتراف گیری و پروژه تواب سازی بود؛ اعضای گروههای چپ مذهبی و غیر مذهبی از مجاهدین خلق گرفته تا حزب توده، جزء اولین قربانیان پروژۀ تواب سازی و اعتراف گیری بودند.در سال 1361 حتی مرجع بلند پایه ای مانند آیت الله العظمی شریعتمداری هم با چهره ای افسرده و مضطرب بر صحنه تلویزیون ظاهر شد و به خاطر آنچه که "ایفای نقش در کودتای نوژه" نامیده شد از محضر "امام خمینی" تقاضای عفو و بخشودگی کرد.

این اما پایان ماجرای قربانیان تواب سازی نبود، آنها بعدها شرح "چگونگی توبه و اعتراف" خود را توضیح دادند. آنچه که سران حزب توده نظیر نورالدین کیانوری، محمد علی عمویی و مریم فیروز در شرح شکنجه هایی که با آن مواجه بوده اند نوشتند و گفتند به حدی تکان دهنده و غیر انسانی است که حتی در شوروی استالین هم نظیر آن را کمتر می توان سراغ گرفت. هوشنگ اسدی هم در بخشی از خاطراتش که منتشر شده به برخی از روشهای شکنجه در زندانهای جمهوری اسلامی اشاره کرده است: آویزان کردن از سقف، شلاق بر کف پا، اجبار به خوردن مدفوع، ترتیب دادن اعدامهای ساختگی برای متهمان تنها بخشی از آن چیزی است که اسدی و دیگران نوشته و گفته اند. حال باید پرسید ارزش قانونی، اخلاقی و شرعی "اعتراف و توبه" در چنین شرایط غیر قابل تحمل و دهشتناکی چه اندازه است؟

بیهوده نبود که آیت الله العظمی منتظری خطاب به سران جمهوری اسلامی نوشت "شما روی ساواک شاه را سفید کرده اید"؛ به راستی هم می توان ادعا کرد که برخورد ساواک با بسیاری از متهمان سیاسی، بخصوص اعضای گروههای چریکی، اگر چه غیر انسانی و غیرقابل توجیه بود اما در مقایسه با آنچه طی سی سال گذشته بر متهمان سیاسی گذشته، "هیچ" بوده است.

به عنوان مثال ای کاش سران جمهوری اسلامی بین نوع دادگاههای برگزار شده برای "محمد مصدق" و "خسرو گلسرخی" با دادگاههایی که خودشان برای کشته شدگان خاوران و همین محاکمه اخیر جمعی از اصلاح طلبان برگزار کردند، خود مقایسه و قضاوت می فرمودند : جلیل بزرگمهر "وکیل تسخیری" مصدق با آزادی نسبی به دفاع از موکل خود پرداخت و به طور نامحدود از حق ملاقات با موکلش بهره مند بود، دادگاه در جلسات متعدد علنی اجازه دفاع به مصدق در برابر اتهامات دادستان نظامی و حتی صحبت علیه شخص شاه را داد و نهایتا مصدق را به 3 سال حبس محکوم کرد اما جمهوری اسلامی تنها در تابستان 67 هزاران زندانی سیاسی را پس از برگزاری دادگاههای 5 تا 15 دقیقه ای بدون وکیل و حق دفاع به جوخه اعدام سپرد؛ در حالی که بسیاری از اعدام شدگان حتی نمی دانستند این جلسه دادگاه است! حالا مقایسه کنید پخش مستقیم دادگاه خسرو گلسرخی از تلویزیون دولتی رژیم پهلوی را با محاکمه نمایشی و عملا پشت درهای بسته اصلاح طلبان؛محاکمه ای که هیچ خبرنگار مستقل و رسانه غیر دولتی خارجی و داخلی حق حضور در آن را نیافت و متهمان نه تنها در جریان بازپرسی که حتی در جلسه دادگاه و در حین دادرسی نیز از همراه داشتن وکیل محروم بودند. باری آنگونه که آن مرجع دلیر و نیک نفس-آیت الله العظمی منتظری- گفته است اینها حتی روی ساواک جنایتکار شاه را سفید کرده اند، من البته بعید می دانم که در وجود و نهاد ترتیب دهندگان این محاکمات نمایشی حتی اندک حیا و وجدانی باقی مانده باشد که با این مقایسه ها و استدلالها بیدار شود!

به هر روی با مرگ آیت الله خمینی و پایان فرآیند انتقال قدرت، سعید امامی و همکارانش ـ نظیر برادر بازجو حسین شریعتمداری- تصمیم گرفتند که راه "تواب سازی و اعتراف گیری" را ادامه دهند. سعیدی سیرجانی از اولین قربانیان باند سعید امامی بود که سرانجام پس از توبه و اعتراف به دست شخص سعید امامی به قتل رسید، جمهوری اسلامی که در دهه شصت و به همان روشهای استالینیستی پیش گفته که جنایتکارانی مانند اسدالله لاجوردی مجری آن بودند از دست گروههایی که آنها را محارب می دانست راحت شده بود این بار با تعریف پروژه های جدید امنیتی مانند تهاجم فرهنگی "هل من مبارز" می گفت؛ حالا نوبت باقی ماندۀ اپوزیسیون مسالمت جو و نویسندگان دگر اندیش بود؛ آنها باید به نقش خود در "تهاجم" فرهنگی "دشمن" اعتراف می کردند حالا مهم نبود که اصلا چنین تهاجمی وجود داشته یا نه !

یکی از پر سر و صدا ترین پروژه های اعتراف گیری و تواب سازی این دوره مربوط به بازداشت 23 تن از نویسندگان نامۀ 90 امضایی به رییس جمهور وقت بود، نویسندگان نامه تنها خواستار "احترام به آزادیهای قانونی مردم" شده بودند اما با دستگیری تعدادی از امضا کنندگان آنها باید اعتراف می کردند که "عامل آمریکا" هستند و در ضمن "مهندس بازرگان و نهضت آزادی با حمایت آمریکا و از طریق طرح بحثهای مربوط به حقوق بشر قصد براندازی داشته اند".

حبیب الله داوران و فرهاد بهبهانی دو تن از این بازداشت شدگان بودند، آنها در دو متن جداگانه که یکی "در مهمانی حاجی آقا" و یکی دیگر "داستان یک اعتراف" نام داشت آنچه بر ایشان گذشته بود را شرح دادند. آنها توضیح می دهند که چگونه از همان ابتدای بازداشت همه تلاش بازجویان و خصوصا جناب سربازجو که "حاجی آقا" نامیده می شده در این جهت بوده است که آنها به موارد اشاره شده اعتراف کنند. خصوصا فرهاد بهبهانی شرح جالب و البته دردناکی از شیوه های شکنجه ای که منجر به "خود شکنی" او شد می دهد- آمیزه ای از شکنجه های جسمی و روحی ـ از شلاق گرفته تا سلول انفرادی، توهین و تحقیر و جلوگیری از رفتن متهم به توالت و حمام. بهبهانی توضیح می دهد که چگونه با قرار دادن او در محیطی ایزوله و نقل قولهای دروغ و مکرر از دیگر بازداشت شدگان و همچنین آمیزه ای از "وعده آزادی و تهدید به اسارت دائم" نهایتا اراده او را از بین می برند و او کم کم جذب بازجوی خود می شود که روزی با او مهربان است و روزی خشمگین !

بهبهانی با صداقتی ستودنی شرح می دهد که چگونه بر اثر شکنجه های جسمی و روحی و فرایند مغز شویی اجباری، آنچنان بی اراده شده بوده است که حتی در دیدار با گالیندوپل فرستاده سازمان ملل که از او در مورد وضعیت زندان می پرسد می گوید "وضع زندان خیلی خوب است و به هیچ وجه شکنجه نشده ام" حاجی آقا حتی بهبهانی را وادار می کند که به خاطر نقض حقوق بشر توسط اسراییل از گالیندو پل و سازمان ملل انتقاد کند!

"تواب سازان و اعتراف گیران" هر چه پیش تر آمدند روشهای جدیدی از شکنجه های نرم افزاری موسوم به شکنجه سفید را نیز آموختند و برای شکستن متهمین و وادار کردن آنها به اعتراف از این شیوه ها استفاده کردند.سلول انفرادی، تهدید، ایزوله شدن و رگبار اخبار دروغ، ورود به مسائل شخصی و ایراد تهمت و افترا تنها بخشی از شیوه های شکنجه سفید هستند، که البته بازجویان محترم عند اللزوم از کلاسیک ترین شیوه شکنجه یعنی آزار فیزیکی نیز استفاده می کنند.

اکنون و به دنبال کودتای 22 خرداد تعداد زیادی از فعالین سیاسی بازداشت شده اند، دهم مرداد ماه دادگاهی بدون حضور خبرنگاران مستقل و بدون حضور وکیل برای آنها برگزار شد و پس از آن بوقهای تبلیغی جمهوری اسلامی در سطح وسیعی به پخش آنچه که "اعترافات ابطحی و عطریانفر" نامیده می شد اقدام کردند و بعد البته روز بعدش هم با لباس زندان این دو را در مصاحبه ای با صدا و سیما شرکت دادند و مثل دیدار بهبهانی با گالیندوپل در ابطحی و عطریانفر هم در دیدار با مصاحبه گر تلویزیون - که کم از بازجویی مزدور نداشت - از وضعیت "بسیار عالی" زندان قدر دانی کردند!

این دیگر حالا رازی فاش شده است که این قبیل اعترافات چگونه و با چه روشی گرفته می شود، ناگفته پیداست که ابطحی و عطریانفر هم این 50 روز را میهمان "حاجی آقا" بوده اند و مفصلا پذیرایی شده اند! اینقدر این به اصطلاح اعترافات ابطحی و عطریانفر مضحک بود که آدم احساس می کرد آنها بازجوها را سر کار گذاشته اند ! مسلما عموم مردم و همه کسانی که این دو را می شناسند و از مواضع پیش از زندان آنها آگاهی دارند نیز به مضحک بودن و دروغین بودن این تغییر موضع پی برده اند.

جبهه مشارکت بهترین تصویر را از این دادگاه به دست داده است: "این حرفها مرغ پخته را هم به خنده می اندازد".

خوشبختانه جامعه ما هم دیگر با اینگونه مسائل برخورد ایدئولوژیک و تنگ نظرانه نمی کند، همه می دانند که هر آدمی تحمل و توانی محدود دارد که ممکن است زیر شکنجه به پایان برسد، این اتفاقی است که برای من، شما یا هرکس دیگری هم می تواند بیفتد. همه موقعیت و وضعیت ابطحی و عطریانفر و دیگران را درک می کنند، کسی بر آنها خرده نمی گیرد، آنها عضوی از "جبهه ملت" محسوب می شوند و دیر یا زود در کنار ملت، مثل فرهاد بهبهانی بازجویان و آمرانشان را رسوا خواهند کرد.

جای تعجب است که به رغم مخالفت بسیاری از کارشناسان و مقامات عاقل امنیتی که اتفاقا دلسوز جمهوری اسلامی هم هستند چگونه این نظام به چنین فضاحتی تن داده است؟ پاسخ این سوال هر چه باشد مسلما با گیجی و تحیر ناشی از ضربه و تو دهنی محکم "جبهه ملت" به "جبهه استبداد و مزدورانش" ارتباطی وثیق و عمیق دارد. دیکتاتور باید بداند این "هنوز اول کار است".

به امید آزادی تک تک زندانیان سیاسی از جمله میردامادی، شریعتی، دادخواه، مومنی، حجاریان، نبوی، میردامادی، امین زاده، رمضان زاده، زید آبادی، عطریانفر گرامی و محمد علی ابطحی عزیز و دوست داشتنی.

مومنی قدرت تکلم و حرکت را از دست داده

2009-08-06T04:42:00.000+04:30

همسر وی که دیروز با وی ملاقات داشته از این وضعیت نگران کننده با روز سخن گفته است.

همسر، برادر و فرزندان عبدالله مومنی روز گذشته در زندان اوین با او در حالی دیدار کردند که این فعال دانشجویی نه قدرت تکلم داشت و نه قدرت راه رفتن.

فاطمه آدینه وند، همسر مومنی که به شدت نگران و ملتهب بود به روز گفت: بچه های من اصلا آقای مومنی را نشناختند و به شدت از دیدن او شوکه شدیم.

وی می افزاید: از زندان اوین او را با ماشین سبز رنگی آوردند؛ از ماشین که پیاده شد اگر من و برادرش او را نمی گرفتیم می افتاد. حتی نمی توانست یک قدم راه برود. کمک کردیم و وارد اتاق ملاقات شدیم.

همسر مومنی با بیان اینکه "آنچه که می دیدیم را باور نمی کردیم" توضیح میدهد: ریش و موهای عبدالله بلند شده و کاملا به هم ریخته و صورتش از فرط لاغری به شدت سیاه شده، زیر چشم ها گود رفته و کبود بود.

خانم ادینه وند می افزاید: صدای عبدالله به شدت لرزان بود و اصلا قدرت حرف زدن نداشت و بچه ها از دیدن وضعیت او به شدت ترسیده و فقط گریه می کردند و مدام می پرسیدند چه بلایی سر بابا اومده؟

به گفته او عبدالله مومنی تعادل روحی و روانی نداشت و فقط احوالپرسی می کرد و مدام می گفت "جای من خوب است".

خانم آدینه وند با بیان اینکه "اگر جای او خوب است پس چرا به این شکل درآمده" می افزاید: تنها چیزی که عبدالله گفت این بود که دو روزست روزه ام. ما دیگر هیچ چیزی از او نشنیدیم.

وی با بیان اینکه همسرش همچنان در انفرادی است و بازجویی او تمام نشده می گوید: همسرم شدیدا تحت فشار روحی و جسمی و شکنجه است و نزدیک 20 کیلو وزن کم کرده است.

خانم آدینه وند تاکید می کند: آن کسی که امروز دیدیم اصلا عبدالله مومنی نبود؛ فقط یک پوست و استخوانی بود که تعادل روحی و روانی و قدرت حرف زدن وایستادن و راه رفتن نداشت.هیچ چیزی از عبدالله نمانده است.

به گفته همسر مومنی این ملاقات فقط ده دقیقه و در حضور بازجوی این فعال دانشجویی صورت گرفته و بازجو با قرار دادن ضبط صوتی روی میز تمام مکالمات را ضبط کرده است.

همسر مومنی با بیان اینکه "بچه ها شوکه شده و ترسیده اند" می گوید: از وقتی برگشته ایم بچه ها فقط در حال گریه کردن هستند و نگران پدرشان که چه اتفاقی افتاده و نمی توانیم آنها را آرام کنیم.

وی با انتقاد شدید از وضعیت همسرش می افزاید: امروز که گریه بچه ها و وضعیت عبدالله را دیدم به بازجو گفتم آیا این حق ماست در زندگی که 5 شهید داده ایم و عزیزانمان رفته اند تا ما در آرامش زندگی کنیم؟ اکنون با این آدم چه کرده اید؟ چه بلایی سر او آورده اید؟

بازجوی مومنی هیچ پاسخی نداده و زود ملاقات را به پایان رسانده و مجددا مومنی را با ماشین سبز برده اند.

خانم آدینه وند می گوید: یکبار صدام زندگی مرا نابود کرد و شوهرم رفت و شهید شد که بچه های این مملکت و ما در آرامش زندگی کنیم. امروز با دیدن عبدالله در آن وضعیت، باز صدام جلوی چشمان من زنده شد. چیزی از عبدالله من نمانده و من متاسفم که اینها مدام دم از عدالت میزنند و اینگونه رفتار می کنند.

خانم مومنی که به شدت نگران و ملتهب است، توان صحبت بیش از این راندارد. روز سه شنبه نیز عبدالله مومنی را مجبور کرده بودند با همسرش تماس گرفته و از او بخواهد هیچ گونه مصاحبه و اطلاع رسانی درباره او انجام ندهد. در این تماس تلفنی مومنی با لحنی به شدت عصبی و صدایی لرزان از همسرش خواسته بود: "به جای مصاحبه درباره پرونده و وضعیت من، به بچه داری بپرداز."

فاطمه ادینه وند با بیان اینکه "این اولین بار نیست که عبدالله مومنی بازداشت و زندان انفرادی را تجربه می کند اما لحن صدای او و نحوه صحبتهایش نشان می داد که شدیدا تحت فشار قرار دارد"، نسبت به زیر فشار بودن فعالان سیاسی برای اعتراف ساختگی هشدار داده و گفته بود: "من در پایان تماس تلفنی به عبدالله تاکید کردم که مبادا از قرص هایی که به آقای ابطحی دادند و او را مجبور به اعتراف ساختگی کرده‌اند بخورد."

این مصاحبه چنان بازجو ها را به هراس انداخت که این زندانی را که بیش از 50 روز است در انفرادی و در شرایط ایزوله کامل و تحت شدیدترین فشارهای روحی و جسمی قرار دارد مجبور کردند با همسرش تماس بگیرد و با عصبانیت از او بخواهد هیچ گونه مصاحبه و پیگیری در باره پرونده و وضعیت او انجام ندهد.

نامه فرزندان مومنی

در 12 مرداد امسال حمیدرضا و امیر رضا مومنی، فرزندان عبدالله مومنی نامه ای برای پدرشان نوشته بودند که در آن خطاب به عبدالله مومنی آمده بود:

پدر جان سلام؛

فصل تابستان برای همه مردم، لااقل دانش‌آموزان، روزهای نشاط و سفر و تعطیلات است، همه در كنار پدر و مادر راهی سفر می‌شوند و خاطره‌های خوشی را برای باقی سال به ذهن می‌سپارند. اما این فصل برای ما دو برادر و فرزندان همه فعالان سیاسی در بند كه تنها به دلیل دفاع از مطالبات شهروندی در زندان به سر می‌برند، تلخ شده است. این تلخی را اولین بار نیست كه می‌چشیم، حداقل برای ما این سومین تابستان تلخ است، تابستان 82، 86 و اكنون تابستان تلخ 88. تابستان 82 خوب نمی‌دانستیم كه چرا تو پدر باید راهی زندان شوی، تابستان 86 اما بی‌گناهی‌ات را درك كردیم، درست آن موقع كه برای بردنت به خانه‌مان آمدند، هر دو بار بی‌آنكه اتهامی ثابت شود و دادگاهی برایت برگزار شود، آزاد شدی و ما باز هم فهمیدیم كه تنها گناه پدرمان دفاع از آزادی است. اما این بار جرم تو چیست، پدر؟ جرم تو شركت در انتخابات است، این بار می‌دانیم كه تو نه به بهانه تحریم انتخابات بلكه به دلیل رای دادن بازداشت شده‌ای. اكنون 40 روز از زندانی شدنت می‌گذرد و ما هر لحظه بی‌قرار این سوال را در ذهن‌مان تكرار می‌كنیم كه راستی بابا كی آزاد می‌شود؟ جرم یك معلم آزاداندیش چیست؟ اما باز هم جوابی نداریم، تنها چشم به آسمان دوخته‌ایم و از تنها پناهگاه‌مان خدا یاری می‌طلبیم تا تو پدر و دیگر مردانی كه مانند تو می‌اندیشند، آزاد شوند چراكه خداوند همه انسان‌ها را آزاد آفریده است.

نامه همسر مومنی

همسر مومنی نیز در نامه ای سرگشاده برای همسرش نوشته است: "نمی‌دانم تو را به كدامین گناه ناكرده به زندان افكنده‌اند ولی این را نیك می‌دانم كه راهی كه برادر شهیدت پیمود، تو را بر آن داشت كه در راه اعتلای ایران و رعایت حقوق شهروندی و نیل به آزادی گام‌برداری و از حریم‌شكنان آزادی هراسی به دل راه ندهی."

در نامه خانم آدینه وند آمده است: "راستی این روزها به این می‌اندیشم كه برادر شهیدت برای آنكه من و فرزندانم در این كشور زندگی آرام و ارزشمندی داشته باشیم خود را به كشتن داده بود اما امروز كه آرامش زندگی‌ام را از دست رفته می‌بینم و تو را در زندان، وحشت وجودم را فرامی‌گیرد. نمی‌دانم چرا سارقان مسلح و قاچاقچیان موادمخدر اجازه ملاقات با خانواده‌های خود را دارند اما آنهایی كه برای حقوق شهروندی و آزادی انسانی به زندان افتاده‌اند حق دیدار با خانواده را ندارند و بدون حقوق حداقلی در زندان به سر می‌برند. مگر گناه تو دفاع از حقوق شهروندی و استقلال و حاكمیت ملی نیست؟ آیا این جرم است؟ آیا خونی كه این روزها بر خیابان‌های تهران ریخته شد، در راستای اجرای قانون اساسی بود؟"

عبدالله مومنی پیش از این چندین بار به خاطر فعالیت های حقوق بشری و دانشجویی به زندان رفته است؛ او از جمله در ۱۸ تیر سال ۱۳۸۶ پس از حمله مسلحانه نیروهای امنیتی به دفترسازمان دانش آموختگان بازداشت و وقتی آزاد شد بسیار لاغر و ضعیف شده بود؛ ۱۴ کیلو وزن کم کرده و به شدت بیمار بود. خود وی تا کنون درباره علت این بیماری در زندان در مجامع رسمی سکوت کرده است.

صف آرائی بزرگترین مراجع نجف و قم در برابر دادگاه فرمایشی

2009-08-06T04:33:00.000+04:30

خلاصه:
بیدادگاهی سراسر دروغ به نام دادگاه بنا و بخشنامه صادر می کنند، کسی حق ندارد دادگاه را مورد نقادی قرار دهد و هرکه چنان کند مورد بازخواست قرار می گیرد. (اطلاعیه شعبه 15 دادگاه انقلاب) اما غافل اند که این فریاد بریدنی نیست. مراجع بزرگ قم و نجف را نمی توان از تظلم خواهی برحذر داشت. هنوز مهر نامه دادگاه انقلاب خشک نشده است که آیت الله محقق داماد در نامه ای کم سابقه به آیت الله شاهرودی خاطر نشان می کند که مرجع بزرگ نجف این بیدادگاهها را شرم آور می داند.

محمد تهوری:

آن روز که کیهانیان و ولایت مداران قلم را به شمشیر گداخته علیه مراجع قم و نجف، تبدیل کرده و هر روز ناروایی تازه به مراجع بزرگی همچون آیات عظام منتظری، سیستانی و صانعی نسبت می دادند، و دادستان و قاضی ای نبود که به این هتاکی ها پایان دهند، نویسندگان هتاک را فرض بر نابود کردن بنیان اجتماعی مراجع بود تا با شکستن قداست آنها، شکافی عمیق بین مردم و علما بگشایند تا در بزنگاههای تاریخی این نقطه اتکاء سست و بی پایه شود.

امروز همان روز است که آنها باید خوشه چینی کنند ولی حاصل کارشان صدای رسایی است که بنیان نامشروع شان را به لرزه در آورده است. نتیجه 20 سال هتاکی آنها، نه از قداست و بزرگی اینها کاست، نه خللی در جایگاه اجتماعی آنها وارد کرد، شاید بتوان گفت اینک آنکه باید، عزیز ماند و آنکه لایقش نبود رسوا، دست و پایی برای ماندن می زند که عزت انسانها به عمل آنهاست نه به مجیز گویی این و آن.

بیست سال پیش فقیه عادل شورای نگهبان احمد جنتی در نماز جمعه تهران، مرجع بزرگ نجف حضرت آیت الله العظمی سیستانی را «مرجع انگلیسی» خواند و بر او تاخت. چهارده سال قبل مرجع بزرگ قم حضرت آیت الله العظمی منتظری را به دنبال انتقادی دلسوزانه که هر روز در هر کوی و برزنی شنیده می شود، به حصر کشیدند و از هتاکی ذره ای فرو گذار نکردند. در آن روی سکه، حجت الاسلامی را یک شبه آیت الله و شبی دیگر بر قامت اش قبای مرجعیت آویزان کردند و روزی هزار بار بر مطلقه بودن مقام اش سخن راندند و فکر کردند با سر دادن شعار "هم رهبری – هم مرجعی" می توانند، مرجعیت را به انحصار در آورند و هر استفاده ای می خواهند از این مقام ببرند. ولی آنکه در میان مردم باقی ماند از جنس مراجع دولت ساخته و سهمیه بسیج نبود.

آنها بر مراجع بزرگ تاختند تا امروز مردم احساس بی پناهی کنند و هر چه می خواهند به نام شرع بر گرده مردم سوار کنند، ولی امروز آنچه می خواستند نشد. مراجع بزرگ نجف و قم، قلع و قمع بنام شرع را از مدعیان شریعتمداری بر نمی تابند و لب فرو نمی بندند و چه گرم با استقبال مردم مواجه اند.

بیدادگاهی سراسر دروغ به نام دادگاه بنا و بخشنامه صادر می کنند، کسی حق ندارد دادگاه را مورد نقادی قرار دهد و هرکه چنان کند مورد بازخواست قرار می گیرد. (اطلاعیه شعبه 15 دادگاه انقلاب) اما غافل اند که این فریاد بریدنی نیست. مراجع بزرگ قم و نجف را نمی توان از تظلم خواهی برحذر داشت. هنوز مهر نامه دادگاه انقلاب خشک نشده است که آیت الله محقق داماد در نامه ای کم سابقه به آیت الله شاهرودی که آخرین روزهای ریاست بر دستگاه قضائی را برعهد دارد، خاطر نشان می کند که مرجع بزرگ نجف این بیدادگاهها را شرم آور می داند.

محقق داماد اینگونه می نویسد: " از منابع موثقي شنيدم که يکي از مراجع تقليد معاصر که از راه دور محاکمه‌اي که از سيماي ايران پخش مي‌شد پيگيري مي‌كردند، به همان منبع فرموده بودند که بهتراست لااقل اين محاکمات را که ننگي است براي قضاي اسلامي!! از تلويزيون پخش نشود." پیگیری های "جرس" حاکی است که این مرجع نشسته در راه دور، زیاد هم دور نیست و اگر چه کمتر در مسایل سیاسی وارد می شود ولی نمی تواند بر عملی که وهن اسلام و شریعت نبوی است لب فرو بندد. و او کسی نیست جز آیت الله العظمی سید علی سیستانی مرجع اعلم ایرانی حوزه نجف، که اینگونه محاکم را ننگی بر قضای اسلامی می داند.

بیست سال است تلاش می شود استقلال حوزه از قدرت، با کنار نهادن مرجع اعلم قم، قبای مرجعیت را به تن کسانی کنند که رام رهبر باشند و نمک گیر عطایای مستقیم و غیر مستقیمش. ولی آنکه امروز حرف اش برای همه مذهبیون حجت و برای غیر مذهبیون محترم است، آیت الله العظمی منتظری است. و ایشان طبق سنت مراجع بزرگ حوزه، به وقت زیر سوال رفتن دین، سکوت را بر خود حرام می کند.

آیت الله العظمی منتظری اعتراف گیری ها که مبنای محاکمه بازداشت شدگان قرار گرفته، را از اساس مخالف شرع و قانون می داند و می گوید: اعتراف گیری با وارد کردن فشارهای روحی و جسمی از منکرات و گناهان بزرگ به حساب می آید و از نظر شرعی و قانونی جرم قطعی خواهد بود. كه مباشران و متصديان و آمران آنها بايد محاكمه و تعزير شوند، و از‏ ‏طرفى هيچ محكمه صالحى نبايد و نمى تواند كسى را بر اساس اين گونه‏ ‏اعترافات و مصاحبه ها محكوم به حكمى نمايد.

ایشان کلام اش را به نقل روایتی از امام صادق (ع) تکمیل می کند که از حضرت امیر (ع) نقل فرموده اند: "هر كس با‏ ‏تهديد و تخويف و يا در زندان به چيزى اقرار نمايد، نبايد بر او حدى‏ ‏جارى شود." (وسائل الشيعة ، كتاب الحدود). و در روايت ديگر نقل شده كه آن‏ ‏حضرت فرمودند: "هر كس در اثر ترساندن يا ضرب و كتك و يا در زندان‏ ‏به كارى كه موجب حد است اقرار نمايد، نبايد آن حد بر او جارى شود."‏ (دعائم الاسلام ، ج 2، ص 466)

دیگر مرجع حوزه که در امتداد اندیشه بزرگان حوزه قم و نجف عمل نامشروع حاکمان مدعی شریعتمداری را به چالش کشیده است، آیت الله العظمی صانعی است. او نیز در این بزنگاه لب به سخن گشوده و گفته است: دادگاهي که هويت و چگونگي آن از پيش مشخص بود،تا جايي که شاهديم نه تنها به مردم، بلکه به نخبگان آنان و کساني که عمر و جواني خويش را وقف خدمت به اسلام، انقلاب و جمهوري اسلامي نموده اند، نيز رحم نکردند و آنها را با انواع فشارهاي روحي و رواني و نگه داشتن طولاني مدت در سلول هاي انفرادي و قطع ارتباط با خارج از سلول و بي خبر نگه داشتن از همه مسائل روبرو ساختند و مهمتر از همه، خانواده هاي بي گناه آنها را از سرنوشت عزيزانشان بي خبر گذاشتند.

این فقیه عالیقدر با توجه به آيه شريفه قرآن، که به طور صريح و روشن هرگونه اعتنا به ستمکاران و ظالمان و اعتماد بر آنان را به خاطر جهاتي از جمله افزايش جرأت ظالمان و سرکوبگران آزادي هاي خداداي، گناهي خطرناک دانسته، گفته: با عنايت به کتاب و سنت و عقل، بر‌خود لازم مي دانم که يک وظيفه شرعي و حکم الهي را در شرائط امروز و مخصوصاً در رابطه با جلسه دادگاه حدود يک صد نفر از متهمان تذکر دهم. دادگاهي که اگر نگوييم در نظام قضايي جهان کم سابقه است، حد اقل در قضاي اسلامي بي سابقه و بدعتي نو به شمار مي آيد و قطعاً با گناهاني همراه مي باشد.

آیت الله صانعی در این خصوص کلامی از امير المؤمنين (عليه السلام) نقل می کند که می فرمایند: اقرار در زندان و حبس اعتبار نداشته و ندارد، و نه از آن جهت که عمده اعترافات گرفته شده، اقرار در حق ديگران است، که نه تنها بي ارزش، بلکه افترا و تهمت، معصيت کبيره و بر خلاف همه قوانين، حقوق و کرامت انسان هاست و همه کساني که به نحوي در نشر اين گونه اعتراف ها دخيل بوده اند، در گناه آن ها شريک و سهيم مي باشند و همه آن ها مستوجب عذاب افترا و تضييع آبروي مردم هستند، موضوعي که در اسلام از جان انسانها بالاتر است و خواه ناخواه در زماني نه چندان دور، قبل از جزاي آخرت، کيفر و جزاي عمل خائنانه خود را در اين دنيا ودر محکمه اي صالح و عادلانه خواهند ديد.

امروز روز امتحان مدعیان حکومت دینی است تا موضع شان را در برابر موضع شفاف بزرگترین مراجع قم و نجف، روشن کنند. آیا محاکم قرون وسطایی پایان می یابد. امروز ساعتی پس از انتشار بیانیه مراجع بزرگ قم، شعبه 15 دادگاه انقلاب اسلامی، در نخستین عقب نشینی، جلسه دوم محاکمه بازداشت شدگان را که قرار بود روز پنج شنبه برگزار شود، به روز شنبه هفته بعد موکول کرد. قرائن حاکی از ان است که بازتاب بسیار منفی شوی تلویریونی دادگاه فرمایشی به حدی است که احتمال لغو کامل آن برای فرار حکومت از بن بست خودساخته به شکل جدی مطرح شده است. نتایج مقاومت سبز مردم بتدریج آشکار می شود. خانه عنکبوت سست تر از آن است که پنداشته می شود.

محاکمه صلواتی یا قاضی صلواتی؟ ابراهیم نبوی

2009-08-06T04:31:00.000+04:30

جناب آقای قاضی صلواتی

اینجانب سید ابراهیم نبوی، موکل آقای نعمت احمدی وکیل پایه یک دادگستری، از سوی آن شعبه محترم قضائی، احضاریه ای به تاریخ نهم تیرماه 1388 دریافت نموده که این احضاریه توسط فکس بسرعت به من اطلاع داده شد و قرار بود، اینجانب در معیت وکیل محترم خود، در روز مقرر در محل مقرر حاضر شوم، ولی چنانکه مستحضر هستید، برخلاف انتظار، وزارت کشور جمهوری اسلامی به جای اینکه نام آقای میرحسین موسوی را به عنوان برنده انتخابات معرفی نماید، به دروغ و در اثر تبانی با شخص مجرم به اسم محمود احمدی نژاد، نام وی را به عنوان رئیس جمهور اعلام نموده و به همین دلیل سفر اینجانب جهت حضور در دادگاه نیز به تعویق افتاد، چون مجبورم برای اصلاح این اشکال وزارت کشور، در خارج از کشور یا اگر محل مناسبی با دسترسی به اینترنت در اوین آماده شود، در آنجا فعالیت کنم.

به قرار اطلاع جنابعالی وکیل اینجانب را مدتی در بازداشت نگه داشته و با او به عتاب سخن گفته اید، در حالی که این کارتان اصلا کار خوبی نبوده است، البته اگر شما با ایشان مشکلی دارید، به من مربوط نیست، شما می توانید ایشان را به صد سال زندان هم محکوم کنید و حتی بدون دادگاه زندانی کنید، من که وکیل ایشان نیستم، ایشان وکیل من است، ولی فی الحال اینجانب در عسر و حرج می باشم و تا وقتی آقای احمدی نژاد ریاست جمهوری را غصب نموده و حق آقای میرحسین موسوی را خورده و دو قورت و نیم آب هم بالاش، من برای حفظ کیان مملکت نمی توانم به این زودی به ایران برگردم و از شما به عنوان رئیس شعبه، تا زمان رفتن آقای احمدی نژاد و ریاست جمهوری آقای موسوی تقاضای استمهال می نمایم. از همین رو و با توجه به هماهنگی با جناب آقای نعمت احمدی در مورد جرائم اینجانب که کلا در فاصله سالهای 1377 تا 1379 رخ داده است، موارد زیر را توضیح می دهم.

یک: قاضی اول اینجانب که دستور بازداشت من را داد و یک روز هم مرا بازجویی کرد، یعنی آقای قاضی مقدس ترور و مرحوم شده و شخص ترور کننده نیز اعدام شده و هنوز پرونده من باز است. من می ترسم تا من به تهران برسم شما و قاضی مرتضوی تشریف برده باشید به ولتای علیا و یا به رحمت ایزدی رفته باشید و پرونده هنوز باز باشد، این پرونده را اینقدر باز نگذارید، خدای ناکرده سرما می خورد. به همین دلیل و دلایل دیگر درخواست می کنم زیاد عجله نکنید و فرض کنید که پرونده من هم مثل پرونده قتل های زنجیره ای سی چهل سال وقت رسیدگی لازم دارد.

دو: شاکیان من یکی شان رئیس صدا و سیما بود که حالا رئیس مجلس است، آن یکی رئیس قوه قضائیه بود که حالا عضو شورای نگهبان است، یکی شان مسوول نیروی انتظامی بود که خودش به اتهام ارتباطات مشکوک با چند بانوی محترم برکنار شده، یکی نماینده اقلیت مجلس بود، که حالا نماینده اکثریت مجلس سابق شده است. یکی از کسانی که من به اتهام توهین به او بازداشت شدم، آقای هاشمی رفسنجانی است، که حالا بخاطر توهین به او باید به من جایزه بدهید. یکی دیگر از شاکیان من مدیرمسوول یک روزنامه محافظه کار بود که روزنامه او هم توقیف شده و حالا نه شاکی که متهم است. با همه این احوال می خواهم ببینم آیا باز هم کسی از من شکایتی دارد؟ اصلا شاکیان یادشان هست که از من شکایت کردند؟ یک دفعه نکند راه بیفتم و با هزینه کردن حداقل یک میلیون تومان بیایم تهران و ببینم هیچ کس از من شاکی نیست و تبرئه بشوم و آبرویم پیش مردم برود.

سوم: از آن قاضی محترم صلواتی درخواست می گردد با عنایت به اینکه در حال حاضر این متهم بالفطره به قول آقای مرتضوی که در هنگام دستگیری اینجانب 33 سال داشت و در هنگام صدور حکم 35 ساله شده و وقتی 40 ساله بود، محکوم به هشت ماه زندان می باشم، و ایشان مرا یک بار از بلژیک احضار کرد و حالا در 45 سالگی باز هم قصد محاکمه مرا دارد، و برای اینکه من هشت ماه زندان بروم احتمالا باید هجده سال انتظار بکشد و بکشم، اول برای من یک محل در زندان آماده کنید تا من برگردم، چون برحسب اطلاع واصله از سخنگوی ناجا و قوه قضائیه فعلا 1500 زندانی در اوین منتظر محاکمه اند و با این وضع که پیش می رود، به نظر می رسد تا زمانی که من به تهران برسم، 15 هزار زندانی بلاتکلیف باشند، با این اوضاع به من حق بدهید که حداقل در لیست انتظار بمانم تا وقتی سلول زندان خالی شد به تهران( منظور همان اوین است) برگردم، یا لااقل بفرمائید واحد اماکن قوه قضائیه برای اینجانب یک منزل مسکونی در همان حوالی اوین و درکه اجاره کند، تا وقتی به تهران رسیدم علاف نشوم. ضمنا به صاحب خانه بگوئید که من شب ها دیر به خانه برمی گردم، نگران نشود.

چهارم: جناب آقای قاضی صلواتی( صلوات الله و سلام علیه) در جریان می باشند که ما حداکثر جرم مان اهانت به فلان نماینده مجلس یا اهانت به صدا و سیما و اهانت به رئیس قوه قضائیه است، در حالی که طی ده سال گذشته در سایه امنیت و عدالت موجود در کشور کار به جایی رسیده است که اهانت به رئیس جمهور و همینطور بروید بالاتر، یکی از فعالیت های طبیعی روزانه و شبانه میلیونها ایرانی است. این طور نباشد که ما بیاییم آنجا و محاکمه علنی برگزار شود و مردم وقتی جرایم ما را می شنوند، ما را مسخره کنند. برای خود آن قاضی هم خوب نیست که ما زندانی بشویم و صدها هزار نفر به جرم اغتشاش و اقدام علیه امنیت ملی تحت تعقیب باشند و رئیس جمهور سابق و روسای مجلس سابق و نمایندگان سابق مجلس و رئیس مجلس خبرگان و اعضای شورای تشخیص مصلحت نظام و رئیس آن جرم شان ایجاد اغتشاش باشد، بخدا ما خجالت می کشیم، لااقل برای ما یک جرم سنگین مثل محاربه یا هواپیماربایی یا خیانت جنگی جور کنید که جلوی ملت متهم ایران سرافکنده نباشیم.

پنجم: به اطلاع قاضی صلواتی می رسانم که زمانی که بنده متهم شدم هنوز طالبان در افغانستان بود و صدام رئیس جمهور عراق بود و اسلام گراها در ترکیه سرکار نرفته بودند و پاکستان دست ژنرال مشرف بود، در این مدت بیل کلینتون کنار رفت و بوش سرکار آمد و عملیات یازده سپتامبر اتفاق افتاد و دو حکومت به فاصله دوازده متری دادگاه انقلاب عوض شد، شما هنوز ما را ول نمی نمائید؟ با توجه به همه این راستاهایی که عرض کردم، خواهشمند است دستور فرمائید یک بار دیگر پرونده اینجانب را مطالعه نمایید که اگر باز هم نظرتان بر ادامه محاکمه بود، در صورت امکان وکیل اینجانب یا یکی از وکلا که اکثرا زندانی هستند، به جای ما زندان بروند، تا اگر عمر من و آقای مرتضوی و قاضی صلواتی باقی بود، ما هم برگردیم و اگر زنده بودیم زندان برویم، در غیر این صورت اینجانب در اینجا منتظر نتیجه انتخابات ریاست جمهوری می باشم.

با تقدیم احترامات فائقه آتشین

سید ابراهیم نبوی

مددجوی زندان اوین، 209، 248 و چند جای دیگر

29 تیرماه 1388

براي آنكه با مردم برخورد نشود عصر دوشنبه از ماشين پياده نشدم/ اعتمادملي منتقد دولت است

2009-08-06T04:29:00.000+04:30

سحام نيوز :‌ دبيركل حزب اعتمادملي امروز در جمع تعدادي از اعضاي شوراي مركزي با تكذيب خبر منتشر شده در برخي از رسانه ها درباره حضور وي در تجمع عصر دوشنبه گفت : " احساس كردم اگر از ماشين پياده شوم براي مردم حادثه تلخي روي مي دهد چرا كه اگر من پياده مي شدم مردم دور من جمع مي شدند و با انها برخورد مي شد و حادثه اي روي مي داد و بنابر اين دليل بود كه من از ماشين پياده نشدم ."
مهدي كروبي در دیدار جمعی از اعضای شورای مرکزی حزب اعتمادملی ضمن تبریک اعیاد شعبانیه با تاكيد بر اينكه گاهي رسانه ها حرف هايي غير واقع را منتشر مي كنند گفت : "‌ بنده براي شركت در مراسم فاتحه خواني ان هم از مسيري كه محافظين ونيروي انتظامي براي من تعيين كرده اند به سمت مسجد نور رفتم ولي هنگامي كه به اطراف انجا رسيدم شاهد ان بودم كه نيروها در خيابان ايستاده بودند و مردم نيز حاشيه خيابان رفت و امد مي كنند و تجمع هاي كوچكي نيز شكل گرفته است ولي من ماشين را متوقف نكردم چرا كه احساس كردم اگر از ماشين پياده شوم براي مردم حادثه تلخي روي مي دهد چرا كه اگر من پياده مي شدم مردم دور من جمع مي شدند و با انها برخورد مي شد و حادثه اي روي مي داد و بنابر اين دليل بود كه من از ماشين پياده نشدم . چرا كه من مصلحت مردم را در نظر گرفتم و نه به خاطر رعايت حال دولت اين كار را كرده باشم ولي متاسفانه برخي از روزنامه ها نوشتند كه من پياده شده و مردم را نصيحت كرده ام كه اين طور نبوده است . "
كروبي افزود : " من نمي دانم كه چرا مسئولان قصد دارند تا با اين شيوه هاي رعب و وحشت مردم را خاموش كنند. وي تاكيد كرد : " كساني كه مي گويند از پشتياباني مردم برخوردارند چرا اين قدر نيرو به خيابان مي آورند كه وقتي حتي كسي قصد ان دارد كه به مراسم فاتحه اي برود با چنين صحنه هايي رو به رو شود ." وي راهكار خروج از چنين شرايطي را استفاده از نظرات عقلاو نخبگان كشور در عرصه مديريتي دانست و گفت : " تنها راه حل مديريت اين است كه از نظرات عقلا و نقطه نظرات انان استفاده شود . چرا كه به اعتقاد ما با تهديد و ارعاب و دستگيري نمي توان مشكلات را حل كرد بلكه بايد با رافت و مهرباني به حل آنها پرداخت و در همين راستا بايد به وضعيت آسيب ديدگان حوادث اخير رسيدگي كرد . بنابراين با اين دستگيري ها و برنامه هاي تلويزيوني مشكلي حل نمي شود بلكه بايد با بزرگان گفت و گو و مشورت كرد و به مسئله خاتمه داد . " كروبي با انتقاد از شكل گيري فضاي پليسي در كشور گفت : "‌ به اعتقاد من پليسي كردن فضاي كشور به نفع مصحلت ملي نيست و حتي برگزاري چنين دادگاههايي و يا دستگيري هاي گسترده منافع ملي را در خطر قرار مي دهد و حتي نتيجه عكس دارد چرا كه اين اخبار در تمام دنيا منعكس مي شود . " وي همچنين ضمن انكه آرزو كرد محمد قوچاني سردبير روزنامه اعتمادملي هر چه سريعتر آزاد شود به فعاليت كميته مشترك كروبي و موسوي براي پيگيري حقوق بازداشت شدگان و آسيب ديدگان حوادث اخير اشاره كرد و گفت : "‌اميدوارم اين كميته كه آقايان الويري و اميني از طرف بنده عضو آن هستند فعال تر شود و با اطلاع از اوضاع مصدومين و آسيب ديدگان و بازداشت شدگان بتوانيم در حد توان پيگير كارهاي انان باشيم ."
ما منتقد دولت دهم هستيم
كروبي ديروز بيش از هر چيز بر تقويت كار حزبي تاكيد داشت . او گفت : " هر چند كه چنين اوضاعي بر ما تحميل شده است ولي هيچ گونه تزلزلي در ادامه كار حزبي ما به وجود نخواهد آمد و حتي من احساس مي كنم كه مسئوليتمان دشوار تر و جدي تر از آن شده است كه قبلا بر عهده داشتيم . بنابراين بايد ضمن حفظ ارتباطمان با نخبگان حوزوي و دانشگاهي و با همكاري نيروهاي حزبي و غير حزبي به تقويب بخش هاي مختلف حزب بپردازيم و بخش هاي غير فعال را تقويب كنيم . مي توانيم از فرصت هاي متفاوت چون ماه رمضان ،‌اعياد مذهبي و يا سالگرد دولت براي برگزاري همايش و جلساتي استفاده كنيم . " وي با اشاره به مشي حزب و روزنامه اعتمادملي گفت : "‌ روزنامه بايد با رعايت چارچوب قوانين جاري كشور فعاليت كند و البته اين را بايد بگويم كه ما منتقد دولت احمدي نژاد هستيم و انتقادات و اشكلاتي داريم كه بيان مي كنيم و البته به روند برگزاري انتخابات اشكلاتي داريم . بنابراين روزنامه اعتمادملي هيچ گاه به دنبال مدح و ستايش دولت نيست و حزب نيز رقيب دولت است كه با رعايت انصاف و تقوي به ادامه كار خود مي پردازد . "
وي تاكيد كرد : "‌حزب اعتمادملي در چارچوب اسلام و آرمان هاي انقلاب اسلامي و امام خميني (ره) به فعاليت خود در جهت حفظ جمهوري اسلامي ادامه مي دهد ." بنابراين كروبي با تاكيد بر اينكه هيچ گاه حزب اعتمادملي تعطيل و يا منحل نخواهد شد گفت :" اين حزب هيچ گاه تعطيل نمي شود و با جديت به فعاليت خود ادامه مي دهد . البته در همين راستا در حزب پالايش نيروها را خواهيم داشت و از نيروهاي جديدي نيز دعوت مي كنيم و در اين جهت نيز همه بايد به يكديگر كمك كنيم تا تدابيري بيانديشيم كه چگونه حزب به تداوم كار تشكيلاتي خود بپردازد . " وي همچنين در همين جلسه با اشاره به تداوم كار روزنامه اعتمادملي در چارچوب قانون گفت : "‌روزنامه بايد منعكس كننده مواضع حزب و اخبار در چارچوب قانون باشد . " وي همچنين خواستار فعال تر شدن اركان حزب شد و گفت : "‌بايد حزب فعال شود و در موارد مختلف موضعگيري كند و بيانيه هايي داشته باشد "
دبيركل حزب اعتمادملي در جلسه سه ساعته اي كه با همراهان حزبي خود داشت به همفكري با انان درباره راهكارهاي تقويت و انسجام حزب پرداخت و در اين راستا كميته اي كه براي پيگيري بررسي فعاليت حزب در اينده تشكيل شده بود تقويت شد . بنابراين اسماعلي گرامي مقدم ، الياس حضرتي و مسعود سلطان فر با پيوستن به ابولفضل شكوري ، محمدرضا نوري شاهرودي ، رسول منتجب نيا ، محمدرضا خباز ، ابوالفضل كزازي و محمد باقر ذاكري كميته اي نه نفره را دراين جهت تشكيل دادند .

دفتر انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران پلمب شد

2009-08-06T04:23:00.000+04:30

بنا به اخبار رسیده به «موج سبز آزادی» دفتر انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران پلمب شده است.

دفتر بزرگترین نهاد روزنامه‌نگاران ایران در شرایطی با حکم قضایی پلمب می‌شود که این انجمن پیش از این اعضای خود خواسته بود برای شرکت در نوبت دوم مجمع عمومی، ساعت 11 صبح فردا در دفتر این انجمن گرد هم آیند.

خبر تکمیلی: سایت نوروز خبر داد که 5 مامور با حکمی که به امضای سعید مرتضوی، دادستان تهران رسیده بود شبانه اقدام به پلمپ ساختمان انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران کردند. ماموران دادستانی ساعت 9 شب به محل انجمن صنفی روزنامه نگاران مراجعه کرده و در حالی که مشغول فیلمبرداری از ساختمان انجمن بودند، نه تنها این ساختمان بلکه ساختمان تعاونی مسکن انجمن را هم پلمپ کردند.پلمپ انجمن صنفی روزنامه نگاران در حالی صورت میگیرد که فردا ( پنج شنبه) زمان برگزاری مجمع عمومی انجمن بود. بدرالسادات مفیدی در همین رابطه به خبرنگار نوروز گفت: از آنجاییکه پلمپ انجمن شبانه صورت گرفته است، احتمالا تعداد زیادی از روزنامه نگاران از این موضوع مطلع نشده اند، بنابراین فردا پیش از ساعت 11 در محل انجمن حضور خواهم یافت تا دوستان روزنامه نگار را در جریان این واقعه قرار دهم.

باراک اوباما و مشروعیت دولت احمدی نژاد

2009-08-06T04:20:00.000+04:30

دولت ایالات متحده آمریکا اعلام نموده است که با دولت احمدی نژاد را مذاکره خواهد کرد و بدون قضاوت در مورد مشروعیت دولت دهم به عنوان یک مسئله داخلی ، برای او پیام تبریک نخواهد فرستاد.
پیش از این نیز دولت های آلمان ، فرانسه و انگلیس نیز اعلام کرده بودند برای محمود احمدی نژاد پیام تبریک نخواهند فرستاد.
دولت آمریکا امیدوار است بعد از سه دهه تیرگی روابط شرایطی ایجاد گردد تا اختلافات میان ایران و آمریکا کاهش یابد. اما حوادث پس از انتخابات شرایط ویژه ای را رقم زده است.
آمریکا می تواند همچون سه دهه پیش در انتظار تغییرات بنیادین در ایران باشد و یا با در دست گرفتن ابتکار عمل دولت ایران را مجبور به تغییر رفتار نماید.
به نظر می رسد اوباما راه دوم را برگزیده است. او تغییرات را در ایران دنبال می کند اما در نقش یک ناظر بی طرف رفتاری را در پیش می گیرد که اتفاقن اصلاح طلبان نیز از آن استقبال می کنند.
ورود دولت آمریکا یا دیگر دولت های غربی به مناقشات پس از انتخابات به سود هواداران تغییر و جنبش سبز تنها موجب افزایش فشار حکومت به مخالفان و معرضان خواهد شد.
از سوی دیگر آغاز دیالوگ میان آمریکا و ایران می تواند ، تندروهای ایران را در موضع ضعف قرار دهد. آنها مجبور خواهند بود نسبت به بسیاری از شعارها و رفتارهای خود تجدید نظر نمایند.
به نظر می رسد موضع اتخاذ شده توسط دولت آمریکا هوشمندانه و عملگرا تر از نفی وجود دولت قانونی در ایران باشد. در عین حال که از نظر اکثریت مردم ایران دولت احمدی نژاد فاقد مشروعیت مردمی بوده و غیر قانونی است.

سخنگوی کاخ سفيد اظهارات خود درباره احمدی نژاد را تصحيح کرد

2009-08-06T04:19:00.000+04:30

رابرت گيبس، سخنگوی کاخ سفيد روز چهارشنبه اظهارات روز گذشته خود درباره اینکه محمود احمدی نژاد را «رييس جمهور منتخب» معرفی کرده بود تصحيح کرد.

آقای گيبس در کنفرانس خبری روز سه شنبه در پاسخ به پرسش خبرنگاران درباره به رسميت شناختن محمود احمدی نژاد به عنوان رييس جمهور مشروع ايران، گفته بود: او رييس جمهور منتخب است.

اين در حالی است رابرت گيبس روز چهارشنبه به خبرنگاران گفت: بگذاريد آنچه را که ديروز گفتم کمی تصحيح بکنم.

وی اضافه کرد: محمود احمدی نژاد مراسم تحليف را انجام داده و اين يک واقعيت است. ولی اين برعهده مردم ايران است که درباره منصفانه بودن انتخابات رياست جمهوری در کشورشان قضاوت کنند.

رابرت گيبس تصريح کرد: واضح است که ايرانی ها درباره منصفانه بودن اين انتخابات پرسش هايی دارند، پس تصمیم گیری در این باره را به آنها واگذار کنیم.

مراسم تحليف محمود احمدی نژاد روز چهارشنبه در مجلس شورای اسلامی برگزار شد. اين مراسم در حالی برگزار شد که گزارش هايی از تجمع های اعتراضی در سطح تهران منتشر شده است.

در همين زمينه، بريتانيا، آمريکا، آلمان و فرانسه اعلام کردند که از ارسال پيام های تبريک به رييس جمهور ايران خودداری خواهند کرد.

محمود احمدی نژاد روز چهارشنبه در مراسم تحليف خود با اشاره به عدم ارسال تبريک از سوی کشورهای غربی، خطاب به آنان گفته است: « کسی در ايران منتظر پيام تبريک شما نيست و ملت ايران نه برای اخم های شما و نه برای تبريک‌ها و لبخند‌های شما ارزشی‌ قائل نيست.»

مراسم تنفيذ حکم رياست جمهوری محمود احمدی‌نژاد روز دوشنبه توسط آيت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی و در غياب چهره‌های شاخصی چون اکبر هاشمی رفسنجانی و محمد خاتمی، انجام شد.

پس از آن که وزارت کشور ايران محمود احمدی نژاد را پيروز انتخابات رياست جمهوری اعلام کرد، تهران و برخی از شهرهای ايران شاهد تظاهرات معترضان بود که به گفته مقامات دولت ايران در اين راهپيمايی ها ۳۰ نفر کشته شده اند.

اين در حالی است که گروههای حامی حقوق بشر می گويند تعداد کشته شدگان بسيار بيشتر از آمار دولت ايران است.

ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، دو نامزد انتخابات رياست جمهوری، نيز با اعتراض به نتيجه انتخابات، می گويند به علت تخلفات و تقلب گسترده در انتخابات، دولت بر آمده از اين انتخابات مشروعيت ندارد.

«مهدی یزدانی‌خرم» بازداشت شد

2009-08-06T04:17:00.000+04:30

شهر تاریک شده، اما هنوز ساعت 10 نشده و آدم‌های روشنش دم نگرفته‌اند «مرگ بر دیکتاتور» که یکی از دوستان زنگ می‌زند و نگران می‌گوید «مهدی یزدانی‌خرم» را گرفتند.
می‌پرسم: «در تظاهرات؟»
می‌گوید: «نه در نشر چشمه. یک نفر آمده و پرسیده ازش که شما روزنامه‌نگارید؟ و مهدی گفته بله و بعد گرفتندش.»
بعد می‌گوید: «از یکی از مسوولان نشر چشمه هم که حضور داشته، پرسیده شما روزنامه‌نگارید؟ و او گفته نه و او را نگرفته‌اند.»
می‌گویم: «به همین سادگی؟»
می‌گوید: «به همین سادگی.»

مهدی یزدانی‌خرم، نویسنده و روزنامه‌نگار که رمان «به گزارش اداره هواشناس فردا این خورشید لعنتی» را در کارنامه ادبی‌اش دارد، مسوول بخش ادبیات نشر چشمه و مسوول صفحات ادبیات روزنامه «اعتماد ملی» است.
یزدانی‌خرم دانش‌آموخته رشته زبان و ادبیات فارسی از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران است. وی سال‌ها از راه نقد و روزنامه‌نگاری حوزه ادبی، گذران زندگی کرده است

مهدی یزدانی خرم بازداشت شد

2009-08-06T04:15:00.002+04:30

دقایقی پیش(چهارشنبه شب) مهدی یزدانی خرم دبیر سرویس ادب و هنر روزنامه اعتماملی ُبازداشت شد.

به گزارش سحام نیوز مهدی یزدانی خرم مقابل نشر چشمه در نزدیکی دفتر روزنامه اعتمادملی توسط نیروهای لباس شخصی بازداشت شد. وی سومین عضو روزنامه اعتمادملی است که در حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری بازداشت شده است .

ایرنا:دادگاه فردا به تعویق افتاد

2009-08-06T04:15:00.001+04:30

پارلمان‌نیوز: یک مقام آگاه از به تعویق افتادن دومین جلسه رسیدگی به اتهامات متهمان در حوادث اخیر خبر داد.

وی که خواست نامش ذکر نشود در گفتگو با ایرنا اعلام کرد که این جلسه دادگاه روز شنبه هفته آتی برگزار خواهد شد.

شعبه ‌15 دادگاه انقلاب اسلامی تهران در اطلاعیه‌ای زمان برگزاری دومین محاکمه عوامل موثر در حوادث بعد از انتخابات را روز پنج‌شنبه (فردا) اعلام کرده بود.

قرار است در این جلسات محاکمه به اتهامات سه دسته از متهمان شامل " طراحان و آمران و محرکین آشوب‌ها"، " گروه‌های معاند و متصل به سرویس‌های بیگانه " و " افراد فرصت‌طلب و اراذل و اوباشی که به تحریق و تخریب اموال عمومی و خصوصی پرداخته و نسبت به اخلال در نظم و امنیت جامعه موثر بوده‌اند" رسیدگی شود.

نخستین جلسه این دادگاه‌ها روز شنبه 10 مرداد برگزار شد که در این جلسه برخی متهمان از جمله " محمدعلی ابطحی " و " محمد عطریان‌فر" به سخنرانی پرداختند.

ساز بی مضراب فرصت طلبان در مراسم تحلیف

2009-08-06T04:14:00.000+04:30

مسیح علی نژاد:

خیانت، به یک قصه دل آزار در یک انتخابات پر اما و اگر، بدل شده است این روزها. تمامی هم ندارد انگار. دیروز در نقد افشین قطبی و محمدرضا شریفی نیا و باقی ورزشکاران و هنرمندان نوشتیم که چرا در یک بزنگاه تلخ تاریخی، صحنه گردان و میدان داران مراسم تنقیذ دولت دروغ شده اند، امروز واجب شده است تا در نقد سیاست مردان و وکیلانی که مجلس گردان مراسم تحلیف احمدی نژاد شده اند بنویسیم. دیروز پیه نقد دلخورشدگان هوادار قطبی را به تن کشیدیم اما حاصل اش شاید این شد که امروز محفل متقلبان خالی از چهره های خوشنام عرصه هنر و ورزش بوده است که اگر نبود خشم منطقی مردم معترض، چه بسا امروز چهره های دیگری به دعوتنامه های رسمی یک دولت فرمایشی تن می دادند و می شدند میهمانان ویژه مراسم تحلیف.

وقتی رییس جمهوری با بیست و چهار میلیون رای ادعا شده، جرات نمی کند تا سوار بر ماشین شود و از خیل جمعیت هلهله گوی هوادار خویش به مجلس برسد و مراسم باشکوه تحلیف را برگزار کند و فاصله کوتاه پاستور تا بهارستان را با بالگرد طی می کند، وقتی به جای یک جشن ملی در محل استقرار خانه ملت، عزای عمومی برپا می شود، نباید شوک زده باشیم از حضور نمایندگانی که مجلس گرم کن چنین مراسم بی رنقی می شوند؟

بر آنان که قتل عام جوانان به دست نیروهای شناسنامه دار امنیتی و نظامی را از تریبون همین مجلس «حادثه» می پندارند حرجی نیست، بر آنان که از لیوان نیمه نوشیده احمدی نژاد می نوشند و تبرک تلقی می کنند این شیوه شنیع را، خرده روا نیست، بر آنان که با دوپینگ دولت و پول بیت المال برای خود قبای وکالت دوخته اند خرده روا نیست، اما بر آنان که با رای و تلاش ما رانده شدگان به مجلس رسیده اند چه؟ خباز و کواکبیان و علیخانی و دیگرانی که می پنداشتیم دستشان به هیچ جای این دولت و بودجه کلان ملی و تبلیغات از تریبون های فراگیر رسمی بند نیست و با جان کندن های جمعی حذف شده به بهارستان رسیده اند چه؟

بی شک برخی از اعضای اقلیت مجلس، سقف مطالبات ما نبوده اند اما ما برای همین کف مطالباتمان هم سنگ تمام گذاشته بودیم. خوب یادم هست که دیدن شیوه لباس پوشیدن و نحوه سخن گفتن شان هم هیچ سنخیتی با ما نداشت اما برایشان در صدر روزنامه، صفحه و ستون می گشودیم و حرف های نصفه و نیمه شان را ویرایش می کردیم تا ملت بی انگیزه ای را متقاعد به حضور در انتخابات کنیم، با این امید که فرداروزی اگر دست ما از مجلس بزرگان کوتاه بود، حداقل آنها صدای بریده ما باشند در ساختمان مجلس شورا.

اما امروز آنچه دیدیم هیچ کم از میدان جشنی نداشت که مرد مسن و جاافتاده ای ناگهان شرم از محاسن سپیدش نمی کند و به سرش می زند وسط یک بزم بی رونق، برقصد تا مجلس گرم کن میدان باشد. کم مانده بود خباز و کواکبیان و باقی یارانش که با رای و لیست اصلاح طلبان بر کرسی مجلس نشسته اند، ناگهان جو و جولان بگیرند و یک قری هم به کمر بیاندازند و بعد برای احمدی نژاد و کردان و مشایی و دیگر حاضران نامدار چنین بخوانند : «جشن بزرگانه، ایشالله مبارکش باد».

این نقدها نه از روی عصبانیت است و نه توقع نابجا. در روزهایی که حتی امامی کاشانی که سالها مدح و ثنا گوی آقا بود و اینک به کم نوری ولایت ایشان اذعان می کند، در روزهایی که حتی آیت الله استادی که در کسوت امام جمعه، موعظه ها برای متقاعد کردن ملت در ولایت مدار بودن می کرد و اینک به تحریم منبر و ترک تریبون نماز جمعه و کلاس درس تهدیدکرده است، در روزهایی که «دعاگو» در کسوت امام جمعه شمیرانات دست از دعاگویی حضرات برداشته است و دشنام گوی ظالمان متقلبان شده است، چگونه است که نیمچه اصلاح طلب های مجلس را جرات و جسارت ترک مجلس نبود؟ چه کم از تابش و نریمان و قنبری و انصاری و هاشمیان و دیگر یارانتان که هم آوازی با آبادگران خیالی را برنتابیده و همدلانه و بزرگوارانه، صندلی رها کرده اند، داشتید؟ چه شد که شما ساز مخالف کوک کردید با مردمی که از آنها رای گرفته بودید و با کسانی که به آنها به عنوان اعضای هیات رئیسه فراکسون اقلیت رای داده بودید؟

گمان نمی کنم اگر پزشکیان که نطق معروفش در مورد بی تابی مدعیان مسلمانی، داد اصولگرایان مجلس را بلند کرده بود، از صندلی بلند می شد و ترک میدان می کرد کسی او را برانداز و منادی انقلاب مخملی می خواند یا فردا جرمی برایش در نظر گرفته می شد. مصونیت پارلمانی شما کجا و مصون نبودن خیل معترضان در برابر باتوم و گاز و گلوله کجا؟

خباز که عضویت اش در حزب تحت نظارت کروبی به تنهایی می توانست برایش جرم باشد اما امن تر از دبیرکل حزب اش تاکنون روزها را سپری کرده و درست در روزهایی که پیرمرد را به همراه فرزند و هوادارانش در بهشت زهرا کتک می زدند، دشوارترین کار او کارت ورود و خروج زدن و نشستن بر صندلی مجلس بوده است، چه می شد اگر نه به تبعیت از دبیرکل حزب اش که به احترام خون جوانان سبز کشته شده در خیابان های کشور، تنها نیم ساعت صندلی سبز مجلس را رها می کرد یا اگر هم می نشست حداقل سیاه می پوشید تا یک اعتراض کوچک باشد در خانه ای که سندش را به نام ملت زدند اما شیرنی جشن اش را به کام دولت نشاندند.

بیانیه آیت‌الله صانعی درباره دادگاه نمایشی روز شنبه

2009-08-06T04:13:00.000+04:30

منتشرکنندگان اعترافات، شریک جرم‌اند و به زودی محاکمه خواهند شد

آیت‌الله صانعی، از مراجع بزرگوار تقلید، با صدور بیانیه‌ای ضمن تاکید بر بی‌ارزش بودن اعترافات زندانیان، تصریح کرد: «همه کساني که به نحوي در نشر اين گونه اعتراف ها دخيل بوده اند، در گناه آنها شريک و سهيم مي باشند و همه آنها مستوجب عذاب افترا و تضييع آبروي مردم هستند، موضوعي که در اسلام از جان انسانها بالاتر است و خواه ناخواه در زماني نه چندان دور، قبل از جزاي آخرت، کيفر و جزاي عمل خائنانه خود را در اين دنيا ودر محکمه اي صالح و عادلانه خواهند ديد.»

به گزارش «موج سبز آزادی» به نقل از سایت دفتر آیت‌الله صانعی، به شرح زیر است:

باسمه تعالي

«وَلاَ تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمْ النَّارُ وَمَا لَكُم مِن دُونِ اللهِ مِنْ أَوْلِياءَ ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ» (113/هود)

تاريخ انقلاب اسلامي پس از رفراندم قانون اساسي، حضوري باشکوهتر و با عظمت تر از انتخابات 22 خرداد را به ياد ندارد. روزها و شبهايي را به ياد داريم که پسران و دختران، مادران و پدران و حتي آنهايي که نمي توانستند در انتخابات مشارکت کنند ، چنان شور و شعفي را به پا ساخته بودند و چنان از آرمانهاي بزرگ معمار و بنيانگذار فقيد جمهوري اسلامي حضرت امام خميني (سلام الله عليه) به بزرگي و خوبي ياد مي کردند که انسان از آن همه عظمت ، وحدت و يکپارچگي به وجد مي آمد.

آري، همه به نام دين و به نام آزادي برخاسته از اصول تشيع و براي پاسداري از آرمانها و ارزشهاي شهيدان بخون خفته آمده بودند تا بار ديگر آن هم پس از سي سال به دنيا نشان دهند که آزادي موهبتي است خدادادي و هيچ کس نمي تواند مانع و سلب کننده آن از درياي انسانها باشد. اما چه شد؟ به ناگهان فرزندان انقلاب به گوشه هاي زندان افتادند. جوانان عزيز طعم تلخ باتوم و گاز اشک آور را تجربه کردند و به ناگاه مجروحان و شهدايي بر جاي ماند. اين همه تنها به خاطر اين بود که مشروعيت انتخابات مورد پرسش واقع شده بود. و آيا سزاوار بود که پاسخ انتقاد و اعتراض آنها را چنين بدهيم و ناخواسته ايجاد بحران نماييم و تمام آن اعتراضها را به دول خارجي نسبت داده و بي محابا از سرنوشت محتوم تمام مستبدان و ظالمان ، آنها را وابسته به دنياي غرب بپنداريم؟

ظلم و تعدي تا آنجا پيش رفت که شاهد دادگاه کساني شديم که خود در تمام حوادث پس از انقلاب و دوشادوش تمام مسوولان حضوري فعال و چشمگير داشتند. دادگاهي که هويت و چگونگي آن از پيش مشخص بود،تا جايي که شاهديم نه تنها به مردم، بلکه به نخبگان آنان و کساني که عمر و جواني خويش را وقف خدمت به اسلام، انقلاب و جمهوري اسلامي نموده اند، نيز رحم نکردند و آنها را با انواع فشارهاي روحي و رواني و نگه داشتن طولاني مدت در سلول هاي انفرادي و قطع ارتباط با خارج از سلول و بي خبر نگه داشتن از همه مسائل روبرو ساختند و مهمتر از همه، خانواده هاي بي گناه آنها را از سرنوشت عزيزانشان بي خبر گذاشتند.

با توجه به آيه شريفه قرآن که به طور صريح و روشن هرگونه اعتنا به ستمکاران و ظالمان و اعتماد بر آنان را به خاطر جهاتي از جمله افزايش جرأت ظالمان و سرکوبگران آزادي هاي خداداي، گناهي خطرناک دانسته و با عنايت به کتاب و سنت و عقل، بر خود لازم مي دانم که يک وظيفه شرعي و حکم الهي را در شرائط امروز و مخصوصاً در رابطه با جلسه دادگاه حدود يک صد نفر از متهمان تذکر دهم. دادگاهي که اگر نگوييم در نظام قضايي جهان کم سابقه است، حد اقل در قضاي اسلامي بي سابقه و بدعتي نو به شمار مي آيد و قطعاً با گناهاني همراه مي باشد.

اما آن نکته اي که بايد به آن توجه کرد، صحت اين اعترافات نيست ، مسئله اي که بي ارزش بودن آن برهمگان روشن است، آن هم تنها به اين دليل که در زندان گرفته شده و حسب فرموده امير المؤمنين (عليه السلام) اقرار در زندان و حبس اعتبار نداشته و ندارد، و نه از آن جهت که عمده اعترافات گرفته شده، اقرار در حق ديگران است، که نه تنها بي ارزش، بلکه افترا و تهمت، معصيت کبيره و بر خلاف همه قوانين، حقوق و کرامت انسان هاست و همه کساني که به نحوي در نشر اين گونه اعتراف ها دخيل بوده اند، در گناه آن ها شريک و سهيم مي باشند و همه آن ها مستوجب عذاب افترا و تضييع آبروي مردم هستند، موضوعي که در اسلام از جان انسانها بالاتر است و خواه ناخواه در زماني نه چندان دور، قبل از جزاي آخرت، کيفر و جزاي عمل خائنانه خود را در اين دنيا ودر محکمه اي صالح و عادلانه خواهند ديد.لکن نکته مهمي که بايد مورد توجه قرار گيرد، عبارت از بي اعتنايي به اين اعتراف گيري ها و عدم ترتيب اثر به آن هاست که ترتيب اثر دادن به آن ها هر چند بسيار ناچيز باشد، اعتماد و اعتنا به ظالمين به حقوق ملت و کرامت انسان ها بوده و مخالفتي روشن و آشکار با قرآن و وحي و حکم الهي مي باشد.

درخاتمه همگان بايد از خداوند توانا بخواهند تا استقامت همراه با مسالمت در راه احقاق حق و حاکميت بر سرنوشت خويش را به ما ارزاني دارد و از او متضرعانه بخواهيم که به برکت ايام با برکت شعبانيه و مولود منجي عالم بشريت، به ملت ما صبر و نصر و جزاي خير عنايت فرمايد.

يوسف صانعي

14/مرداد/1388
13شعبان المعظم1430

به چنین مجلس و بر کــرّ و فـَـرَش باید رید از علیرضا رضایی

2009-08-06T04:11:00.000+04:30

در صد و سه سالگی مشروطه ناگفته پیداست که اگر الآن تموچین بما حمله کرده بود باز هم ایران عزیز حداقل سه سال از صد و سه سال پیش جلوتر بود و ناگفته پیداست که وقتی احمدی نژاد با ادعای بیست و چهار میلیون رأی امروز از ترس قمبلتین با هلیکوپتر برای تحلیف میرود مجلس یعنی چه و ناگفته خیلی چیزهای دیگری هم پیداست که دیدنش صد البته هزار جور اعضاء و جوارح میخواهد الآ چشم . میخواهم عناصر ایران آنروز را کنار ایران امروز بگذارم تا بیشتر بدانم چرا اگر تموچین حمله کرده بود باز سه سال از صد و سه سال پیش جلوتر بودیم .

آنروز هنرمندان مهمترین نقش را بازی کردند . امضاء مشروطه را کمال الملک شخصاً از مظفرالدین شاه گرفت . امروز هنرمندان برای تنفیذ میروند بیت رهبر تا مبادا لپه باقالی آش این مراسم ملکوتی کم بیاید .
آنروز ایران مثل یک قطار سریع السیر بسمت تمدن پیش رفت . جوری که ظرف سه سال انگار نیمی از عقب ماندگی دویست ساله اش جبران شد . امروز همان قطار با ده برابر همان سرعت از ایستگاه تمدن دارد برمیگردد به مبداء حرکت .
آنروز روشنفکران ایرانی هر جای دنیا که بودند دویدند آمدند به وطن بلکه سنگی از جلوی پای ملت بردارند . امروز روشنفکران میدوند میروند بیرون از وطن تا مبادا سنگی جلوی پای حکومت باشند .
آنروز رسانه های ایرانی هر جای دنیا که بودند متحداً برای ملت حرف میزدند بعداً یاد گرفتند که با هم اختلاف هم داشته باشند . امروز رسانه های ایرانی در تمام دنیا اگر اختلافاتشان اجازه بدهد متحداً حرف گردانندگانشان را میزنند .
آنروز احزاب از دل ملت بیرون آمدند و در کمترین فاصله با مردم حرکت کردند امروز ملت از دل احزاب می آیند بیرون تا احزاب بتوانند با بیشترین فاصله از ملت حرکتشان را ادامه بدهند .
آنروز نویسندگان بدور از مرثیه سرائی و سینه زنی واقعیتها را گفتند امروز نویسندگان همینکه مرثیه نگویند و سینه نزنند همه فکر میکنند دارند واقعیتها را میگویند .
آنروز روحانیت سنتی با اتکاء به مردم میخواست قدرت بگیرد امروز هر کسی بخواهد قدرت بگیرد میرود خودش را میچسباند به روحانیت عهد عتیق .
آنروز شاه مریض بود . آخر عمرش تواب شد خواست تا به پیشنهاد نزدیکانش کاری برای ملت بکند امروز شاه تازه مریض شده آخر عمری میخواهد به پیشنهاد اطرافیانش ملت را تواب بکند .
آنروز دربار روسیه از ایران و اسلام و مردم ضربه خورد منتظر ماند تا یکروز انتقامش را بگیرد امروز دربار روسیه انتقامش را از ایران با خود اسلام گرفته مردم منتظرند ببینند روسیه کی ضربه میخورد .
و آخر و خلاصه ی تمام اینها و اصل کلام اینکه آنروز روحانیت با شعار مشروعه خواهی آخرش رید به پیکر جنبش مشروطه بلکه امروز جنبش مشروعه خواهی آخرش بریند به پیکر روحانیت !

چه قشنگ گفته بود میرزاده ی عشقی :

بعد از این بر وطن و بوم و برش باید رید .......... به چنین مجلس و بر کر و فرش باید رید
به حقیقت در عدل گر در این بام و در است .......... به چنین عدل و به دیوار و درش باید رید
آنکه بگرفته ازو تا کمر ایران گه .......... به مکافات الا تا کمرش باید رید
پدر ملت ایران اگر این بی پدر است .......... به چنین ملت و روح پدرش باید رید

...................................
.................
و اینکه :

به مدرس نتوان کرد جسارت اما .......... آنقدر هست که بر ریش خرش باید رید !

(اگر من مدرس را اشتباه میگویم شما هر کسی را که دلتان خواست بگذارید جای مدرس !)

هاله سحابی در میدان بهارستان با ضرب وشتم دستگیر شد

2009-08-06T04:09:00.000+04:30

هاله سحابی دختر مهندس عزت الله سحابی از فعالان زنان و عضو مادران صلح ایران را در میدان بهارستان با ضرب وشتم دستگیر کردند.

به گفته شاهدان عینی یک لباس شخصی با تی شرت راه راه طوسی سرمه ای که راه های پهن داشت و شلوار جین وکلاه کپی به او حمله کرد. ابتدا مردم هاله سحابی را از دست مامور نجات دادند. بعد چند مامور لباس شخصی دیگر با همان هیبت اقدام به پاشیدن گاز فلفل به طور مستقیا در چشم و صورت مردمی که او را نجات داده بودند کردند به طوری که چند نفر از صدمه وارد شده نمی توانستند ببینند. صورت کسانی که گاز فلفل خورده بودند قشری از پودر نارنجی رنگ پوشانده بود و درد بسیار شدیدی داشتند. هاله سحابی را به زور از دست مردم درآوردند و با باتوم به سرش زدند به طوری که سرش شکافت و خون آمد بعد او را سوار یک ماشین پژو یشمی رنگ به شماره ل 74ل282 ایران 33 کردند.

در ماشین یک زن با مانتو و روسری نشسته بود که وقتی مردم باز خواستند در ماشین را باز کنند در ماشین را از تو قفل کرد.

شاهدان عینی از دستگیری جند نفر دیگر هم یه همین شکل گزارش می دهند

هاله سحابی 54 ساله دارای بیماری قند حاد است و برای همین کوچکترین زخمی که در بدنش ایجاد شود منجر به خونریزی شدید می شود.

بیانیه جبهه مشارکت ایران اسلامی منتشر شد: بر انجام تقلب گسترده و عدم مشروعیت دولت برآمده از آن پافشاری می‌نماییم

2009-08-05T18:18:00.001+04:30

جبهه مشارکت ایران اسلامی با صدور بیانیه‌ای ضمن اعلام انزجاز از رفتارهای سرکوبگرایانه و دادگاه‌های نمایشی، تاکید کرد همچنان معتقد است تقلبات گسترده‌ای در انتخابات رخ داده است متن کامل این بیانیه که در سایت نوروز منتشر شده به شرح زیر است:

و هر کس به خدا ایمان دارد و اعمالش نیکوست از هیچ ستم و آسیبی بیمناک نخواهد بود (سوره طه، آیه 112). این روزها که میهن و مردم ما روزهای سرنوشت سازی را سپری می‌کنند شاهد حوادث و رخدادهای بس تلخ و دردناک اما عبرت آموز و راهگشا و فیصله‌بخشی هستیم. جمهوری اسلامی ایران که حاصل بیش از صد سال مبارزات و مجاهدات مردم ایران رهبری به عالمان دینی و رجال سیاسی روشن ضمیر برای دستیابی به حکومت مشروطه و قانون و مردمسالاری و آزادی و پیشرفت و امنیت و رفاه و... است، و در سایه پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری بی‌بدیل مرجع گرانقدر و مجاهد کبیر امام خمینی تحقق یافته است، و قرار بوده که تجلی حاکمیت ارزش‌های الهی و اخلاقی در عرصه عمل حیات سیاسی و اجتماعی ایران باشد در آستانه ورود به دهه چهارم عمرش عملکردهایی را از خود به نمایش گذاشته است که نه تنها هیچ قرابتی با این ارزش‌های الهی و اخلاقی ندارد بلکه با عرف‌های جاری عقلانی در عرصه حکومت‌های مردمسالار و حتی شبه مردمسالار منطبق نیست و فقط به رفتار حکومتهای طاغوتی استبدادی شباهت دارد. و جمهوری اسلامی ایران بر پایه آموزه‌های دینی آمده بود که بندگان خدا را از بندگی بندگان رهایی بخشیده و آزاد کند و همه را به توحید و خداپرستی رهنمون شود و نظامی بر بنیاد عدل و داد سامان دهد.

از این رو محتوا و جوهره نظام اسلامی نمی‌تواند جز بر پایه پذیرش داوطلبانه و اطاعت رضایتمندانه شهروندان و رابطه محبت آمیز دو سویه بین حکومتگران و حکومت شوندگان باشد و به همین دلیل بود که امام خمینی در تاسیس این نظام پس از پیروزی انقلاب به رای مردم رجوع کرد و پس از آن نیز با رای مردم به تدوین و تصویب قانون اساسی و استقرار نهادهای قانونی اقدام کرد و در سیره عملی خود همواره بر میزان بودن رای ملت و اجرای بی کم و کاست قانون تاکید داشت.

متاسفانه قصه پر غصه قانون گریزی و تفسیر قانون بنفع حاکمیت و به ضرر حقوق ملت و شهروندی و فاصله‌گیری از میزان بودن رای ملت از زمان رحلت آن یگانه دوران آغاز و به تدریج به اینجا رسید که امروز دیگر براحتی رای ملت را جابجا می‌کنند و اگر مردم به شیوه‌ای کاملا قانونی و به گونه‌ای مسالمت آمیز و مدنی نسبت بدین رخداد اعتراض و راهپیمایی کردند آنها را اغتشاشگر و آشوب‌طلب و وابسته به بیگانه لقب داده و با شدیدترین وجه با آنها برخورد کرده و حتی آنان را به گلوله بسته و به قتل می‌رسانند.

سوگمندانه باید گفت حکومتی که آمده بود تا پناه مردم باشد در مقابل ظلم و جور و اقامه‌کننده عدل، امروز فریاد عدالت‌خواهی مردم را با سرکوب پاسخ می‌دهد و حکومتی که آمده بود درس آزادی و آزادگی به همه بندگان خدا بدهد امروز تحمل آزادی‌خواهی مردم را ندارد و...و از همه غم‌انگیزتر و تعجب‌برانگیزتر اینکه دست اندرکاران امر برای مهار اوضاع سراسیمه به بازداشت و زندانی کردن افراد و چهره‌هایی از نیروهای سیاسی دست می‌زنند که در همه سال‌های گذشته هم و غمی جز اصلاح در درون نظام مشی‌ای نداشته‌اند! و حال که آش پخته آنان آنچنان شور گشته است که صدای برخی هم‌قطاران کمتر وابسته‌شان را درآورده است می‌خواهند با تشکیل دادگاههای نمایشی براین تقلب بزرگ سرپوش نهند و از زبان این آزادگان دربند اقرار و اعتراف بگیرند که در این انتخابات تقلب نشده است!

جبهه مشارکت ایران اسلامی ضمن ابراز تاسف از اینکه نظام جمهوری اسلامی ایران بدین جا رسیده است که برای مشروعیت بخشیدن به انتخابات و دولت باید به برگزاری دادگاهی ،که به لحاظ شکلی و محتوایی هیچ‌گونه انطباقی با قوانین و موازین حقوقی جاری مورد قبول حاکمان ندارد و خود مظهر بیداد است، تمسک و مبادرت کند تا از زبان زندانیانی دربند برصحت انتخابات و عدم تقلب اقرار و اعتراف بگیرد!

جبهه مشارکت با اعلام انزجار و محکومیت نسبت به همه رفتارهای سرکوبگرانه و خلاف قانون انجام شده در روزهای پس از انتخابات به ویژه بازداشت فعالان سیاسی و افراد معترض و برگزاری دادگاههای نمایشی، بر مواضع قبلی اعلام شده خود در انتخابات مبنی بر انجام تقلب گسترده و عدم مشروعیت دولت برآمده از آن پافشاری می‌نماید و به یاران و همفکران آزاده دربند پیام می‌دهد که انجام این دادگاهها و هر آنچه در آن به عنوان اقرار و اعتراف بیان می‌شود از نظر ما نمایشی بیش نیست و اهمیتی ندارد و شما را به وعده خداوند مستتر در آیه صدر این بیانیه بشارت می‌دهیم که گزند و آسیبی متوجه شما مومنان صالح و نیکوکار نخواهد و باز این آیه الهی که:" و بزودی کسانی که ظلم کردند درخواهند یافت که ستم دیدگان پیروز خواهند شد." در عین حال به دست اندکاران امور هشدار و انذار می‌دهیم که با عبرت‌گیری از تاریخ و بازگشت به آموزه‌های دینی راه اصلاح را به روی نظام سیاسی گشاده دارند و با قبول میزان بودن رای ملت مسیر آشتی با معترضان را در پیش گیرند تا در این روزگار وانفسا و رقابت نفس‌گیر کشورها در عرصه جهانی برای پیشترفت و توسعه میهن ماهم بتواند با استفاده از همه توان و سرمایه انسانی و ملی اش در این مسابقه حضور یابد و قطعا دست یافتن به پیشترفت و عدالت در دهه چهارم انقلاب جز با مشارکت قاطبه ملت خواب و خیالی بیش نیست.
جبهه مشارکت ایران اسلامی.
1388/5/14

دانشگاه هارتفورد امریکا: اقای سعیدلو دانش اموخته ی ما نیست

2009-08-05T18:12:00.000+04:30

سعید لو ادعا کرده است که دکترای مدیریت استراتژیک خود را در سال ۱۳۸۲ از دانشگاه هارتفورد دریافت کرده است. سایت خبری رخداد در طی مکاتبه ای با مسئولان دانشگاه هارتفورد امریکا از دروغ یکی دیگر از نزدیکان احمدی نژاد اگاه شد.

۱۴ مرداد ماه ۱۳۸۸ ساعت : ۲۶ , ۱۶

پس از کردان، زاهدی و رحیمی، این بار مدرک دکترای علی سعید لو زیر سئوال رفت.

به گزارش سرویس سیاست سایت خبری رخداد(Rokhdad.org)، سعید لو ادعا کرده است که دکترای مدیریت استراتژیک خود را در سال ۱۳۸۲ از دانشگاه هارتفورد دریافت کرده است.

سایت خبری رخداد در طی مکاتبه ای با مسئولان دانشگاه هارتفورد امریکا از دروغ یکی دیگر از نزدیکان احمدی نژاد اگاه شد.

اقای کارول نویز که معاون نام نویسی این دانشگاه می باشد، در پاسخ به این ادعای معاون احمدی نژاد گفت: من در پی بررسی پرونده های دانش اموختگان دانشگاه به هیچ شخصی به عنوان اقای سعیدلو برخورد نکردم و اساسا چنین شخصی در دانشگاه هارتفورد تحصیل نکرده است.

اقای کارول نویز در پایان گفت: این رفتار از سوی یک مقام دولتی دور از انتظار است و امیدوارم که ایشان هر چه زودتر تکذیبه ای در این مورد صادر کنند.

گفتنی است، سعیدلو که ادعا کرده است در سال 82 مدرک دکترای خود را دریافت کرده است، در این سال سمت هایی چون مشاور رئيس كل ديوان عدالت اداري، معاون مالي و اداري شهرداري تهران را بر عهده داشته است.

هنرمندان دوربین صدا و سیما را به مراسم هفت سیف الله داد راه ندادند

2009-08-05T17:13:00.000+04:30

در این مراسم که عصر دیروز در مسجد نور تهران برگزار شد ، سینماگران، فیلمبرداران صدا و سیما را به خاطر دروغ گویی به مجلس راه ندادند .

البته این هنرمندان توضیح دادند که به فیلمبرداران تلویزیون احترام می گذارند و این عمل نباید به بی احترامی به آنان تلقی شود ، بلکه به سیاست های تلویزیون در انتخابات اخیر و حوادث بعد از آن ارتباط دارد.

در این مراسم چهره هایی مانند مجید مجیدی ، ابراهیم حاتمی کیا ، بهمن فرمان آرا ، محمد حسین حقیقی ، مهدي كروبي، منوچهر محمدي، عليرضا رئيسيان، احمد مسجد جامعي، ، محمد متوسلاني، محمدرضا شرف‌الدين، محمد آفريده، و....حضور داشتند.

در این مراسم آیت الله یاسینی به تجلیل از شخصیت سیف الله داد و فیلم بازمانده پرداخت.

عرض ادب

2009-08-05T17:12:00.001+04:30

آقای منتخب! آقای مردمی! آقای عوامفریب! تو که تو فیلم تبلیغاتیت حتی از خط ویژه هم نمی ری و فقط از مسیر معمولی حرکت می کنی! پس چرا با هلیکوپتر رفتی تحلیف؟ اگه راست می گی الان هم مثل فیلمت با ماشین از مسیر معمولی می رفتی تا ببینی مردم چجوری از خجالتت در میان!

همسر ابطحی بار دیگر خبرهای دروغین رسانههای حامی کودتا را تکذیب کرد!

2009-08-05T17:10:00.001+04:30

فهیمه موسوی نژاد، همسر محمد علی ابطحی در گفتوگو با «موج سبز آزادی» با اشاره به خبری که در برخی روزنامهها درباره محتوای سخنان ابطحی با خانوادهاش درج شده بود، گفت: ما هیچ وقت چنین سخنانی را از آقای ابطحی نشنیدهایم و مشخص نیست که این روزنامهها با چه هدفی دست به انتشار چنین مطالب کذبی میزنند.

به گزارش «موج سبز آزادی» روز سه شنبه روزنامه جوان که متاسفانه بهرغم وابستگی علنی به سپاه پاسداران، هیچ ابایی از خبرسازی و دروغپردازی علیه زندانیان بیدفاع ندارد، ادعا کرده بود که ابطحی به خانوادهاش گفته: «کاملا حالم خوب است، جایم راحت است و اتاق خوبی دارم و روزی دو ساعت در فضایی شاداب قدم میزنم ... لازم نیست پیش هیچ کس بروید و فضاسازی کنید .... در این بحثهای سیاسی و امضاهای دسته جمعی هرگز وارد نشوید. در ایران اتفاق مهمی افتاده و ما هم بخشی از تقصیر را به عهده داریم که باید تقاص آن را پس بدهیم ... اکنون پس از 20 سال توفیق خوبی پیدا کردم و در حال انجام کارهایی هستم که تا کنون فرصتش نبود، مثل خواندن قرآن و تدبر در فهم آن...»!!!

اما در واکنش به این ادعاهای سراسر کذب و داستانهای خندهدار که مشخص نیست از توهمات کدام داستاننویسی تراوش کرده، خانم فهیمه موسوینژاد، همسر آقای ابطحی، در گفتوگو با «موج سبز آزادی» مطالب منتشر شده در روزنامه سپاه را به کلی تکذیب کرد و گفت: در تماسی که دو شب قبل با همسرم داشتیم، وی بیان کرد که وضعیت و مکان حبس او همچنان مانند گذشته است و هیچ چیز تغییر نیافته است.

موسوینژاد افزود: آقای ابطحی گفت که هنوز در انفرادی به سر می برد و بازجوییها همچنان ادامه دارد. او درباره آینده پروندهاش هم اظهار بیاطلاعی کرد و در عین حال به ما گفت که منتظر آزادی من به این زودیها نباشید.

گفتنی است روزنامه «دنیای اقتصاد» نیز در شماره امروز، چهارشنبه چهاردهم مرداد، خبر کذب روزنامه دروغپرداز جوان را با تیتر تاسفبار «جایم خوب است و پس از 20 سال قرآن خواندم» نقل کرده است که جا دارد در شمارهی فردای این روزنامه، این خبر تکذیب و اظهارات همسر آقای ابطحی منتشر شود.

خاطره قالیباف از رویت امام زمان در خواب

2009-08-05T17:09:00.001+04:30

محمدباقر قالیباف که در دوران دفاع مقدس فرمانده لشکر نصر خراسان بوده در وبسایت خود خاطره ای را در مورد خود نقل کرده است.

قالیباف نوشته است:

یکی از مشکلاتی که در راه اثبات کارآمدی دین در اداره جامعه با آن مواجه هستیم، هزینه کردن دین برای پوشاندن نقص ها و کم کاریهایمان است، که مصداق آن را در جاهای مختلف می توانیم ببینیم.

در ایام جنگ یک روز به یکی از رزمندگان دستور دادم تا برای شناسایی قبل از عملیات، مسیری را شناسایی کند تا از آن معبر عملیات کنیم. فردای آن روز وقتی به سنگر رفتم دیدم همه بچه های لشکر جمع هستند؛ رزمنده ای که قرار بود کار شناسایی را انجام دهد برای بچه های لشکر صحبت می کرد.بدون اینکه کسی متوجه حضورم شود به حرفهای او گوش دادم.

داشت به بچه ها می گفت: «من دیشب خواب آقا امام زمان(عج) را دیدم، ایشان به من گفتند که فردا نباید از آن مسیر عملیات کنید و مسیر دیگری را برای عملیات به من نشان دادند و...»

کاسه صبرم لبریز شد. رفتم جلو و پس گردنی محکمی بهش زدم. کلی دعوایش کردم که «این حرفها چیه می زنی؟» بعد با همان عصبانیت گفتم: «برو به همان محوری که امام زمان در خواب به تو گفته و آن محور را شناسایی کن. ما که توی خواب تو نبودیم که ببینیم امام زمان چه محوری رو برای شناسایی و عملیات معرفی کرده!»

چند ساعت بعد از این حرفها و درگیری لفظی، این رزمنده آمد پیشم وگفت: «حاج باقر معذرت میخواهم؛ ببخشید. اون حرفهایی که داشتم به بچه های لشکر در مورد خوابم می گفتم همش دروغ بود. حلالم کنید.»

از او پرسیدم: «چرا این حرفها رو زدی ؟»

جواب داد : «حاج آقا راستش رو بخواهید ترسیده بودم برای شناسایی برم. برای اینکه شما من رو از شناسایی آن محور معاف کنید مجبور شدم این حرفها رو بزنم؛ ببخشید. آخه خیلی ترسیده بودم»
بعد از شنیدن حرفهاش از او خواهش کردم به مشهد برگردد و دیگر به لشکر ما نیاید.

همیشه دیده ام آدمهایی را که برای نقصها و کم کاریهایی که درکارهایشان دارند از دین هزینه می کنند. برای اینکه خود را حفظ کنند دین را سپر خود قرار می دهند. و چه ضربه های از این راه به دین وارد شده و چه انحرافهایی که در دین آمده است.

هاله سحابی دختر عزت الله سحابی را در ميدان بهارستان با ضرب وشتم دستگير کردند، ميدان زنان

2009-08-05T17:07:00.000+04:30

هاله سحابی دختر مهندس عزت الله سحابی از فعالان زنان و عضو مادران صلح ايران را در ميدان بهارستان با ضرب وشتم دستگير کردند. به گفته شاهدان عينی يک لباس شخصی با تی شرت راه راه طوسی سرمه ای که راه های پهن داشت و شلوار جين وکلاه کپی به او حمله کرد.

ابتدا مردم هاله سحابی را از دست مامور نجات دادند. بعد چند مامور لباس شخصی ديگر با همان هيبت اقدام به پاشيدن گاز فلفل به طور مستقيم در چشم و صورت مردمی که او را نجات داده بودند کردند به طوری که چند نفر از صدمه وارد شده نمی توانستند ببينند. صورت کسانی که گاز فلفل خورده بودند قشری از پودر نارنجی رنگ پوشانده بود و درد بسيار شديدی داشتند.
هاله سحابی را به زور از دست مردم درآوردند و با باتوم به سرش زدند به طوری که سرش شکافت و خون آمد بعد او را سوار يک ماشين پژو يشمی رنگ به شماره ل ۷۴ل۲۸۲ ايران ۳۳ کردند. در ماشين يک زن با مانتو و روسری نشسته بود که وقتی مردم باز خواستند در ماشين را باز کنند در ماشين را از تو قفل کرد.
شاهدان عينی از دستگيری جند نفر ديگر هم يه همين شکل گزارش می دهند.

حکومت نظامی با ده‌ها هزار نيروی امنيتی در مراسم تحليف، گزارشی از فرهاد رجبعلی، خبرنامه گويا

2009-08-05T17:01:00.001+04:30

روز تحليف - خيابان انقلاب تهران - نقاطع پل چوبی

در حالی که مراسم تحليف محمود احمدی نژاد در مجلس برگزار شد، تقريبا حکومت نظامی در خارج از مجلس و مرکز شهر تهران حکمفرما ست و کسی اجازه تردد و ايستادن به شعاع يک کيلومتر از ساختمان مجلس را ندارد. تمامی مغازه‌ها و پاساژ‌های مرکز تهران به فرمان نيروهای امنيتی بسته شد و پياده‌روهای خيابان جمهوری حد فاصل ميدان بهارستان تا چهارراه استامبول به شدت در کنترل چماقداران قرار دارد.

در روز تحليف محمود احمدی‌نژاد هزاران نيروی امنيتی و بسيج در اطرف مجلس شورای اسلامی و ميدان بهارستان حضور دارند تا مانع تجمع معترضان به نتيجه انتخابات شوند.

ده‌ها هزار نيروی امنيتی از ميدان امام حسين تا ميدان انقلاب و از ميدان جمهوری تا ميدان بهارستان و همچنين از ميدان خراسان تا ميدان ارگ و نيز ميدان امام خمينی حضور دارند که بيشتر نيروهای بسيجی بوده و آرايش نظامی زنجيره‌ای به فاصله حدود دو متر از يکديگر تشکيل داده اند.

تمامی خيابان‌های منتهی به ميدان بهارستان از چهار سو توسط ماشين‌های جرثقيل راهنمايی و رانندگی بسته شده و تردد خودروها در اين مناطق وجود ندارد. ترافيک سنگينی از اين بابت در خيابان سعدی و خيابان انقلاب تهران ايجاد شده و تنها موتورسيکلت‌های متعلق به چماقداران بسيجی حق تردد در مناطق مرکزی شهر تهران را دارند.

ميزان تشديد تدابير امنيتی به حدی شدت دارد که امکان تجمع بيش از دو نفر نيست. تعداد زيادی در ساعات اوليه صبح توسط نيروهای بسيج و امنيتی دستگير شدند. به واقع هر کس در ميدان بهارستان ايستاده بود دستگری شد. اما در اواسط روز با بيشتر شدن تعداد تجمع‌کنندگان نيروهای بسيجی اقدام به پرتاب گاز اشک‌آور و ضرب و شتم شديد مردم کردند.

همه ساختمان‌های مشرف به ميدان بهارستان در اشغال ماموران لباس شخصی بود و با دوربين فعاليت حاضران در ميدان و ساختمان‌های روبرو را زير نظر داشتند. ايستگاه های مترو بهارستان و ملت نيز از ابتدای ساعت کاری مترو بسته شد و به مسافران حاضر ايست‌گاه‌ها اعلام شد که ترن مترو در دو ايستگاه مذکور توقف نخواهد کرد.

عابران و حاضران در ميدان بهارستان و خيابان‌های اطراف از مشاهده ده‌ها هزار نيروی امنيتی و لباس شخصی ضمن ابراز شگفتی آن را نسبت به تجمعات قبلی بی‌سابقه عنوان کردند. تعداد نيروهای بسيج به حدی زياد بود که می توانستند به راحتی مسافران به سمت ميدان بهارستان را مورد پرسش و گزينش قرار دهند. نيروهای امنيتی در چهارراه‌های مخبرالدوله و پل چوبی و همچنين ابتدای بيمارستان شفا واقع در ضلع شرقی مجلس شورای اسلامی مانع از ورود تعداد زيادی از جوانان به ميدان بهارستان ‌شدند و تنها به مردان و زنانی اجازه ورود می‌دادند که مطمئن می‌شدند از برای کار اداری و يا روزانه است.

در چند مورد به در مدتی کوتاه گروهی که با زحمت خود را به ميدان بهارستان رسانده بودند، شروع به سر دادن شعار و بانگ الله اکبر کردند که به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. نيروهای بسيجی به هيچ کس فرصت نداده و حتی کودکان، مردان و زنان سالخورده را نيز با باتوم می‌زدند.

بر اثر شدت يورش نيروهای لباس شخصی و چماقدار به مردم تعداد زيادی مجروح شدند. ده‌ها تن دستگير و توسط خودروهای "ون" پلاک شخصی متعلق به نيروهای امنيتی به مکان نامعلومی منتقل شدند. عده‌ای از دختران و پسران جوان که با گوشی‌های همراه خود سعی در تصويربرداری داشتند، سريعا توسط ماموران شناسايی و مورد ضرب و شتم قرار گرفته و ضمن توقيف موبايل‌هايشان دستگير شدند.

بيشترين و پررنگ‌ترين حضور نيروی انتظامی و گارد ضد شورش در داخل محوطه حياط مجلس و اطراف نرده‌های ساختمان مجلس بود. اما هزاران نفر از نيروهای بسيج با جليقه‌های متحد الشکل در خيابان‌های اطراف به ترتيب زنجيره‌ انسانی در کنار يکديگر و با تجهيزات کامل کنترل شهر را در دست داشتند.

نيروهای لباس شخصی و چماقدار نيز با موتور سيکلت‌های خود اقدام به شناسايی جوانان و دستگيری‌ می‌کردند.

در روز تحليف محمود احمدی نژاد در مجلس ميزان دستگيری‌ها بسيار گسترده بود و تا لحظه مخابره خبر (ساعت ۱۲ به وقت تهران) ده‌ها نفر توسط نيروهای امنيتی به مکان نامعلوم منتقل شدند.

ایران خبرستان

اطلاع رسانی کنید برای اجتماع در برابر روزنامه اعتماد ملی

حاکمان نیز تاریخ مصرف دارند

انقلاب سبز فراگیر دیجیتال

این ها در شکنجه و مرگ در کهریزک دست داشتند

افروغ: اینها نه مخملین است و نه حتی یك اعتراف معمولی

شکنجه در بازداشتگاهها بیداد می کند

شکنجه در بازداشتگاهها بیداد می کندعبدالله مومنی قدرت تکلم و حرکت خود را از دست داده است

وقتی که زندانی، بازجو را تنها پناه خود می‌بیند

وقتی که زندانی، بازجو را تنها پناه خود می‌بیند

نیک‌آهنگ کوثر

خانه روزنامه نگاران را بستند - مجموعه گزارش و عكسهاي امروز پنجشنبه 15 مرداد مقابل انجمن

افروغ: محاکمه‌ها را تعطیل کنید تا آبروی کشور نرود

من و حداد و یک دماسنج شکسته

مهدی نیا مهدی نیا ، من ، و سربازان گمنام !

کروبی: از حق کشته‌شدگان وقایع اخیر نمی‌گذریم

حسب شواهد موجود امام زمان چهار هزار سال دیگر ظهور میکند

آیا میخواهند رئیس مجلس خبرگان را از نماز جمعه هم طرد کنند؟ حضور آیتالله هاشمی در نمازجمعه آینده، بسته به تصمیم رهبر!Share

یک دهه اعتراف گیری تحت شکنجه

حکومتی که در کلوزآپ زنده است

هدف خامنه ای از اعتراف گیری؟ علی کشتگر

ابطحی و عطریانفر در مهمانی حاجی آقا

مومنی قدرت تکلم و حرکت را از دست داده

صف آرائی بزرگترین مراجع نجف و قم در برابر دادگاه فرمایشی

محاکمه صلواتی یا قاضی صلواتی؟ ابراهیم نبوی

براي آنكه با مردم برخورد نشود عصر دوشنبه از ماشين پياده نشدم/ اعتمادملي منتقد دولت است

دفتر انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران پلمب شد

باراک اوباما و مشروعیت دولت احمدی نژاد

سخنگوی کاخ سفيد اظهارات خود درباره احمدی نژاد را تصحيح کرد

«مهدی یزدانی‌خرم» بازداشت شد

مهدی یزدانی خرم بازداشت شد

ایرنا:دادگاه فردا به تعویق افتاد

ساز بی مضراب فرصت طلبان در مراسم تحلیف

بیانیه آیت‌الله صانعی درباره دادگاه نمایشی روز شنبه

منتشرکنندگان اعترافات، شریک جرم‌اند و به زودی محاکمه خواهند شد

به چنین مجلس و بر کــرّ و فـَـرَش باید رید از علیرضا رضایی

هاله سحابی در میدان بهارستان با ضرب وشتم دستگیر شد

بیانیه جبهه مشارکت ایران اسلامی منتشر شد: بر انجام تقلب گسترده و عدم مشروعیت دولت برآمده از آن پافشاری می‌نماییم

دانشگاه هارتفورد امریکا: اقای سعیدلو دانش اموخته ی ما نیست

هنرمندان دوربین صدا و سیما را به مراسم هفت سیف الله داد راه ندادند

عرض ادب

همسر ابطحی بار دیگر خبرهای دروغین رسانههای حامی کودتا را تکذیب کرد!

خاطره قالیباف از رویت امام زمان در خواب

هاله سحابی دختر عزت الله سحابی را در ميدان بهارستان با ضرب وشتم دستگير کردند، ميدان زنان

حکومت نظامی با ده‌ها هزار نيروی امنيتی در مراسم تحليف، گزارشی از فرهاد رجبعلی، خبرنامه گويا

شکنجه در بازداشتگاهها بیداد می کند
عبدالله مومنی قدرت تکلم و حرکت خود را از دست داده است